ตอนที่ 192 สาดโคลนใส่กัน

            97 1-2

            ตอนที่ 192 สาดโคลนใส่กัน

            จู้ฉงเหว่ยเดินไปรับโทรศัพท์พร้อมเอ่ยทักทายตามปกติ “สวัสดีครับ” แล้วหลังจากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีกเลย

            ไม่ทราบเช่นกันว่าปลายสายพูดอะไร แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ สีหน้าท่าทางของจู้ฉงเหว่ยก็ยิ่งดูมืดหม่นขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งท้ายที่สุด เขาก็วางโทรศัพท์ลง

            เขาหันกลับมาและกวาดสายตามองทุกคนรอบโต๊ะตัวใหญ่ ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สู้จะดีนักว่า

            “เพื่อนของอาหยานชื่อว่าหลินจิงซูรึเปล่า?”

            “ใช่ครับ”

            จู้อี้และฟานหรงต่างดูตกใจอย่างมากกับสีหน้าท่าทางจริงจังของจู้ฉงเหว่ย

            “พ่อ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

            จู้ฉงเหว่ยหันไปตำหนิจู้อี้ผู้เป็นลูกชายทันที น้ำเสียงของเขาเย็นชาอย่างมาก

            “อี้เอ๋อร์ แกอยู่บ้านเดียวกับอาหยานแท้ๆ ตอนที่เขากลับมา ทำไมถึงไม่ถามไถ่เกี่ยวกับภูมิหลังของเพื่อนอาหยานคนนี้บ้างเลย? ปล่อยให้เขาคบหากับคนประเภทนี้ได้ยังไง!”

            นายหญิงเฒ่าสกุลจู้ถึงกับวางตะเกียบในมือลงทันที ลุกขึ้นเปล่งเสียงประกาศกังวานประดุจคำบัญชาจากสวรรค์

            “ฉงเหว่ย บอกแม่มาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? มาถึงขนาดนี้คงไม่ต้องปิดบังแม่แล้ว!”

            จู้เอ๋อร์รีบพยักหน้าตามน้ำเช่นกัน แต่สีหน้าของเขากลับเป็นไปด้วยความยินดี

            “ใช่แล้ว ใช่แล้ว! พี่ใหญ่มีอะไรก็รีบๆพูดมาเถอะ! อย่าปล่อยให้พวกเราต้องกังวลอยู่แบบนี้!!”

            ใบหน้าของจู้ฉงเหว่ยเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์น่าเกลียดมากยิ่งขึ้นเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ และเขาก็เล่าออกไปว่า

            “คนที่โทรมาอ้างว่าเป็นป้ารองของหลินจิงซู เธอเอาแต่พร่ำบ่นไม่หยุดว่า พวกเราปล่อยให้คนป่วยจิตเวชไปสนิทสนมกับหลานสาวของเธอจนติดเชื้อบ้าได้ยังไง? พ่อแม่ของเด็กคนนั้นเพิ่งจะหย่าร้างกัน ปัญหาภายในครอบครัวก็เลวร้ายมากเกินพอแล้ว! มิหนำซ้ำยังบอกอีกว่า ถ้าพวกเราไม่ยอมจ่ายเงินค่าชดเชยให้ เธจะส่งหลินจิงซูมาสร้างปัญหาให้พวกเราถึงเมืองหลวง!”

            “แน่ใจเหรอว่าคนที่อยู่ปลายสายเป็นป้ารองของหลินจิงซูจริงๆ?”

            ทันทีที่ได้ฟังเรื่องราว นายหญิงเฒ่าสกุลจู้กลับเลือกที่จะไม่เชื่อ มีหรือที่หลานชายผู้ล้ำค่าดั่งเพชรของเธอจะโง่เขลาอย่างคนเป็นพ่อ ถึงกับยอมคบหาเพื่อนประเภทนี้

            “ผมจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ? ก็เพิ่งได้ยินเรื่องนี้พร้อมกันนี่ล่ะครับ!”

            จู้ฉงเหว่ยดูตื่นตระหนกไม่น้อย

            “เพราะอย่างนี้ไงล่ะผมถึงต้องถามแม่!”

            ขณะเดียวกัน ฟานหรงที่คล้ายกำลังต้องการจะปริปากพูดอะไรออกมา แต่ทว่าทันใดนั้น ดูเหมือนเธอจะเพิ่งนึกถึงบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเลือกที่จะหุบปากลงอย่างกะทันหัน

            จู้อี้ที่นั่งอยู่ข้างเคียงกันสังเกตความผิดปกตินี้ของเธอ จึงได้กระซิบข้างหูเธอเบาๆว่า

            “ที่รัก อยากพูดอะไรก็พูดออกมาเถอะ บางทีเรื่องที่กำลังจะพูดอาจสามารถช่วยอาหยานของเราได้ หรือเธอไม่ได้คิดแบบนั้น?”

            ฟานหรงสบตากับจู้อี้เล็กน้อยคล้ายกับมีข้อสงสัยค้างคาใจอยู่ และในเมื่อสามีของเธอช่วยเปิดทางให้ถึงขนาดนี้แล้ว หากไม่พูดอะไรสักอย่างคงจะกระไรอยู่เช่นกัน เธอจึงเอ่ยถามขึ้นว่า

            “หนูแค่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยน่ะค่ะ ป้ารองของหลินจิงซูรู้เบอร์โทรศัพท์ของบ้านเราได้ยังไงกันคะ?”

            จู้อี้สันนิษฐานขึ้นว่า

            “น่าจะเป็นเพราะจู้หยานเคยต่อสายมาจากผิงเฉิงรึเปล่า? และที่นั่นก็น่าจะเป็นหมู่บ้านหรือที่ไหนสักแห่งที่หลินจิงซูอาศัยอยู่ ก็ไม่แปลกที่จะมีประวัติการโทรของอาหยานไม่ใช่เหรอ?”

            ฟางหรงเสริมต่อ

            “เรื่องนี้ฟังดูน่าแปลกจริงๆค่ะ แต่ถ้าเป็นอย่างที่อาอี้สันนิษฐาน นั่นก็หมายความว่าเธอคนนั้นน่าจะต้องเป็นป้ารองของหลินจิงซูจริงๆ และคนพวกนี้ก็อาจจะสร้างปัญหาให้พวกเรา…”

            ก่อนที่จะทันได้พูดจบ นายหญิงเฒ่าสกุลจู้ก็ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น เรียกความสนใจของทุกคนให้มองมาที่เธอเป็นทางเดียว

            “สายที่โทรมาครั้งนี้แปลกเกินไป! ฟังจากเนื้อความที่พูดแล้ว ป้ารองของหลินจิงซูมีเจตาจะขูดรีดเงินจากพวกเราอย่างชัดเจน แต่ถ้าต้องการเงินมากขนาดนั้นจริงๆ ก็น่าจะจับจู้หยานเป็นตัวประกัน แล้วให้เขามาพูดกับเรา ให้พวกเราได้ยินเสียงเพื่อเป็นการข่มขวัญหน่อยไม่ดีกว่ารึ? แต่นี่กลับบอกว่าจะส่งหลินจิงซูมาที่เมืองหลวงแทน ฝ่ายโน้นไม่กลัวบ้างรึไงว่า แม่สาวน้อยคนนี้จะปริปากเปิดโปงที่อยู่ของพวกเธอ? พฤติกรรมของป้ารองคนนี้ดูขัดแย้งกันไปหมด ไม่รู้สึกกันบ้างเลยเหรอ?”

            อย่างไรก็ตาม จู้เอ๋อร์กลับไม่ได้รู้สึกสนใจอะไรพวกนั้นเลย

            “แม่ครับ มีอะไรแปลกประหลาดนักหนาเหรอครับ? เห็นชัดๆว่า ไอ้พวกคนแซ่หลินมันต้องการรีดไถเงินจากพวกเรา! ที่สำคัญ พวกมันบอกเองว่าพ่อแม่ของหลินจิงซูอะไรนั่นหย่าร้างกัน! เด็กที่ครอบครัวมีปัญหาแบบนั้นคิดเรื่องดีๆเป็นที่ไหนล่ะ? ในหัวสมองของมันคงจะมีแต่เรื่องชั่วๆน่ะสิ!”

            “จะบอกว่าเด็กทุกคนที่ครอบครัวมีปัญหาต้องเป็นคนเลวงั้นเหรอ?”

            นายหญิงเฒ่าสกุลจู้เค้นเสียงเย็นยะเยือกผ่านลำคอ ปรายหางตามองใส่จู้เอ๋อร์อย่างสบประมาท

            “อย่างนั้นก็หมายความว่า ไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้ครอบครัวมีปัญหา ก็คงจะชั่วช้าต่ำตมเสียยิ่งกว่าเดนมนุษย์สินะ?”

            ถูกแม่ตัวเองถากถางเหน็บแนมใส่เช่นนี้ จู้เอ๋อร์ถึงกับสำลักและไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

            “เรื่องนี้จะต้องได้รับการสืบค้นอย่างละเอียดอีกที ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันคงไม่มีทางปล่อยให้หลานชาของฉันต้องกลายเป็นเครื่องมือทำเงินให้กับคนพวกนั้นอย่างแน่นอน อาการของเขาดีขึ้นมากถึงขนาดนี้แล้ว ฉันคงไม่ปล่อยให้เรื่องอะไรมั่วซั่วมากระตุ้นให้เขากลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกแน่ ทุกคนตรงนี้จำเอาไว้ให้ดี ถ้าใครบังอาจทำให้อาการของอาหยานแย่ลงล่ะก็ ฉันคนนี้จะไม่ปล่อยมันไว้แน่ ต่อให้จะมีสายเลือดเดียวกันก็ตามที!!”

            สิ้นประโยคคำพูดนี้ ดวงตาคู่คมกริบของหญิงชราก็พุ่งยิงไปยังทิศทางที่จู้เอ๋อร์อยู่ สีหน้าท่าทางบ่งบอกว่า ครั้งนี้อีกฝ่ายจ้องจับผิดไปที่เขาโดยเฉพาะ

            “คุณแม่ครับ อยากจะให้สืบค้นข้อมูลเรื่องนี้ยังไงก็ว่ามาได้เลย พวกเราทุกคนยินดีปฏิบัติตามทุกอย่าง!”

            สิ่งที่จู้ฉงเหว่ยเป็นห่วงที่สุด คงหนีไม่พ้นเรื่องที่กลัวแม่ตนเองจะอาการทรุดหนักจนเข้าโรงพยาบาลอีกรอบ และเพื่อช่วยให้เธอไม่ต้องเป็นทุกข์ เขาจำต้องช่วยจู้หยานเช่นกัน

            “ผมจะไปผิงเฉิงด้วยตัวเอง! ยังไงซะไอ้จู้หยานมันก็ลูกชายผม ตรงนี้ยังมีใครเหมาะกว่าผมอีกเหรอ?”

            จู้เอ๋อร์รีบขันอาสาโดยเร็ว