ตอนที่ 204 จู้หยานลงมือ (1)

103 1-2

      ตอนที่ 204 จู้หยานลงมือ (1)

            ท่ามกลางความว่างเปล่าภายในโต๊ะตัวนั้น ดูเหมือนจะเหลือเพียงหนึ่งคนเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่

            เธอคือโม่หลี่

            เฉินเฉวียนเย่ระบายยิ้มอ่อน เอ่ยถามโม่หลี่ที่กำลังใช้ตะเกียบคีบอาหารกินคล้ายไม่สนโลก

            “ไม่ไปกับเจ้านั่นด้วยเหรอ?”

            โม่หลี่ยักไหล่ พร้อมกับคีบเนื้อผัดซอสเข้าปากกินอย่างเอร็ดอร่อย แล้วจึงเอ่ยออกความเห็นขึ้นว่า

            “ถึงแม้วันนี้จะไม่ใช่เจ้าโล้นที่หัวกบฏ แต่สักวันก็ต้องมีคนอื่นอยู่ดีนั่นล่ะ เห็นมันสะบัดก้นเดินออกไปแบบนี้ ฉันก็มองออกทันทีว่า ไอ้หมอนั่นไปได้ไม่กี่น้ำหรอก แล้วคนที่แห่ตามมันออกไปก็มีแต่พวกหัวรั้นเอาแต่ใจทั้งนั้น คนแบบนี้จะทำการใหญ่สำเร็จได้เหรอ? กอดคอกันจมทะเลสิไม่ว่า เหอะ เหอะ…”

            คล้อยหลังพูดจบ เธอก็เคลื่อนสายตาจดจ้องไปทางหลินจิงซู พร้อมกับเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัยว่า

            “นี่แม่สาวน้อย ธุรกิจชานมอะไรนั่น สามารถทำกำไรได้ขนาดนั้นจริงๆน่ะเหรอ?”

            หลินจิงซูอธิบายตอบ

            “ถ้าตอนนี้ก็ใช่ค่ะ แต่ขอบอกตามตรง หนูเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง เพราะถ้าหนูสามารถคาดการณ์ได้แม่นยำขนาดนั้น คงจะเปลี่ยนไปทำอาชีพหมอดูแทนแล้วล่ะค่ะ”

            “เรื่องนั้นฉันพอเข้าใจ ขึ้นชื่อว่าธุรกิจก็ต้องมีความเสี่ยงอยู่แล้ว ถ้าไม่มีสิแปลกจริงมั้ย? ยังไงซะบ่อนมังกรฟ้าก็ต้องปิดตัวลงอยู่แล้ว ฉันเองก็ต้องตกงานเหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดี”

            เฉินเฉวียนเย่ชิงพูดขึ้นว่า

            “โม่หลี่ เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลไป อาศัยเส้นสายที่มี เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปฝากให้ทำงานในร้านคาราโอเกะใหญ่ๆได้”

            โม่หลี่ยักไหล่พร้อมเอ่ยปฏิเสธ

            “ไม่ดีกว่าค่ะเจ้านาย ร้านคาราโอเกะส่วนใหญ่บริหารดูแลกันด้วยระบบครอบครัว จู่ๆมีฉันที่เป็นคนนอกเข้าไป มีหวังคงถูกเมินใส่แน่ๆ ดีไม่ดีจะถูกข่มเหงรังแกโยนงานหนักๆมาให้ซะอีก”

            พบเห็นสถานการณ์ดำเนินมาถึงจุดนี้ ทัศนคติของหลินจิงซูที่มีต่อโม่หลี่พลันเปลี่ยนไปด้วย กลับกลายเป็นว่าเธอต้องมองสาวสวยคนนี้ใหม่ ใครจะไปคิดว่าโม่หลี่ หญิงสาวผู้มากไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมไม่น่าไว้ใจ กลับมีความจงรักภักดียิ่งกว่าพวกผู้ชายกลุ่มนั้นที่เรียกขานตนเองว่าพี่น้องเสียอีก!?

            หลินจิงซูจึงได้ร้องบอกเธอไปว่า

“ป้า…เอ่อ…คุณโม่หลี่คะ ถ้าต้องการร่วมทุนกับธุรกิจชานมไข่มุกด้วย หนูก็ยินดีนะคะ”

เสียงหัวเราะคิกคักของโม่หลี่เปล่งดัง เธอยิ้มตอบ

“ไม่เห็นจะต้องมีมารยาทขนาดนั้นเลย เรียกฉันว่าพี่โม่หลี่เถอะ แต่คำว่าป้าห้ามใช้เด็ดขาดเลยนะจ๊ะ!”

ระหว่างที่หญิงสาวทั้งสองพูดคุยสนทนากันนั้น ก็ปรากฏเสียงหัวเราะด้วยความสนุกสนานดังปะปนขึ้นมา ทำให้บรรยากาศในตอนนี้ผ่อนคลายลงในท้ายที่สุด

หลังจากการร่วมรับประทานอาหารเสร็จสิ้นลง และได้ร่ำลาแขกผู้มีเกียรติทุกคนแล้ว หลินจิงซูก็หันไปเรียกเฉินเฉวียนเย่ให้ออกไปคุยที่หน้าโถงภัตตาคารด้วยกัน

น้ำเสียงครั้งนี้ของเธอดูจริงจังขึ้นมาก เอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างตรงไปตรงมา

“พ่อเฉินคะ นี่เชื่อมั่นในตัวหนูจริงๆใช่มั้ยว่า ธุรกิจชานมไข่มุกนี้จะสร้างกำไรให้ได้เป็นกอบเป็นกำ? ถึงจะต้องปิดบ่อนมังกรฟ้าหรือบ่อนอื่นๆไป ก็จะไม่เสียใจภายหลังใช่มั้ยคะ?”

เวลานี้ คนที่คอยเป็นมือเป็นเท้าให้เฉินเฉวียนเย่ต่างพากันแยกตัวออกไปกันหมดแล้ว หลินจิงซูจึงอดรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยไม่ได้ สำหรับเรื่องนี้ แม้เธอจะมีเหตุผลรองรับจากเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต แต่จะให้บอกเล่าความจริงไปทั้งหมดนั้น ย่อมเป็นไปไม่ได้เช่นกัน

เพราะสุดท้ายแล้ว แผนการบูรณะการคมนาคมทั้งหมดในประเทศจีน ก็ยังคงเป็นความลับสุดยอดในช่วงเวลานี้ แม้แต่คนวงในเองยังไม่ทราบ แล้วนับประสาอะไรกับเด็กนักเรียนมัธยมปลายอย่างเธอเล่า?

พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ!

ดังนั้น ทางเลือกสุดท้ายที่เธอเหลืออยู่ จึงทำได้เพียงแค่ปลอบใจเฉินเฉวียนเย่ไปว่า

“พ่อเฉินคะ การที่คนพวกนั้นตัดสินใจแยกทางไป นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่า พวกเขามีวิสัยทัศน์ที่ไม่ตรงกันกับเรา เหมือนกับม้าพยศที่สักวันย่อมไม่อาจควบคุมได้ แต่เชื่อหนูเถอะค่ะ วันข้างหน้า ไม่ใช่เพียงแค่บ่อนไพ่นกกระจอกอย่างเดียว แต่ทุกอย่างที่เป็นสถานที่อโคจรและบ่อนพนันต่างๆ ก็จะต้องถูกปิดลงอยู่ดี ต่อให้ไม่ปิดวันนี้ วันหนึ่งก็ต้องปิด มิหนำซ้ำถ้าปิดตอนนั้น อาจมีราคาที่ต้องจ่ายสูงมากด้วย!”

           

            เฉินเฉวียนเย่ไม่ใช่คนโง่ เผชิญพบกับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นอกมั่นใจเช่นนั้นของสาวน้อยตรงหน้า กระทั่งเขาเองยังต้องประหลาดใจ

            คนฉลาดมีอยู่นับไม่ถ้วนบนโลกใบนี้ แต่คนที่ฉลาดอย่างหลินจิงซูกลับหาได้ยากยิ่ง

            เฉินเฉวียนเย่พยักหน้าตอบกลับไปว่า

            “การที่เจ้าโล้นกับคนพวกนั้นทิ้งฉันไป มันไม่ใช่เรื่องน่าเศร้าเสียใจอะไรเลย ที่นี่คือโลกใต้ดิน ทุกคนที่เข้าหาฉันล้วนถวิลหาผลประโยชน์อยู่เบื้องหลังทั้งนั้น คำว่าพี่น้องน่ะเหรอ? หึ หึ…ก็แค่หน้ากากบังหน้าเท่านั้นล่ะ ที่สำคัญ จุดประสงค์ที่ฉันรวบรวมคนกลุ่มนี้ขึ้นมาตั้งแต่แรก ก็เพื่อหาเงินอยู่แล้ว ในเมื่อสถานที่ที่เคยทำเงินให้ถูกปิดไป ทุกคนต่างก็แยกย้ายไปเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งหมดก็แค่นั้นเอง”

            หลินจิงซูคาดไม่ถึงจริงๆว่า เนื้อแท้ของเฉินเฉวียนเย่จะเป็นคนใจกว้างมากเพียงนี้ กลับเป็นเธอซะเองที่คิดมากเกินไป

            “ถ้าอย่างนั้น หนูขอตัวกลับก่อนนะคะ พ่อเฉินเองก็เดินทางปลอดภัยเช่นกันค่ะ”

            ภายหลังจากที่หลินจิงซูและเฉินเฉวียนเย่ร่ำลาและแยกย้ายกันไป ระหว่างที่เดินกลับเข้ามาในภัตตาคารเพื่อเรียกแม่ของเธอให้กลับไปด้วยกันนั้น สิ่งแรกที่เห็นกลับเป็นจู้หยานที่กำลังยืนพิงกำแพงรออยู่

            “มาอยู่นี่ได้ยังไง? ไม่ใช่ต้องกลับไปพร้อมกับศาสตราจารย์หวังแล้วก็คุณยายหวังแล้วเหรอ?”

            จู้หยานเอ่ยอธิบายเหตุผล

            “คุณตากับคุณยายอนุญาตให้ผมค้างที่หมู่บ้านติงเจี่ยกับคุณต่อได้ ป้าติงก็อนุญาตแล้วด้วย”       

            “ห๊ะ? ทำไมล่ะ?”

            หลินจิงซูอ้าปากค้าง ปั้นสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ

            “จ้าวหยวนแวะเวียนไปที่บ้านของคุณตากับคุณยายทุกวันเลย”

            เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ จู้หยานก็ชักสีหน้าอย่างไม่อยากจะทน

            หลินจิงซูรู้สึกเหนือความคาดหมายอย่างมาก ไม่คิดไม่ฝันว่าจ้าวหยวนจะตามตื้อจู้หยานอย่างไม่ลดละแบบนี้ ทำตัวติดหนึบเป็นผีหลอกวิญญาณหลอนก็ไม่ปาน! ถึงกับบีบบังคับให้เขาต้องหนีไปซ่อนตัวที่อื่นเชียวเหรอ?