ตอนที่ 226 การตัดสินใจของอู๋ซิ่วเหลียน

114 1-2

      ตอนที่ 226 การตัดสินใจของอู๋ซิ่วเหลียน

            “พูดเหมือนกับว่าทั้งหมดที่ทำก็เพื่อประโยชน์ของฉันงั้นเหรอ? ใครเชื่อก็โง่แล้ว! นังแก่ชาติชั่วอย่างแกสมควรจะตายโหงตายห่าไปได้แล้ว! ใช้คำพูดหลอกลวงคนอื่นได้เก่งจริงๆเชียวนะ!”

            อู๋ซิ่วเหลียนตะโกนร้องโวยวายไม่หยุด เธอชี้หน้าด่ากราดสาดคำหยาบใส่ย่าอู๋สารพัดโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

            “อีแก่สารเลว! อีแก่หนังเหี่ยว! ต่อให้แกตายลงหลุมไป ฉันก็จะขุดศพของแกขึ้นมาให้หมาแทะกินไม่เหลือแม้กระดูกเลยคอยดู! วิญญาณของแกจะไม่มีวันได้ไปสู่สุขติอย่างแน่นอน!”

            อู๋ซิ่วเหลียนใช้ดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยโกรธเกรี้ยว จ้องมองอีกฝ่ายขมึงทึง

            “อู๋ซิ่วเหลียน! นี่คุณกำลังพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระอยู่? นี่แม่ของผมนะ หัดมีสัมมาคาราวะซะบ้าง!”

            เห็นแม่ตัวเองถูกด่าอย่างสาดเสียเทเสียขนาดนี้ หลินชิงอี้ถึงกับขมวดคิ้วแน่นพร้อมตอบโต้สวนกลับอย่างไม่ยินยอมเช่นกัน

            “หลินชิงอี้ แกก็อีกคน! เดิมทีบ้านติดริมแม่น้ำหลังนั้นเป็นสมบัติของฉันกับสามี! ในเมื่อวันนี้ถูกเวนคืน ฉันเองก็ควรจะได้รับเงินชดเชยทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว!!”

            อู๋ซิ่วเหลียนสงบลงเล็กน้อย เธอเริ่มตระหนักได้ว่า ต่อให้ร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายไปตอนนี้ ก็ไม่เกิดประโยชน์อะไรเช่นกัน

            เมื่อย่าอู๋ได้ยินแบบนั้น ก็ฉีกยิ้มเหยียดหยามรังเกียจ พร้อมพูดจาถากถางขึ้นฉับพลัน

            “ก็จริงอยู่ที่ฉันได้ยกบ้านหลังนั้นให้กับเจ้ารอง แต่ฉันยกให้เพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัยเท่านั้น เพราะเจ้าของโฉนดบ้านแผ่นนั้นก็ยังเป็นชื่อของฉันอยู่ดี เงินทั้งหมดที่ได้จากการเวนคืนจึงสมควรที่จะต้องตกเป็นของฉัน! แล้วแม่ม่ายลูกติดอย่างแกมาเกี่ยวอะไรด้วย?”

            เวลานี้ พูดได้ว่าทั้งสองฝ่ายต่างขับเคี่ยวต่อสู้กันอย่างดุเดือดเพื่อโฉนดบ้านหลังนั้น แต่ทั้งหมดกลับลืมไปแล้วหรือว่า สิทธิในการครอบครองจัดการกับโฉนดแผ่นนั้น กลับไม่ได้อยู่ในอำนาจของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว? คนเหล่านี้ช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน พวกเขาเชื่อจริงๆหรือว่า โฉนดบ้านหลังนั้นจะสามารถกลับคืนสู่อ้อมกอดของพวกเขาอีกครั้งได้อย่างแน่นอน โดยผ่านการอ้างสิทธิ์ความเป็นผู้ครอบครองและเจ้าของโฉนดเดิม?

            ทว่าตามข้อกฎหมายแล้ว มันไม่มีทางเป็นไปได้เลย!

            ย่าอู๋และหลินชิงอี้ต่างมองหน้าสบตากันเล็กน้อย ทั้งสีหน้าแววตาแม้กระทั่งความคิด ทั้งคู่ต่างเห็นพ้องต้องกันว่า สิ่งแรกที่ต้องทำเป็นเป็นอันดับแรกก็คือ การเกลี้ยกล่อมให้ผู้หญิงตรงหน้าสงบลงเสียก่อน!

            “ซิ่วเหลียน พวกเราต่างก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ใจเย็นๆก่อนเถอะนะ ฉันกับชิงอี้ก็ไม่ได้ต้องการเงินมากอะไรขนาดนั้น เอาเป็นว่าหลังจากรัฐเวนคืนและจ่ายเงินค่าชดเชยให้แล้ว พวกเราค่อยเอาเงินส่วนนี้มาแบ่งกันคนละครึ่งดีมั้ยล่ะ?”

            สีหน้าท่าทางรวมถึงอารมณ์ของยาอู๋ผันเปลี่ยนอย่างฉับพลันชนิดหน้ามือเป็นหลังมือทีเดียว ในการพูดคุยกับอู๋ซิ่วเหลียนครั้งนี้ หญิงชราได้เผยรอยยิ้มเป็นมิตรออกมาให้อีกฝ่ายด้วย

            ทว่าอู๋ซิ่วเหลียนไม่ใช่คนโง่ เธอตระหนักชัดแจ้งกว่าใครๆว่า เดรัจฉานแม่ลูกสองตัวตรงหน้านี้ จะต้องมีแผนการอะไรบางอย่างมาตลบหลังเธอนับจากนี้อย่างแน่นอน แต่ถึงอย่างนั้น หญิงชราก็พูดถูกเรื่องหนึ่ง โฉนดบ้านหลังนั้นแต่เดิมเป็นชื่อของมันจริงๆ สรุปคือ ต่อให้เธอจะร้องโวยวายเสียงดังแค่ไหน ก็ไม่มีทางได้เงินก้อนนั้นมาครอบครองอยู่ดี

            ฉะนั้นแล้ว ทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ในเวลานี้ก็คือ ยอมเออออตามน้ำกับคนพวกนี้ไปก่อน เพราะอย่างน้อยที่สุด เธอก็อาจจะมีโอกาสได้ทรัพย์สินเงินทองติดไม้ติดมือมาบ้าง

            “ก็ได้ ครึ่งหนึ่งก็ครึ่งหนึ่ง แต่ของแบบนี้พูดปากเปล่าก็คงไม่ได้! ฉันต้องการให้เขียนสัญญาขึ้น แล้วลงนามกันต่อผู้ใหญ่บ้านเพื่อให้เขาเป็นพยานว่า เงินครึ่งหนึ่งจากค่าเวนคืนที่ดินจะต้องมอบให้กับอู๋ซิ่วเหลียนคนนี้!”

            ไม่ว่าแผนการของหลินชิงอี้และย่าอู๋จะเป็นอย่างไร แต่อู๋ซิ่วเหลียนก็จำเป็นต้องมีหลักประกันเพื่อใช้ปกป้องตัวเอง!

            แค่สัญญาปากเปล่าจะมีประโยชน์อะไรกันล่ะ?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับงูพิษสองตัวนี้ เธอจำเป็นต้องทำสัญญาเท่านั้น!!

ได้ฟังเช่นนั้น ย่าอู๋ถึงขั้นร้องสบถในใจ นังนี่มันกัดไม่ปล่อยจริงๆ!

หลินชิงอี้เหลือบมองคนเป็นแม่แวบหนึ่ง และเห็นถึงกระแสอารมณ์คุกรุ่นที่เพิ่มมากขึ้นภายในใจของย่าอู๋ และก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดออกมาอีกครั้ง เขาจึงรีบส่งเสียงขัดจังหวะขึ้นทันที

“เอาล่ะซิ่วเหลียน ผมรับปากจะทำตามที่คุณขอแน่นอน เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเราต่างก็ยังคงเป็นครอบครัวเดียวกันเสมอนะ”

ตราบใดที่สามารถแก้ไขสถานการณ์เฉพาะหน้าตอนนี้ได้ และทำให้อู๋ซิ่วเหลียนในเวลานี้สงบลงเสียก่อน เพื่อเธอจะได้ไม่ไปก่อกวนสร้างปัญหาให้ติงเสวี่ยเหม่ยอีกพักใหญ่ ระหว่างนั้นก็จะเป็นโอกาสของเขา! ทั้งหมดก็แค่รอเวลาเท่านั้น ของเพียงอู๋ซิ่วเหลียนแต่งงานใหม่ไปกับเสี่ยฉาง เมื่อถึงเวลาที่ต้องนัดหมายมาลงนามเซ็นสัญญาเรื่องแบ่งเงินค่าชดเชยกันจริงๆ ก็ได้แต่หวังว่าเธอจะสามารถมาตามนัดได้? ไม่ใช่ว่าถึงตอนนั้น กลับถูกสามีใหม่ทรมานจับขังให้อยู่แต่ในห้องล่ะ!         

            ทางด้านอู๋ซิ่วเหลียนย่อมรู้เท่าทันไม่ต่างกัน เหตุผลเดียวที่ทั้งคู่มีท่าทีต่อต้านเธอลดลงอย่างมาก ทั้งหมดก็เพราะกลัวว่าเธอจะขัดแข้งขัดขาเอานั่นเอง

            “ปัญหาใหญ่ในตอนนี้ก็คือ ชื่อบนโฉนดบ้านหลังนั้นเป็นชื่อของติ่งเสวี่ยเหม่ยแล้ว เพราะแบบนี้ยังไงล่ะผมถึงไม่มีทางเลือก นอกจากต้องแต่งงานใหม่กับเธอเท่านั้น…”

            หลินชิงอี้ยกแขนขึ้นโอบไหล่อู๋ซิ่วเหลียนเบาๆ ท่าทีลังเลไม่น้อยเช่นกันที่ต้องเอ่ยประโยคนี้ออกมา

            อู๋ซิ่วเหลียนย่อมรู้ดีว่าเขาต้องการจะพูดอะไรต่อจากนั้น ถ้าติงเสวี่ยเหม่ยกลับมา คนที่จะต้องไปจากตระกูลหลินนั่นก็คือเธอนั่นเอง

            แต่อู๋ซิ่วเหลียนในตอนนี้กลับไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่า หลินชิงอี้จะไปแต่งงานใหม่กับใครที่ไหน เพราะสิ่งเดียวที่สำคัญกว่าเขาก็คือ เงินค่าเวนคืนที่เดิน

            นอกจากเรื่องของเงินทองแล้ว ยังมีปัญหาของหลินเสวี่ยในขณะนี้อีก ที่ทำให้เธอต้องปวดหัวอยู่ไม่น้อย

            ก็เหมือนที่ลูกสาวของเธอเคยบอกไว้ว่า คนอย่างหลินจิงซูจะมีปัญญาอะไรช่วยเธอให้กลับไปเรียนต่อได้ และถึงแม้จะสามารถทำได้ มีหรือที่คนอย่างมันจะยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือ?

            อย่าลืมสิว่า ท้ายที่สุดพวกเธอสองคนก็คือศัตรูคู่อาฆาตกัน!

            “ซิ่วเหลียน ลองเปิดใจรับฟังคำแนะนำของแม่ผมหน่อยเถอะ เสี่ยฉางเป็นถึงผู้อำนวยการโรงงานเนื้อสัตว์ใหญ่ระดับมณฑลเชียวนะ เขานับเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดของคุณแล้ว! หลังจากแต่งงานกันไป ไม่ใช่แค่เรื่องเงินเวนคืนครึ่งหนึ่งที่คุณจะได้ แม้แต่ปัญหาเรื่องโรงเรียนของเสวี่ยเอ๋อร์ เสี่ยฉางก็สามารถช่วยได้เหมือนกัน! เสวี่ยเอ๋อร์ก็เป็นหลานสาวที่ผมรักคนหนึ่ง เห็นเธอต้องเครียดอย่างนี้ ผมเองก็อดที่จะเครียดตามไปด้วยไม่ได้เหมือนกัน!”

            อาศัยช่วงจังหวะที่เหมาะสมนี้ ย่าอู๋เร่งราดเชื้อไฟเติมเข้าไปในกองเพลิง เธอเข้าประคองจับแขนอู๋ซิ่วเหลียนไว้ พร้อมกับเอ่ยแนะนำด้วยความหวังดี

            เรื่องเงินก็สำคัญ แต่เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยของลูกสาวเธอกลับสำคัญยิ่งกว่า!

            อดทนรอจนกว่าวันที่ลูกสาวของเธอจะเสร็จสิ้นการสอบ เมื่อวันนั้นมาถึง เธอก็จะพ้นจากพันธะทุกอย่างกับเสี่ยฉางที่อัปลักษณ์นั่น และนับจากนั้นไป เธอก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับเงินค่าเวนคืนที่ดินจำนวนครึ่งหนึ่งที่ได้รับไป

            นี่ล่ะคือตอนจบที่เธอใฝ่ฝันไว้!

            ภายหลังที่ครุ่นคิดอยู่หลายตลบ อู๋ซิ่วเหลียนจึงยอมพยักหน้าตอบตกลงในท้ายที่สุด สีหน้านิ่งเรียบเฉยชาราวกับคนที่ปลงตกและยอมจำนนต่อโชคชะตา เธอพูดขึ้นว่า

            “ตกลง ฉันจะยอมแต่งงานใหม่กับเสี่ยฉาง ขอแค่ให้เสวี่ยเสวี่ยของฉันมีโอกาสได้เข้าเรียนอีกครั้ง ฉันในฐานะที่เป็นแม่ก็ขอยอมทำทุกอย่าง!”