ตอนที่ 253 จะเข้ามหาวิทยาลัยไหน?

            127 2-2

            ตอนที่ 253 จะเข้ามหาวิทยาลัยไหน?

            ท้ายที่สุดนี้ หลินจิงซูคือผู้กลับเกิดใหม่ ข้อได้เปรียบเหนือทุกคนก็คือชุดข้อมูลความรู้ที่ล้ำหน้า รวมไปถึงการล่วงรู้เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต ชานมทุกแก้วและทุกรสชาติที่เธอทำออกมา ล้วนแล้วแต่แตกต่างและแปลกใหม่ ไม่ว่าจะในยุคสมัยใด เธอย่อมสามารถปรับสูตรให้ตรงใจผู้บริโภคได้ แล้วด้วยเหตุนี้ หลินจิงซูจึงได้มั่นใจและตัดสินใจเลือกทำธุรกิจชานมไข่มุกนี้

            อีกหนี่งปัจจัยที่สำคัญก็คือ เธอในตอนนี้ยังเป็นคนเข้าสังคมเก่งอีกด้วย ทันทีที่เปิดภาคเรียนใหม่ เธอเลือกที่จะหยิบใช้กลยุทธ์ ‘การบอกต่อ’ เป็นการกระจายข่าวภายในกลุ่มเพื่อนนักศึกษาด้วยกัน เพื่อบอกกันปากต่อปากให้ไปทดลองชิม

            เธอใช้ประโยชน์จากอายุและช่วงวัยที่ใกล้เคียงกัน แฝงตัวเข้าไปในมหาวิทยาลัยได้อย่างแนบเนียน แสร้งทำเป็นนักศึกษาสาวในชุดไปรเวท เดินกินชานมไข่มุกไปอย่างเอร็ดอร่อย เพื่อยั่วน้ำลายเหล่านักศึกษาคนอื่นๆที่อยู่บริเวณโดยรอบ จนท้ายที่สุด หลายคนต่างก็ต้องชวนกันไปลองชิม ผลตอบรับที่ได้คือทุกคนต่างมีความสุขเป็นอย่างมาก

            มีคนเคยกล่าวไว้ว่า การตลาดที่ดีที่สุดก็คือ คำพูดบอกต่อจากคนใกล้ตัว เพราะขอเพียงใครสักคนที่คุณสนิทสนมด้วยบอกว่าดี ข้อครหาทั้งหมดที่มีต่อสินค้านั้นย่อมสูญหายไปตามด้วย อีกทั้งยังง่ายต่อการเชิญชวน

            ในเวลานี้ ภาพที่เหล่านักศึกษาเดินสัญจรไปมาในมหาวิทยาลัย โดยที่ในมือต่างถือแก้วชานมตรา ‘ชาคุณแม่’ อันสวยสะดุดตา กลับสามารถพบเห็นได้ทั่วไปแล้ว หลินจิงซูเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะใจชื้นขึ้นมากไม่ได้ เพราะนี่นับเป็นสัญญาณที่ดีอย่างไม่ต้องสงสัย

            พลังจากการบอกปากต่อปาก สามารถกระตุ้นความต้องการของเหล่านักศึกษาได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆ

            หลังจากนั้น หลินจิงซูยังได้เปิดตัวบริการใหม่ที่มีชื่อว่า ส่งตรงถึงมือ ซึ่งก็คือรูปแบบการจัดส่งให้ถึงที่นั่นเอง

            เนื่องด้วยนักศึกษาโดยส่วนใหญ่ล้วนอยู่ตามหอพักรอบๆมหาวิทยาลัย และในยุค 90 นี้ การจะสร้างบริการจัดส่งให้ถึงมือก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเกินเอื้อมอะไร

            และทันทีที่เปิดตัวบริการนี้ ก็ส่งผลให้ยอดการสั่งซื้อพุ่งสูงขึ้นมากเป็นประวัติการณ์

            มีเครื่องดื่มชานมไข่มุกเย็นชื่นใจส่งตรงให้ถึงหน้าประตูบ้าน ใครบ้างจะไม่ชอบใจจริงมั้ย?

            และด้วยเหตุนี้เอง ทำให้หลินจิงซูมีเงินมากเพียงพอสำหรับจัดหาโทรศัพท์บ้านมาติดตั้งที่ร้านได้ อีกทั้งยังใช้เป็นเครื่องมือรับคำสั่งซื้อจากเหล่านักศึกษาผ่านทางโทรศัพท์โดยเฉพาะด้วย

            “จู้หยาน นายพักบ้างเถอะ รอบนี้ให้ฉันไปส่งเองดีกว่า”

            หลินจิงซูปาดเหงื่อที่เปียกชุ่มหน้าผากทิ้งไป แล้วหันไปบอกกับจู้หยาน

            ด้วยเหตุที่หลินจิงซูเพิ่งเปิดตัวชานมไข่มุกรสชาติใหม่พร้อมกับบริการ ‘ส่งตรงถึงมือ’ จึงทำให้งานในร้านชานมไข่มุกของเธอค่อนข้างยุ่งเป็นพิเศษ ตอนนี้ทั้งสี่ชีวิตแทบไม่มีเวลาได้พักหายใจ

            คนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดคงจะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากคุณชายผู้มีฐานะร่ำรวยอย่างจู้หยาน คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์การทำงานหนักถึงเพียงนี้มาก่อนในชีวิต ใบหน้าของเขาจึงซูบลงไปมากในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา

            “ไม่เป็นไร ผมจะไปกับคุณด้วย”

            จู้หยานแบกกระเป๋าใบโตสะพายขึ้นหลัง แล้วเดินตามหลินจิงซูไปด้วยกัน

            ใบหนึ่งเขาถือ ส่วนอีกใบเธอถือ และนี่คือรายการสั่งซื้อสุดท้ายของวันนี้พอดี

            หลังจากจัดส่งชานมไข่มุกเสร็จสิ้นแล้ว ทั้งสองต่างก็ใช้ทางลัดเดินตัดเข้าในตัวมหาวิทยาลัย ทั้งสองต่างหลับตาพริ้มรับลมยามเย็น

            เวลานี้ เหล่านักศึกษาต่างจับกลุ่มกันทำกิจกรรมที่แตกต่างกันไป บ้างก็นั่งติวหนังสืออยู่ในโรงอาหาร บ้างก็รวมกลุ่มกันเตะฟุตบอลอยู่ในสนามกีฬา บรรยากาศโดยรวมช่างดูกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว

            นี่สินะ…ชีวิตของเด็กมหาวิทยาลัย?

            หลินจิงซูทอดสายตาเหม่อมองวัยรุ่นหนุ่มสาวรอบตัว ริมฝีปากสีชมพูอ่อนเผยปรากฏรอยยิ้มเล็กๆออกมาให้เห็น เธอไม่เคยมีโอกาสได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำในชาติก่อนหน้า ย่อมเป็นเรื่องปกติที่เธอจะไม่เคยได้สัมผัสบรรยากาศเหล่านี้มาก่อน แต่อย่างไรก็ตาม ในชีวิตนี้ของเธอกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ในที่สุด หลินจิงซูก็สามารถสานฝันในสิ่งที่ไม่เคยทำได้สำเร็จมาก่อน

            การมีชีวิตในฐานะนักศึกษามหาวิทยาลัย

            เพียงแค่ลองคิดจินตนาการถึงภาพเหล่านั้น ก็ทำเอาหลินจิงซูถึงกับดีใจจนเนื้อเต้นไปหมด!

            “จิงซู ตัดสินใจได้รึยังว่า อยากจะเข้าเรียนต่อในมหาวิทยาลัยไหน? สนใจที่นี่รึเปล่าล่ะ?”

            เสียงร้องถามของจู้หยานช่วยฉุดหลินจิงซูให้กลับคืนสู่โลกความเป็นจริงอีกครั้ง

            “เอ่อ…”

            หลินจิงซูอ้ำอึ้งทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบไปว่า

            “ก็ถ้าคะแนนสอบเข้าของฉันถึงเกณฑ์ของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลแห่งนี้ แน่นอนว่าฉันก็ต้องเลือกเรียนที่นี่อยู่แล้ว”

            ในเมื่อปัจจุบัน แหล่งสร้างรายได้เดียวที่มีอยู่ของเธอคือที่นี่ จึงเป็นเรื่องปกติที่เธออยากจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้

            จะได้สามารถดูแลธุรกิจและศึกษาเล่าเรียนควบคู่กันไปพร้อมๆกัน

            เพียงแค่คิดก็มีความสุขจะแย่แล้ว!

            แต่ถึงอย่างนั้น ระบบการสมัครเข้ามหาวิทยาลัยในช่วงปี 1990 ก็ค่อนข้างแตกต่างไปจากระบบในศตวรรษที่ 21พอควร ที่ให้กรอกรายชื่อมหาวิทยาลัย 5อันดับแรกที่เลือกก่อนการสอบได้

            แต่ในระบบเก่านั้น หลังจากการสอบเสร็จสิ้นลงแล้ว ในระหว่างที่รอคะแนนออก จะต้องทำการกรอกรายชื่อมหาวิทยาลัยที่ต้องการเข้าส่งให้กับทางโรงเรียน

            สรุปก็คือ จะต้องคำนวณคะแนนคร่าวๆด้วยตัวเองก่อน แล้วนำคะแนนนั้นไปเทียบกับเกณฑ์คะแนนของแต่ละมหาวิทยาลัย เพื่อดูว่าน่าจะสามารถผ่านเกณฑ์ของมหาวิทยาลัยไหนได้บ้าง

            เรียกได้ว่าเป็นระบบที่ต้องอาศัยโชคพอสมควร

            มีหลายต่อหลายคนที่ประสบกับปัญหาว่า ในความเป็นจริง ตนสามารถทำคะแนนได้ดีกว่าที่คาดการไว้มาก แต่เพราะกลัวว่าจะไม่ผ่าน จึงได้เลือกมหาวิทยาลัยที่มีคะแนนต่ำๆไว้ก่อน ท้ายที่สุด ก็พลาดการได้เข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยชั้นนำไป

            สรุปก็คือ นอกจากจะต้องมีความรู้แล้ว ยังต้องคาดเดาได้แม่นยำด้วย

            หลินจิงซูเองก็ตระหนึกถึงช่องโหว่ของระบบการคัดเลือกมหาวิทยาลัยในแบบนี้ดี กระทั่งตัวเธอเองยังอดสบถออกมาไม่ได้ถึงความห่วยแตกของมัน

            แต่จากที่คาดการณ์ ครั้งนี้เธอน่าจะทำคะแนนสอบได้ดีพอควร และน่าจะมากพอที่จะผ่านเกณฑ์การคัดเลือกของมหาวิทยาลัยประจำมณฑลแห่งนี้

            ย้อนกลับไปเล็กน้อย เมื่อครั้งที่เธอถูกตัดสินว่าไร้ความผิดไม่ได้โกงข้อสอบนั้น ก่อนจะเดินออกจากโรงเรียนมา หลินจิงซูได้วกกลับไปหาอาจารย์ประจำชั้นก่อน เพื่อกรอกชื่อมหาวิทยาลัยที่ต้องการจะเข้าเรียน

            ซึ่งแน่นอนว่า เธอได้เลือกมหาวิทยาลัยประจำมณฑลแห่งนี้

            “ถ้าคุณจะเข้าเรียนที่นี่ ผมเองก็จะกลับไปกรอกที่นี่เหมือนกัน”

            จู่ๆจู้หยานก็เอ่ยขึ้นมา

            หลินจิงซูแอบตะลึงงันเล็กน้อย มองหน้าเขาสลับกับทางเดินเป็นระยะๆ

            ทั้งสองกำลังเดินเล่นอยู่รอบสนามกีฬาของมหาวิทยาลัย เวลานี้อาทิตย์อัสดงแล้ว บรรยากาศเริ่มมืดค่ำลง พร้อมกับสายลมเย็นที่พัดผ่านชวนให้ผ่อนคลายจิตใจยิ่ง

            ภายใต้โคมไฟแสงสลัวที่สาดส่องตามทางเดิน ใบหน้าขาวนวลแต่เย็นชาไร้อารมณ์ของจู้หยานยามนี้ ได้ถูกฉาบคลุมไว้ด้วยแสงนวลอบอุ่นเล็กน้อย