ตอนที่ 252 ยอดขายพุ่งทะยาน

127 1-2

      ตอนที่ 252 ยอดขายพุ่งทะยาน

            ประสบการณ์ที่เคยได้สัมผัสมาในอดีต กลับตรงข้ามกับปัจจุบันอย่างสิ้นเชิง เพราะในตัวเมืองหลักผิงเฉิง ทุกคนที่ต้องสัญจรเข้าออกบริเวณหน้ามหาวิทยาลัยนั้น ส่วนใหญ่ล้วนควักเงินซื้อชานมไข่มุกดื่มโดยแทบไม่ต้องผ่านการคิดไตร่ตรองเลยด้วยซ้ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักศึกษาที่ชื่นชอบของหวานเป็นพิเศษ ถึงขั้นขอซื้อตุนไว้ถึงห้าหกแก้วเลยทีเดียว

            ดูท่าหลินจิงซูจะดูถูกกำลังการใช้จ่ายของผู้คนในตัวเมืองหลักมากเกินไปหน่อย

            ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เม็ดไข่มุกและชานมที่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้า ตอนนี้กลับไม่เพียงพอเสียแล้ว

            ดังนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่จึงต้องเข้าไปช่วยกันปั้นไข่มุกชุดใหม่อยู่ที่หลังร้าน ในขณะที่หลินจิงซูและจู้หยานก็รับหน้าที่ต้อนรับลูกค้าอยู่หน้าร้าน

            ทั้งสี่คนแบ่งงานกันทำอย่างเป็นสัดเป็นส่วนชัดเจน แม้วันแรกจะยุ่งจนหัวหมุน แต่ทุกคนต่างก็มีความสุขกันอย่างมาก

            สำหรับเรื่องที่อยู่อาศัย เพื่อความปลอดภัยและสะดวกต่อการเปิดร้าน หลินจิงซู ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ จึงได้ตัดสินใจเช่าอาพาร์ตเมนต์สองห้องเพื่อพักอาศัย

            ตัวเฉินเฉวียนเย่ในตอนนี้ ไม่ได้มีพันธะใดๆกับธุรกิจบนถนนไป๋ฮั่นอีกต่อไปแล้ว ดังนั้น เขาจึงตั้งใจเช่าห้องติดกับสองแม่ลูก โดยคิดกับตัวเองว่า ชีวิตของตนหลังจากนี้คงจะอยู่กับพวกเธอสองคนต่อไปอีกยาวอย่างแน่นอน

            ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะเพิ่งจะลงทุนไปได้ไม่ทันไร ตอนนี้กลับเห็นแววกำไรมหาศาลมาแต่ไกลแล้วจริงๆ!

            “จิงซู ธุรกิจชานมไข่มุกของเธอนี่มันสุดยอดมาก! เพิ่งจะเริ่มเปิดขายวันแรกเท่านั้น แต่กลับสามารถทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำขนาดนี้!”

            เฉินเฉวียนเย่นั่งนับธนาบัตรปึกใหญ่ในมือด้วยความยิ้มแย้มแจ่มใส ใบหน้าของเขาเวลานี้เรียกได้ว่าบานเป็นกระด้ง

            แม้ว่ารายได้จะไม่ดีเท่ากับบ่อนไพ่กระจอกหรือร้านคาราโอเกะก็ตามที แต่รายได้ระดับนี้นับว่าทัดเทียมได้กับธุรกิจประเภทอื่นๆที่เขาเคยทำมาเลยก็ว่าได้ อย่างเช่นภัตตาคารในโรงแรมเป็นต้น

            เนื่องจากค่าเช่าในตัวเมืองหลักนั้นแพงมาก ทำให้ราคาชานมไข่มุกต่อแก้วจำต้องมีราคาที่สูงตามไปด้วย

            ปัจจุบันขายในราคาแก้วละ2.5หยวน ซึ่งนับว่าแพงกว่าเมื่อครั้งที่ขายในตัวเมืองรองผิงเฉิงราวหนึ่งหยวนเศษๆ

            “วันนี้ได้กำไรตั้ง360หยวน!”

            เฉินเฉวียนเย่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ยัดธนบัตรทั้งหมดลงในมือหลินจิงซูเพื่อให้เธอตรวจนับอีกครั้ง

            “นี่ขนาดหักค่าวัตถุดิบกับค่าเช่าไปแล้วนะ…”

            หลินจิงซูพึมพำเบาๆกับตัวเอง ทันใดนั้น แววตาของเธอก็พลันเปล่งประกายเจิดจรัส

            “เพิ่งเริ่มขายวันแรกก็ได้กำไรมากขนาดนี้แล้ว ถ้ายังรักษามาตรฐานยอดขายได้แบบนี้ต่อไป…พวกเราคงจะร่ำรวยในอีกไม่ช้าแน่ๆ!”

            “แต่อย่าลืมว่าถึงช่วงวันหยุดยาวหรือปิดภาคเรียนเมื่อไหร่ จำนวนเด็กนักศึกษาก็จะหายไปครึ่งต่อครึ่งเลยล่ะ ถึงตอนนั้นยอดขายคงไม่น่าจะดีเท่าไหร่นัก”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยแสดงความคิดเห็น และเริ่มขมวดคิ้วครุ่นคิดหาวิธีการแก้ไขสถานการณ์

            “เรื่องนั้นไม่เป็นไรหรอกค่ะแม่ การประเมินธุรกิจจะต้องดูเป็นไตรมาสไป หลังจากหารเฉลี่ยดูแล้ว รายได้ไม่ควรจะหนีกันเท่าไหร่นัก อีกอย่าง นอกจากกลุ่มลูกค้าที่เป็นนักศึกษาแล้ว เรายังมีกลุ่มลูกค้าที่เป็นพวกพนักงานอยู่อีกนะคะ ถึงช่วงเวลานั้นเมื่อไหร่ เราก็แค่ออกโปรโมรชั่นที่เน้นดึงดูดความสนใจของคนวัยทำงานโดยเฉพาะก็ได้”

            หลินจิงซูหยิบยกเหตุผลขึ้นพูดปลอบใจ

            การเปิดร้านของเธอในคราวนี้ ล้วนเป็นไปด้วยความเร่งรีบพอควร ยังมีอีกหลายสิ่งอย่างที่หลินจิงซูไม่ทันได้เตรียมตัว อาทิเช่น ป้ายร้านค้าและแก้วบรรจุภัณฑ์ที่ออกแบบเอง

            อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องจำเป็นเร่งรีบถึงขั้นคอขาดบาดตายอะไร หลังจากเปิดร้านไปสักพัก ค่อยหาคนมาจัดการเรื่องนี้ก็ไม่ยาก

            เหตุผลที่เธอต้องเหยียบคันเร่งรีบเดินหน้าธุรกิจว่องไวเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่า ช่วงเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยใกล้จะมาถึงในอีกไม่ช้าแล้ว

            นั่นจึงเป็นอีกหนึ่งเหตุผลเช่นกันว่า เพราะเหตุใดช่วงนี้ถึงได้มีกำไรจากการขายชานมไข่มุกเพียงแค่ไม่กี่ร้อยหยวนต่อวัน

            เพราะหากคำนวณตามอัตราการใช้จ่ายเงินของคนในตัวเมืองหลัก รายได้ก็ควรจะต้องมากกว่านี้

            ในคืนเดียวกัน ผู้ร่วมหุ้นทุกคนต่างนัดรวมตัวกัน เพื่อเจรจาหารือเกี่ยวกับการกระจายอัตราค่าตอบแทนของแต่ละคน

            รายได้ทั้งหมดที่ได้จากการทำธุรกิจนี้ จะถูกแบ่งสรรกันตามสัดส่วนเงินลงทุนในตอนแรก

             เป็นเรื่องปกติที่หลินจิงซูจะต้องถือหุ้นในธุรกิจชานมไข่มุกมากที่สุด โดยคิดเป็น 51% ของหุ้นทั้งหมด ด้วยเหตุนี้ เธอจึงมีสิทธิ์ออกเสียงและมีสิทธิ์ในการตัดสินใจโดยชอบธรรม

            ถัดมาก็เป็นผู้ถือหุ้นอันดับสองซึ่งก็คือเฉินเฉวียนเย่ ด้วยจำนวนเม็ดเงินที่อัดฉีดเข้ามา อีกทั้งยังลงแรงช่วยงานในธุรกิจอีกคน ทำให้เขาได้กลายมาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสองรองจากหลินจิงซู

            ส่วนจู้หยานและจางหลานนั้น ทั้งสองคนมีอัตราส่วนการถือหุ้นเพียงแค่จำนวนหนึ่งเท่านั้น เนื่องจากเงินลงทุนที่ไม่ได้มีจำนวนมากมายอะไร

            ร้านชานมไข่มุกเปิดทำการได้ราวสองถึงสามวันเห็นจะได้ ก็เริ่มมีป้ายร้านและบรรจุภัณฑ์ที่สวยงามสะดุดตาเข้ามาเสริมเพิ่มจุดแข็งให้

            ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามแผนทุกประการ

            ทว่าภายในระยะเวลาไม่กี่วันถัดมา ก็ต้องเผชิญพบกับสถานการณ์ที่สุดแสนจะคุ้นเคย

            นั่นก็คือเริ่มมีร้านชานมไข่มุกใหม่ๆ ไล่เปิดแข่งอยู่ที่บริเวณหน้ามหาวิทยาลัยเช่นเดียวกันกับร้านของเธอ

            นี่คือภาพฉากเดียวกับเมื่อครั้งที่เคยเกิดขึ้นในตัวเมืองรองผิงเฉิงไม่มีผิด

            เมื่อเห็นใครสักคนบุกเบิกธุรกิจใหม่ และเริ่มทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำ หลายต่อหลายคนก็จะเริ่มกระตือรือร้นที่จะเลียนแบบตาม

            แต่ถึงอย่างนั้น ครั้งนี้หลินจิงซูแทบจะไม่เคลื่อนไหวตอบโต้ใดๆด้วยซ้ำไป เพราะเธอตระหนักดีว่า เหตุการณ์เช่นนี้ย่อมต้องเกิดขึ้นไม่ช้าก็เร็ว

            วันรุ่งขึ้น ทันทีที่เปิดร้านชานมไข่มุกขายตามปกติ จำนวนลูกค้าที่เคยเข้ามาอุดหนุนกลับตกฮวบลงอย่างรวดเร็ว

            ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูกลับไม่มีท่าทีวิตกกังวลแต่อย่างใด

            ในโลกของธุรกิจ นี่ล้วนเป็นเรื่องธรรมดาอย่างมาก