ตอนที่ 205 จู้หยานลงมือ (2)

103 2-2

ตอนที่ 205 จู้หยานลงมือ (2)

“อีกไม่นานก็จะวันตรุษจีนแล้ว ถึงตอนนั้นจ้าวหยวนน่าจะต้องกลับเมืองหลวงแล้วล่ะ”

            หลินจิงซูนับนิ้วคำนวณ

            จู้หยานพยักหน้ารับทราบเช่นกัน

                  “ใช่ ผมเองก็คิดแบบนั้นล่ะ ระหว่างนี้ก็เลยตั้งใจจะหาที่ซ่อนตัว รอจนกว่าจะถึงวันนั้น อีกอย่าง คุณเองก็ต้องเตรียมตัวเปิดร้านแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมจะได้อยู่ช่วยอีกแรง”

                  หลินจิงซูเอ่ยถามอีกว่า

“แล้วเจ้าสาหร่ายล่ะ? ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”

“ผมฝากให้คุณตาคุณยายช่วยดูแลแทนไปก่อน”

จู้หยานอธิบาย

ในเมื่อทุกคำถามไขคำตอบชัดเจนแล้ว หลินจิงซูจึงพยักหน้าพร้อมกับพูดขึ้นว่า

                  “งั้นก็ดีเลย ฉันอยากมีคนมาช่วยจริงๆนั่นแหละ ถึงเวลาได้ฤกษ์เปิดร้านเมื่อไหร่ ฉันก็จะให้อั่งเปานายด้วย ถึงแม้เราสองคนจะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน แต่จะให้นายช่วยเหลือโดยไม่มีอะไรตอบแทนให้ ฉันคงยอมไม่ได้หรอก ถือซะว่าเป็นของอวยพรปีใหม่ นายจะได้มีแต่ความสุขความโชคดีไงล่ะ”

           

            จู้หยานไม่ปฏิเสธเช่นกัน สำหรับเรื่องประเพณีท้องถิ่นเช่นนี้ เขาไม่ค่อยจะรู้อะไรมากเท่าไหร่นัก ขอแค่มีโอกาสได้ช่วยเหลือเธออีกแรง จะอะไรก็ได้ทั้งนั้นล่ะ

            เห็นจู้หยานเพ่งสายตาจดจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ คล้ายกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ หลินจิงซูจึงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นให้เอง

            “มีอะไรอยากจะถามฉันอีกรึเปล่า?”

            จู้หยานหรี่ตาแคบลงเล็กน้อย พร้อมเอ่ยถามขึ้นทันทีว่า

            “คุณน่ะไม่ใช่คนประเภทที่ชอบให้คนอื่นเดือดร้อนเพื่อตัวเองนี่นา แต่ทำไมถึงเห็นดีเห็นงามกับความคิดของเฉินเฉวียนเย่ ที่จะปิดกิจการทั้งหมดของตนเองเพื่อนำเงินมาช่วยคุณล่ะ? มิหนำซ้ำยังสั่งให้เขาปิดบ่อนมังกรฟ้า ซึ่งเป็นแหล่งรายได้ที่ใหญ่ที่สุดของเขาด้วย? คุณไปล่วงรู้ข้อมูลอะไรมากันแน่?”

            “ฉัน…ฉันไม่ได้รู้อะไรมาสักหน่อย”

            หลินจิงซูส่ายหน้าสะบัดหัว เร่งปฏิเสธทันควัน แม้จะรู้สึกผิดต่อจู้หยานก็ตามที แต่ครั้งนี้เธอจำเป็นต้องโกหกจริงๆ

            ทำไมจู่ๆอีกฝ่ายถึงได้สะกิดใจสงสัยเรื่องนี้ขึ้นมานะ? หรือเพราะเป็นอัจฉริยะงั้นเหรอ?

หรือฉลาดเกินกว่าจะทนเฉยได้?

จู้หยานไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายสงสัยนาน เขารีบอธิบายให้ฟังอย่างรวดเร็วว่า

“ลุงใหญ่ของผมเป็นคนกุมบังเหียนธุรกิจครอบครัวทั้งหมดอยู่ในเวลานี้ เรื่องแนวโน้มต่างๆที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต เขาค่อนข้างจะระมัดระวังตัวอยู่มาก ตอนที่ผมกลับไปเมืองหลวงคราวก่อน เหมือนจะได้ยินเขากำลังคุยโทรศัพท์กับเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนหนึ่งอยู่ จับใจความได้ว่า ภาครัฐกำลังร่างกฎหมายลงดาบสถานบันเทิงและบ่อนพนันทั้งหมดอยู่ แต่ข่าวนี้เพิ่งจะเป็นที่ร่ำลือในเมืองหลวงได้ไม่นาน มณฑลรอบนอกก็เลยยังไม่รู้เรื่องอะไร”

           

            หนึ่งจังหวะชะงักเงียบงัน เขาหยุดพูดชั่วคราวเพื่อสังเกตปฏิกิริยาตอบสนองของหลินจิงซูต่อคำพูดเหล่านี้ ดวงตาคู่อำพันยิ่งหรี่แคบลงจนเป็นเส้นบาง จู้หยานพูดต่ออย่างระมัดระวังว่า

            “เดิมทีผมก็คิดว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับผมอยู่แล้ว แม้แต่ความสนใจยังไม่มีด้วยซ้ำไป จนกระทั่งวันนี้ที่ได้ยินคุณพูด ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่า แต่ผมรู้สึกว่า ข่าวสารที่คุณรับรู้มามักจะนำหน้าผมหนึ่งก้าวเสมอ…”

            ชั่วอึดใจก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยกล่าวอะไรต่อ หลินจิงซูก็รีบพูดแทรกขัดจังหวะขึ้นทันที

            “ฉันก็แค่อยากแก้แค้นเจ้าโล้นนั่นก็เท่านั้นเอง! เพราะมันมีหน้าที่ดูแลบ่อนที่ว่า ถ้าปิดไปซะได้ มันคงจะอารมณ์เสียน่าดู! แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ! ในเมื่อมันดันทำให้ฉันขุ่นเคืองใจก่อนเองนี่!”

            หลินจิงซูแสร้งรับบทเป็นคุณหนูผู้จองหองเอาแต่ใจ เชิดหน้าสะบัดหนีอย่างเย่อหยิ่ง แม้ในชีวิตนี้หรือก่อนหน้า เธอจะไม่เคยปฏิบัติตัวเช่นนี้มาก่อนเลยก็ตามที แต่กลับรู้สึกว่าตนเองแสดงได้ค่อนข้างเหมือนไม่น้อยทีเดียว

            แต่ถึงอย่างนั้น ภาพลักษณ์เช่นนี้ของหลินจิงซูกลับไม่สามารถตบตาจู้หยานได้เลยแม้แต่น้อย เพราะเขาเคยพบเห็นลักษณะนิสัยที่เอาแต่ใจและเย่อหยิ่งจองหองของจ้าวหยวนมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว เขาจึงสามารถแยกแยะออกได้ในทันทีว่า หลินจิงซูมีนิสัยเช่นนั้นจริงๆ หรือเป็นแค่การแสดง

            แต่ทันใดนั้นเอง พลันปรากฏเสียงแหบกร้านตะโกนลั่นขึ้น

            “เป็นเพราะแกแท้ๆ! นังเด็กสารเลว! วันนี้แกตายแน่!!”

            ชายหัวโล้นโผล่พรวดมาจากไหนไม่รู้ ชูฝ่ามือใหญ่เท่าพัดหวดตบเข้าใส่หลินจิงซูอย่างสุดแรงเกิด!

            เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วมาก หลินจิงซูจึงไม่ทันได้ตั้งตัว จึงตกเป็นเหยื่อของอีกฝ่ายโดยสมบูรณ์

            ทว่าเสี้ยววินาทีนั้นเอง ร่างกำยำใหญ่ของชายหัวโล้นพลันลอยละลิ่วอยู่กลางอากาศ และถูกจับทุ่มข้ามไหล่ของใครบางคนพร้อมกับเสียงกระแทกพื้นดังปัง!

            ชายหัวโล้นโซเซลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับอาการปวดมึนทั่วศีรษะ ชี้หน้าตะคอกด่าใส่จู้หยานด้วยความเดือดดาลยิ่ง

            “นี่แกเองเหรอ! แกกล้าทำร้ายฉันเชียวเหรอวะ!?”

            สิ้นเสียงตวาดข่มขู่ เขาก็พุ่งทะยานออกไปอีกครั้งด้วยความเร็วสูงสุด แต่เสี้ยวพริบตาตัดสินแพ้ชนะ เพียงท่ากระบวนเคลื่อนไหว จู้หยานก็สามารถจัดระเบียบร่างกายหลบเลี่ยงการจู่โจมของอีกฝ่ายได้โดยง่าย พร้อมถ่ายน้ำหนักอัดฉีดพละกำลังทั้งหมดลงไปที่กำปั้น เขาใช้หมัดทะลวงซัดใส่ท้องน้อยของชายหัวโล้นด้วยกำลังเต็มสูบ

            จู้หยานกลั่นน้ำเสียงหนาวเหน็บ พ่นออกมาทีละคำอย่างใจเย็น

            “อาจารย์ที่สอนศิลปะการต่อสู้ให้ผมเคยพูดไว้ว่า วิชาป้องกันตัวไม่ได้มีไว้เพื่อรังแกคนอื่น แต่มีไว้เพื่อป้องกันตัว ในเมื่อตอนนี้คุณเป็นฝ่ายรังแกผมก่อน เพราะฉะนั้น…ผมก็มีสิทธิ์ฆ่าคุณได้เหมือนกัน”

            พริบตาที่พูดจบ กำปั้นหนักอีกหนึ่งดอกก็ถูกประเคนซัดใส่ใบหน้าของชายหัวโล้นอย่างไร้ปราณี

            “เปรี้ยง!”

            ปรากฏฟันซี่หนึ่งกระเด็นหลุดออกจากปากทันที

            จู้หยานยืนจ้องมองอยู่ตรงนั้น ดูชายหัวโล้นที่นอนตัวขดเกร็งอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา สภาพของเขาราวกับสุนัขใกล้ตายก็ไม่ปาน!