ตอนที่ 227 ศึกระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับพ่อทูนหัว

            114 2-2

            ตอนที่ 227 ศึกระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับพ่อทูนหัว

            ในที่สุดเฉินเฉวียนเย่ก็ได้ออกจากโรงพยาบาลเสียที

            เพื่อตอบแทนน้ำใจของติงเสวี่ยเหม่ย ที่สู้อุตส่าห์เฝ้าไข้ดูแลเขาอยู่เกือบตลอด24ชม. สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากก้าวเท้าพ้นประตูรั้วโรงพยาบาลก็คือ หอบของขวัญกองโตไปขอบคุณผู้หญิงคนนั้นถึงหน้าประตูบ้าน

            นี่นับเป็นครั้งที่สองสำหรับเฉินเฉวียนเย่ในการเดินทางไปยังหมู่บ้านติงเจี่ยนี้

            เฉินเฉวียนเย่เดินปรี่เข้าไปยังหมู่บ้านอย่างสบายอกสบายใจ ประหนึ่งว่าคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี

            ทันทีที่มาถึงบ้านผู้เฒ่าติง ติงเสวี่ยหยานและหม่าฟู่เฟิงที่กำลังแอบอู้งานได้เห็นเข้า ต่างฝ่ายต่างก็ตื่นตกใจสุดขีด รีบลุกขึ้นคว้าจอบหยิบเสียมวิ่งฝุ่นตลบเข้าทุ่งนาไปไม่ต่างจากคนกำลังหนีตาย

            เห็นท่าทางหวาดผวาดเช่นนั้นของทั้งคู่ ติงเสวี่ยเหม่ยก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

            ดูท่าสิ่งเดียวที่จะสามารถสยบคนชั่วร้ายอย่างสองสามีภรรยาคู่นี้ได้ เห็นจะเป็น ‘ชั่วร้ายยิ่งกว่า’ เท่านั้น!

            เวลาล่วงเลยมาจนกระทั่งเย็น หลินจิงซูเองก็เพิ่งกลับจากโรงเรียนเช่นกัน และตามเวลาปกติในตอนนี้ ก็ควรจะต้องเป็นช่วงที่สองสามีภรรยาแสนขี้เกียจนั่นเลิกงานได้แล้ว แต่พูดไปใครจะไปเชื่อ! เธอยังเห็นติงเสวี่ยหยานกำลังยืนถือขวานสับฟืนไม่หยุด แม้สีหน้าจะดูเหน็ดเหนื่อยเหมือนคนใกล้ตายแค่ไหนก็ตาม ด้วยมันสมองน้อยๆอันชาญฉลาด หลินจิงซูคาดเดาได้ทันทีว่า เฉินเฉวียนเย่จะต้องอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

            ขณะย่างเท้าก้าวเดินเข้าไปนั้น ด้านหลังของเธอพลันปรากฏร่างของหลินชิงอี้อยู่ตรงทางเข้าหน้าหมู่บ้าน และกำลังเดินตรงมาทางนี้เช่นกัน

                  หลินจิงซูตระหนักดีแก่ใจว่า พ่อเดรัจฉานตัวนี้จะไม่มีวันยอมรามือง่ายๆแน่ ยิ่งเป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อสุดท้ายที่ใกล้จะถึงเวลาเวนคืนที่ดินในอีกไม่ช้านี้ เขาก็จะยิ่งต้องหาทางให้ได้ติงเสวี่ยเหม่ยไปครอบครองโดยเร็วที่สุด!

                  เธอหมุนตัวเดินเข้าบ้านทันทีอย่างไม่ใส่ใจ พร้อมกับแสยะยิ้มมุมปากออกมาอย่างชั่วร้าย

                  มีอะไรสนุกๆได้ดูแล้วสิ!

                  เวลาผ่านไปอีกเพียงเล็กน้อย เมื่อหลินชิงอี้เปิดประตูเข้ามาในบ้าน สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือ ภาพที่เฉินเฉวียนเย่กำลังช่วยติงเสวี่ยเหม่ยทำอาหารอยู่ภายในครัว

                  “น้องเสวี่ยเหม่ย รู้ตัวมั้ยว่าเป็นคนทำอาหารเก่งแค่ไหน? ใครกันนะจะเป็นผู้โชคดีที่ได้แต่งงานกับคุณในอนาคต? ผมรู้สึกดีใจแทนคนนั้นจริงๆ!”

                  “แต่งงานอะไรกันคะ? จะมีใครที่ไหนสนใจแม่ม่ายลูกหนึ่งอย่างฉันกันล่ะ?”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยขวยเขินจนตัวบิดเล็กน้อย

                  “อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นสิครับ! น้องเสวี่ยเหม่ย คุณน่ะเป็นคนที่งดงามทั้งภายในและภายนอกเลยนะ!”

                  วินาทีที่เฉินเฉวียนเย่เปล่งถ่อยคำเหล่านี้ออกมา สีหน้าของเขาดูจริงจังอย่างมาก

                  ทว่าบทสนทนาอันหวานซึ้งของคนทั้งคู่ ก็พลันต้องหยุดชะงักลงอย่างกะทันหันเพราะเสียงกระแอมไอของหลินจิงซู

                  “อะแฮ่ม…”

                  ชายหนึ่งหญิงหนึ่งที่อยู่หน้าเตา ทั้งคู่ต่างสบประสานสายตากันเล็กน้อย ต่างฝ่ายต่างหน้าแดงระเรื่อบ่งบอกถึงความขวยเขินอย่างชัดเจน

                  ตรงกันข้าม ร่องรอยความโกรธเกรี้ยวพลันฉายปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของหลินชิงอี้แทน

            เฉินเฉวียนเย่คล้ายสัมผัสได้ จึงเหลือบสายตามองเลยไปหาชายอีกคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน รูปร่างหน้าตาของเขาดูคล้ายคลึงกับหลินจิงซูหลายส่วนทีเดียว วินาทีนั้น เขาพลันตระหนักขึ้นได้ในทันทีว่า ผู้ชายคนนี้ก็คือพ่อของเธอนั่นเอง

            และเฉินเฉวียนเย่เองก็รู้เรื่องราวการหย่าร้างระหว่างเขากับติงเสวี่ยเหม่ยเป็นอย่างดีแล้วเช่นกัน

            ขึ้นชื่อว่าผู้ชายนอกใจภรรยา ความเป็นคนที่เหลือในตัวย่อมหายไปกว่าครึ่งแล้ว!

            “ยังมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ?”

            ทันทีที่เห็นหลินชิงอี้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ติงเสวี่ยเหม่ยก็พลันชักสีหน้ารำคาญใจอย่างสุดจนทน

            “ออกมาคุยกันหน่อย ฉันมีเรื่องจะต้องพูดกับเธอ”

            ใบหน้าของหลินชิงอี้ผันเปลี่ยนเป็นดำทมิฬ และทันทีที่พูดจบ เขาก็หันหลังให้กับภาพฉากที่ปรากฏอยู่ภายในครัว และเดินออกไปยืนกอดอกรออยู่ด้านนอกแทน

            ติงเสวี่ยเหม่ยรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะจบลงง่ายๆ เธอเองก็ไม่ต้องการให้ปัญหาลุกลามใหญ่โตไปมากกว่านี้เช่นกัน จึงได้ยอมเดินตามออกไปพูดคุยกับอีกฝ่าย

            “ที่ไม่อยากแต่งงานกับฉันใหม่ ก็เพราะมีคนอื่นอยู่แล้วสินะ? นี่แอบคบหากันมานานเท่าไหร่แล้วล่ะ? ถึงได้ตั้งใจวางแผนสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อจะหย่ากับฉันแบบนี้?!”

            หลินชิงอี้กระแทกเสียงใส่ด้วยความโมโห

            ภาพฉากในห้องครัวเมื่อครู่ อีกทั้งบรรยากาศและคำพูดคำจาของคนทั้งสองที่ฟังดูกำกวมไปเสียหมด ประกอบกับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมของฝ่ายชายอีก…

            ต่อให้เป็นคนตาบอดก็สามารถสัมผัสได้ว่า นิยามความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่คืออะไร?!

            ทันทีที่ติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินแบบนั้น เธอก็ยิ่งเดือดดาลของขึ้นมากเข้าไปใหญ่

            “หลินชิงอี้ หยุดใส่ร้ายคนอื่นมั่วซั่วได้แล้ว! ใครกันแน่ที่มีคนอื่น?!”

            “แอบคบกันงั้นเหรอ? ลองพูดใหม่อีกครั้งสิครับ?”

            ทันใดนั้นเอง น้ำเสียงเย็นชาแฝงด้วยจิตสังหารของใครบางคนก็ดังขึ้น

            ระดับน้ำเสียงของชายคนนี้ทั้งกังวานหนักแน่น และมีความเป็นลูกผู้ชายยิ่งกว่าหลินชิงอี้หลายขุม ใครก็ตามที่ได้ยินเข้า ล้วนต้องสั่นสะท้านเกินจะควบคุม!

            หลินจิงซูยืนพิงขอบประตูอยู่ใกล้ๆ เฝ้ารับชมละครฉากใหญ่ชนิดเกาะติดเลยทีเดียว

            ศึกระหว่างพ่อบังเกิดเกล้ากับพ่อทูนหัว!!!

            ได้ยินประโยคนี้เข้าไปเพียงแค่ประโยคเดียว เล่นเอาหลินชิงอี้ถึงกับก้าวถอยหลังไปอย่างไม่ตั้งใจ และยิ่งได้สบประสานเข้ากับสายตาคู่เย็นชาของเฉินเฉวียนเย่ที่อยู่ตรงหน้าด้วยแล้ว ราวกับมีเสียงสัญชาตญาณจากภายในใจดังก้องให้ฉุกคิดว่า ผู้ชายคนนี้สมควรยุ่งด้วยจริงๆหรือ?

            ติงเสวี่ยเหม่ยย่อมตระหนักดีว่า เฉินเฉวียนเย่ในเวลานี้กำลังโกรธเกรี้ยวจริงๆแล้ว แต่เพราะไม่ต้องการให้คนทั้งสองต้องหมางใจกันจนเกิดเหตุการณ์รุนแรงมากไปกว่านี้  เธอจึงรีบวิ่งเข้าแทรกกลางระหว่างชายทั้งคู่ทันที หวังว่าจะช่วยลดทอนบรรยากาศความตึงเครียดลงได้บ้าง