ตอนที่ 228 ให้ย่าอู๋มาขอโทษ

115 1-2

      ตอนที่ 228 ให้ย่าอู๋มาขอโทษ

     

            “กลับไปซะ ฉันไม่มีวันจะแต่งงานใหม่กับคุณแน่นอน แล้วก็อย่าได้โผล่หน้ามาที่นี่อีก!”

            ถูกไล่ตะเพิดต่อหน้าคนนอกแบบนี้ หลินชิงอี้รู้สึกเสียหน้าอย่างแรง

            แต่ในเวลานั้นเอง จู่ๆหลินจิงซูก็พูดขึ้นว่า

            “พ่อคะ หนูอยากรู้จริงๆว่ามาตามง้อขอคืนดีกับแม่ทุกวันแบบนี้ จัดการแก้ปัญหาเรื่องป้ารองได้แล้วเหรอ?”

            หลินจิงซูไม่มีวันปล่อยให้ติงเสวี่ยเหม่ยกลับไปคืนดีกับหลินชิงอี้อยู่แล้ว และต่อให้เธอต้องการ แม่ของเธอที่รู้เรื่องการเวนคืนที่ดินทั้งหมดแล้ว ย่อมต้องไม่ยินยอมอย่างแน่นอน สรุปก็คือ สำหรับปัญหาในเรื่องนี้ นับว่าได้รับการแก้ไขเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว แต่เรื่องที่เธออยากรู้จริงๆก็คือ หลินชิงอี้ใช้วิธีไหนจัดการกับอู๋ซิ่วเหลียนกันแน่?

            ครั้งล่าสุดที่เธอได้ยินมา หลินชิงอี้อ้างว่าเขากับย่าอู๋แนะนำให้อู๋ซิ่วเหลียนแต่งงานใหม่ไปกับชายอื่น แค่วินาทีแรกที่รู้เรื่อง เธอก็ไม่อยากจะเชื่อแล้ว ผู้หญิงบ้าดีเดือดอย่างอู๋ซิ่วเหลียนนั่นกำราบได้ง่ายซะที่ไหนกันล่ะ?

            แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็บังเกิดขึ้น วันนี้หลินจิงซูต้องตกใจเป็นที่สุดเมื่อพบว่า หลินเสวี่ยสามารถเข้าเรียนได้แล้วจริงๆ!

            และเพราะสาเหตุนี้เอง เธอจึงเลือกที่จะเอ่ยปากถามออกไป อู๋ซิ่วเหลียนใช้วิธีไหนกันนะ ถึงทำให้หลินเสวี่ยกลับไปเรียนได้อีกครั้ง?

            ลำพังแค่ผู้หญิงบ้านนอกคนหนึ่งอย่างอู๋ซิ่วเหลียน จะมีอำนาจอะไรไปสรรค์สร้างเรื่องนี้ให้เป็นจริงได้ เว้นเสียแต่ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจากพ่อเดรัจฉานตัวนี้ของเธอ!

            “ป้ารองของลูกกำลังจะแต่งงานใหม่กับผู้อำนวยการโรงงานเนื้อสัตว์รายใหญ่ในอาทิตย์หน้าที่จะถึงนี้แล้ว”

            หลินชิงอี้ขมวดคิ้วตอบ

            ทันทีที่ได้ยินเรื่องราวเช่นนั้น เธอพลันเลิกคิ้วกระตุกขึ้นอย่างไม่ทันรู้ตัว

            ที่แท้เรื่องราวก็ลงเอ่ยอย่างนี้นี่เอง มิน่าล่ะ ทำไมหลินเสวี่ยถึงสามารถกลับมาเรียนได้อีกครั้ง

            ดูท่าผู้อำนวยการโรงงานเนื้อสัตว์คนนี้ จะมีเส้นสายใหญ่โตกว้างขวางมากพอควร

            หลินจิงซูเคยได้ยินข่าวซุบซิบมาจากป้าผางครั้งหนึ่ง รู้สึกว่าผู้อำนวยการโรงงานคนนี้ไม่ใช่แค่มีรูปลักษณ์ภายนอกอุบาทว์ชาติชั่วเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงนิสัยสันดานภายในด้วย เคยมีข่าวเสียๆหายๆมากมายเกี่ยวกับเขาคนนี้ ทั้งเรื่องที่จับคนมาทรมาน รวมไปถึงอดีตภรรยาสองคนที่ต้องตายภายใต้เงื้อมมือของเขาด้วย

            ไม่นึกเลยว่า อู๋ซิ่วเหลียนจะยอมพลีกายเพื่อลูกสาวตัวเองได้ขนาดนี้จริงๆ คิดได้อย่างนั้น หลินจิงซูก็ไม่สามารถอดกลั้นต่อไปได้ไหว เธอระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจ

            “ต่อให้อู๋ซิ่วเหลียนจะแต่งงานไปมีครอบครัวใหม่ก็เถอะ ไม่ว่ายังไงฉันก็จะไม่ยอมกลับไปลงขุมนรกแบบนั้นอีก! ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้าย ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ! ไม่อย่างนั้นฉันจะตะโกนขอความช่วยเหลือจากทุกคนในหมู่บ้าน!!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเริ่มขึ้นเสียงออกคำสั่งอีกครั้ง

            “เดี๋ยวค่ะแม่ อย่าเพิ่งรีบไล่พ่อไป!”

            หลินจิงซูหยุดเธอไว้อีกครั้ง

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับปั้นหน้าฉงนใจไปไม่ถูกเช่นเดียวกัน เธอยืนจ้องหน้าผู้เป็นบุตรสาวอยู่อย่างนั้นด้วยความสับสนใจ และกำลังนึกสงสัยเหลือเกินกว่า วันนี้ซูซูน้อยของเธอกินยาลืมเขย่าขวดอย่างนั้นหรือ?

            “พ่อคะ ความจริงแล้วเรื่องการแต่งงานใหม่กับแม่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ซะทีเดียว! พ่อเองก็รู้ดีกว่าใครนะคะว่า ตลอดระยะเวลาที่แม่ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านตระกูลหลินนั้น เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมใจมากขนาดไหน? โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับย่าที่ชอบกดขี่…”

            หลินจิงซูเบิกตากลมโตคู่สวยพูดขึ้นพร้อมปั้นสีหน้าจริงจัง

            “ตอนนี้พ่อกำจัดป้ารองไปได้คนหนึ่งแล้ว แต่เรื่องที่ย่าข่มเหงรังแกแม่กลับไม่ได้รับการแก้ไขอะไรเลย แม่คงไม่สามารถกลับไปแต่งงานใหม่โดยมองข้ามเรื่องนี้ไปได้จริงๆ แต่ถ้าให้ย่ามาขอโทษเรื่องที่เคยทำมาทั้งหมด บางทีพวกเราอาจจะกลับไปเป็นครอบครัวได้อีกครั้ง…”

            ทันทีที่ได้ยินประโยคดังกล่าว ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลนออกมา เธอไม่คิดไม่ฝันว่า ลูกสาวของเธอจะยื่นข้อต่อรองแบบนี้ออกไปจริงๆ!

            “นังเด็กไม่รักดี นี่แกรู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังพูดอะไรออกมา! นั่นน่ะย่าของแกทั้งคนนะ แล้วยังเป็นแม่สามีของแม่แกด้วย! ที่สำคัญ การที่ลูกสะใภ้ต้องดูแลปรนนิบัติแม่สามีตัวเอง ก็ถือเป็นเรื่องปกติไม่ใช่รึไง? แกกล้าพูดออกมาได้ยังไงว่าจะให้ย่ามาขอโทษ!?”

            นับวันหลินชิงอี้ก็ยิ่งรู้สึกตื่นตกใจกับคำพูดคำจาของหลินจิงซูมากขึ้นเรื่อยๆ เด็กคนนี้ชักจะกำเริบปีนเกลียวใหญ่แล้ว! กลับเป็นตัวเขาเองที่ในอดีตประเมินความชั่วร้ายของลูกสาวคนนี้ต่ำจนเกินไป!

            “พ่อคะ ถ้าไม่อยากพาย่ามาขอโทษก็ไม่เป็นไร แต่จากนี้ต่อไป ก็อย่าหาว่าหนูไม่ให้โอกาสพ่อก็แล้วกันนะคะ ในเมื่อพ่อเป็นคนเลือกเอง”

            หลังจากยื่นคำขาดแล้ว หลินจิงซูก็ยกมือขึ้นโบกร่ำลาเป็นการขับไล่อีกฝ่ายเป็นนัย

            หลินชิงอี้กวาดสายตาจ้องมอง จดจำใบหน้าคนทั้งสามด้วยความเคียดแค้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะกำหมัดหันหลังแล้วเดินจากไปโดยไม่เหลียวกลับไปมองอีกเลย!

            ทันทีที่หลินชิงอี้ออกไปจนพ้นหน้า เฉินเฉวียนเย่กลับเป็นคนแรกที่รีบพูดขึ้นด้วยความร้อนใจเล็กน้อย

            “สาวน้อย นี่อยากให้แม่ของเธอกลับไปแต่งงานใหม่กับผู้ชายแบบนั้นจริงๆน่ะเหรอ?!”

            หลินจิงซูเผยอริมฝีปากปริเปิดเล็กน้อย เอ่ยตอบด้วยความใจเย็นกว่า

            “แน่นอนว่าไม่ค่ะ แต่ที่พูดออกไปแบบนั้นก็เพราะหนูมีแผนการอยู่ในใจแล้ว เหลือก็แค่รอให้คนพวกนั้นกลับมาอีกครั้ง”

            “แล้วจะทำยังไงต่อล่ะถ้าคนพวกนั้นไม่กลับมา?”

            เฉินเฉวียนเย่แอบรู้สึกกังวลใจเล็กน้อย

            “เชื่อเถอะว่าพวกเขาจะต้องกลับมาแน่ๆ มีเดิมพันเป็นเงินก้อนโตซะขนาดนั้น! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

            พูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของหลินจิงซูก็ผันเปลี่ยนเป็นมืดทมิฬ พร้อมแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

            “เรื่องแต่งงานใหม่ระหว่างแม่ของหนูกับมัน จะไม่มีทางเกิดขึ้นอย่างเด็ดขาด ต่อให้โลกต้องพินาศก็ไม่มีวันค่ะ!”

            ชั่วจังหวะเดียวกันที่ไม่ทันมีใครได้สังเกตเห็นนั้น เฉินเฉวียนเย่ก็แอบเบี่ยงหน้าไปอีกทาง พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก