ตอนที่ 193 ในฐานะพี่ชาย ในฐานะสามี

97 2-2

            ตอนที่ 193 ในฐานะพี่ชาย ในฐานะสามี

            นายหญิงเฒ่าสุกลจู้ถึงกับหัวเราะเยาะด้วยความสมเพชใจ พร้อมกับพูดเหน็บแนมว่า

            “งานนี้ใครจะไปก็ได้ ยกเว้นแก! สัตว์นรกอย่างแกยังมีสิทธิ์เรียกตัวเองว่าพ่อด้วยเหรอ?”

            จู้เอ๋อร์ยืดแผ่นอก พูดขึ้นด้วยความชอบธรรมว่า

            “ยังไงๆผมก็เป็นพ่อของมัน! เห็นลูกตัวเองถูกผู้หญิงบ้านนอกหลอกใช้แบบนี้จะทนนิ่งเฉยได้เหรอ? ไม่ว่าดูยังไง การที่เด็กนั่นเข้าหาจู้หยานแบบนี้ จะต้องไม่มีเจตนาดีอย่างแน่นอน! ทั้งแม่ทั้งคนอื่นๆเป็นบ้ากันไปหมดแล้วรึไง? คิดว่าผมจะไปที่นั่นเพื่อทำร้ายลูกชายตัวเองได้ลงคอเชียวเหรอ?”

            หลังจากพูดจบ ทุกคนในที่นั้นต่างก็นั่งนิ่งไร้ซึ่งปฏิกิริยาตอบสนอง  เอาแต่จ้องหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชาห่างเหิน

            “ทุกคนบ้ากันไปหมดแล้วจริงๆ!” จู้เอ๋อร์สบถลั่นอย่างเหลืออด

            ส่วนนายหญิงเฒ่าสกุลจู้นั้น ได้เมินเฉยต่อจู้เอ๋อร์ไปแล้วเวลานี้ เธอชี้นิ้วไปทางจู้อี้พร้อมกับสั่งว่า

            “แกไปที่นั่นก็แล้วกัน ถ้าเป็นเรื่องของจู้หยาน ฉันไว้ใจแกที่สุดแล้ว พาเมียแกไปผิงเฉิงด้วยกันนั่นล่ะ มีอะไรจะได้คอยช่วยกันได้”

            เมื่อเห็นนายหญิงเฒ่าสกุลจู้ตัดสินใจเช่นนี้ จู้เอ๋อร์ก็ยิ่งรู้สึกขมขื่นใจอย่างสุดที่จะบรรยาย เขาหยิบจานกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะขว้างอัดลงกับพื้นจนแตกเป็นชิ้นเล็กลิ้นน้อย แล้วชี้หน้าด่ากราดทุกคนโดยไม่สนใจว่าจะเป็นใคร

            “พอกันที! พวกแกทุกคนล้วนคว่ำบาตรฉันกันหมดแล้วนี่! ก็ได้! ในเมื่อไม่เป็นที่ต้อนรับของครอบครัวขนาดนี้ ฉันก็จะไปเอง!!”

            พูดจบประโยค เขาก็เดินตรงดิ่งไปที่ประตูแล้วผลักออกหนีจากไปทันที

            มื้ออาหารที่แสนวิเศษในวันนี้ กลับจบลงด้วยความตึงเครียด

            ค่ำคืนนั้น จู้อี้กำลังเร่งเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางเพื่อไปผิงเฉิง ทว่าคนที่ดูไม่มีความสุขเอาเสียเลยกลับเป็นฟานหรง

            “คุณย่าชักจะลำเอียงเกินไปแล้ว! คุณเองก็เป็นหลานชายคนนึงของคุณย่า! ทำไมถึงต้องคอยเป็นที่รองมือรองเท้าให้กับจู้หยานแบบนี้ด้วยล่ะ? การได้คบหากับเพื่อนแบบนี้อาจทำให้เขาเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ วันหนึ่ง ถ้าเขาได้ขึ้นมากุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจของตระกูลจู้เราเมื่อไหร่ เมื่อนั้นคุณกับฉันอาจต้องกลายเป็นขี้ข้าของสองคนนั้นจริงๆก็ได้!”

            “พูดอะไรของเธอน่ะ?”

            จู้อี้ขมวดคิ้วมองใส่ฟานหรงอย่างไม่พอใจนัก

            “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ถึงยังไงจู้หยานก็ยังเป็นน้องชายของผม และผมในฐานะพี่ชาย ก็ควรต้องดูแลเขาให้ถึงที่สุดด้วย!”

            “ยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ? ไม่อยากเป็นหลานชายที่คุณย่ารักอย่างจู้หยานบ้างเลยรึไง? อะไรๆก็จู้หยานไปหมด!”

            “ตำหนิคุณย่าแบบนั้นก็ไม่ถูก ก็เห็นอยู่ว่าลุงรองของผมล้มเหลวแค่ไหนในฐานะคนเป็นพ่อ?  เพราะแบบนี้ไงล่ะ คุณย่าถึงต้องคอยเอาใจใส่อาหยานมากเป็นพิเศษ”

            “คุณก็เอาแต่พูดว่า เป็นเพราะลุงรองทำหน้าที่พ่อล้มเหลวตลอดเลย แล้วยังไงล่ะ? จะล้มเหลวขนาดไหนก็ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณไม่ใช่เหรอ? แล้วฉันล่ะ? ครอบครัวของเราล่ะ? นี่ถึงขั้นต้องทิ้งหน้าที่การงานของตัวเองเพื่อไปผิงเฉิงเลยงั้นเหรอ?”

            ฟางหรงรู้สึกหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง ถึงขนาดคว้าหมอนบนเตียงขึ้นมาปาใส่หน้าผู้เป็นสามีสุดแรง หวังจะได้ระบายความทุกข์ใจเหล่านี้ออกไปได้บ้าง เธอยังพูดต่ออีกว่า

            “แล้ววันหน้าคุณจะต้องเสียใจ! คอยดูก็แล้วกัน ถ้าสองคนนั้นได้ก้าวขึ้นมากุมบังเหียนเมื่อไหร่ พวกเขาจะขโมยทุกอย่างในบริษัทและธุรกิจไปจากคุณจนหมด!”

            จู้อี้ส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความระเหี่ยใจ

            “คุณน่ะคิดมากเกินไปแล้ว อาหยานไม่ใช่คนแบบนั้นสักหน่อย”

            “คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจหรอกนะ ไม่อย่างนั้น พวกองค์กรใหญ่ๆจะมีแผนกทรัพยากรบุคคลไปทำไม จ้างมานั่งกินเงินเดือนเล่นๆงั้นเหรอ? บางทีเรื่องทุกอย่างอาจจะเป็นอย่างที่ลุงรองของคุณพูดจริงๆนั่นแหละ เพื่อนคนนั้นของจู้หยานอาจไม่ใช่คนดีอย่างที่คิด! ทั้งหมดที่เธอทำก็แค่ต้องการจะปอกลอก หลอกใช้น้องชายของคุณ…”

            ทว่าก่อนที่ฟานหรงจะทันได้พูดจบด้วยซ้ำ จู้อี้ก็เผยสีหน้าดำทะมึน ขึ้นเสียงกระแทกใส่อย่างไม่ปราณี

            “หุบปากได้แล้ว! ถ้าวันหลังคุณยังกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาอีกล่ะก็ ชีวิตคู่ของพวกเราคงต้องจบกันเพียงเท่านี้!”

            “นี่…นี่ฉันเป็นภรรยาคุณนะ คุณน่าจะต้องปกป้องฉันก่อนไม่ใช่เหรอ? คุณอยากจะหย่ากับฉันเพียงเพราะเรื่องของน้องชายนี่นะ? อาอี้ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ คุณบอกว่าต้องการดูแลจู้หยานในฐานะพี่ชายที่ดี แล้วฉันล่ะ? คุณเคยคิดอยากจะดูแลฉันในฐานะสามีที่ดีบ้างมั้ย?”

            ฟานหรงแทบไม่อยากทำใจเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน ได้แต่จ้องหน้าจู้อี้ด้วยความรู้สึกว่างเปล่าและทำอะไรไม่ถูก ท้ายที่สุด เธอก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป กระชับกำปั้นทุบตีหัวไหล่ของจู้อี้ แม้จะดูรุนแรงแต่กลับไร้พลัง

            สีหน้าของจู้อี้ก็บอบช้ำเจ็บปวดไม่ต่างกัน เขารู้สึกเสียใจกับสิ่งที่พลั้งปากพูดไปโดยไม่คิด เขาจับมือหยุดฟานหรงเอาไว้ไม่ให้ทุบตีต่อและพูดขึ้นว่า

            “อย่าทำแบบนี้เลยนะ คุณจะเจ็บมือเปล่าๆ เมื่อครู่ผมพูดอะไรไม่ทันคิดเอง ผมขอโทษ… แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ทำไมคุณถึงต้องกังวลมากขนาดนั้นด้วย?”

            “ฮึก…ฮึก…อย่าเพิ่งมาถามตอนนี้ ฉัน..ฮึก…พูดไม่ทัน..ฮึก..ฮึก…”

            “เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นล่ะ มาให้ผมกอดเร็วเข้า…”

            เป็นเวลากว่าครู่ใหญ่ที่จู้อี้ต้องเกลี้ยกล่อมปลอบประโลมเธอ

            ในที่สุดฟานหรงก็หยุดร้องไห้ แวบแรกที่ได้สติ เธอพลันรู้สึกเป็นห่วงอาหยานขึ้นมา จึงเอ่ยถามขึ้นอย่างอดไม่ได้

            “โอ้ จริงสิ แล้วถ้าผู้หญิงที่ชื่อหลินจิงซูไม่ใช่คนดีจริงๆล่ะ คุณมีแผนรับมืออะไรไว้บ้างมั้ย?”

            “ถ้าเธอไม่ใช่คนดีจริงๆ ผมคงไม่ปล่อยให้อาหยานคบค้าสมาคมต่อไปอีกแน่ๆ แต่ความคิดของผมกับคุณย่าที่มีต่ออาหยานค่อนข้างตรงกันนะ อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้านี้ ความเฉลียวฉลาดของอาหยานเพียงคนเดียว ก็เทียบเท่ากับพวกเราทั้งตระกูลรวมกันแล้ว เพราะฉะนั้น มีเหรอที่เขาจะมองไม่ออกว่า ในชนบทเล็กๆอย่างนั้น ใครต้องการเข้าหาเขาเพื่อจุดประสงค์อะไร? พูดง่ายๆก็คือ ถ้าเขาจะตัดสินใจเป็นเพื่อนกับใครสักคน นั่นหมายความว่า คนๆนั้นจะต้องผ่านการคัดกรองจากเขามาอย่างดีแล้วเหมือนกัน ขนาดคนเมืองที่พยายามจะเข้าหาเขา ถ้าไม่ผ่านเกณฑ์ของเขาแล้วล่ะก็ คนอย่างอาหยานก็ไม่คบหาเหมือนกันนั่นล่ะ คุณเองก็น่าจะเข้าใจในจุดนี้ดีไม่ใช่เหรอ?”

            หลังจากได้ฟัง ฟานหรงถึงกับแอบสะอึกไปชั่วขณะ เพราะคนเมืองที่จู้อี้กำลังหมายถึงนั้น น่าจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจ้าวหยวน ลูกพี่ลูกน้องของเธอนั่นเอง

            เธอแอบไม่ยอมแพ้เช่นกัน และโต้แย้งกลับไปว่า

            “ไม่เสมอไปนะคุณ ลองมองอีกมุม ตลอดเวลาที่ผ่านมา อาหยานแทบไม่เคยปฏิสัมพันธ์กับคนนอกเลย ประสบการณ์ตรงนี้อาจจะต่ำกว่าคนทั่วไปก็ได้ และถ้าจะบอกว่า เขาอาจกำลังถูกคนในชนบทปั่นหัวอยู่ก็ไม่แปลก จริงมั้ย? ในความเห็นของฉัน เราควรพาเขากลับมาพักผ่อนที่นี่แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว อย่างน้อยคนในเมืองหลวงส่วนใหญ่ก็มาจากตระกูลที่มีฐานะ คงไม่ทำเรื่องสกปรกอะไรกับเขาแน่นอน แต่ถ้าเป็นที่อื่นก็ไม่แน่?”

            “สุดท้ายก็ต้องไปพิสูจน์ด้วยตัวเอง ไม่ว่าเธอคนนั้นจะมีจุดประสงค์ยังไง อยากจะเป็นเพื่อนกับอาหยานจริงๆ หรือแค่หวังปอกลอก เราเองก็ไม่มีสิทธิ์ไปตัดสินอะไรในตอนนี้ จนกว่าจะได้เห็นกับตาตัวเอง จริงมั้ย?”

            “เอาล่ะ ฉันจะไปผิงเฉิงกับคุณด้วย! อยากรู้เหมือนกันว่า แม่สาวบ้านนอกที่ชื่อหลินจิงซูอะไรนั่น จะเป็นคนยังไงกันแน่!”