ตอนที่ 251 วันแรกของการเปิดร้านในตัวเมืองหลัก

            126 2-2

            ตอนที่ 251 วันแรกของการเปิดร้านในตัวเมืองหลัก

            “จิงซู การที่ผู้หญิงคนนั้นขาดสติบุกประชิดถึงตัวเธอแบบนี้ ต่อให้วันนี้ล้มเหลว เชื่อเถอะว่าวันหน้าเธอก็จะต้องมาอีก”

            จู้หยานถักคิ้วขมวดแน่น เอ่ยเตือนหลินจิงซูด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล

            หลินจิงซูย่อมตระหนักในเรื่องนี้ดีเช่นกัน ทว่าอีกใจก็อดคิดไม่ได้ว่า ทำไมเธอถึงได้โชคร้ายขนาดนี้นะ?

            ก่อนหน้าไม่นาน เธอเพิ่งจะถูกชายหัวโล้นหมายหัวไป ตอนนี้ก็ยังถูกอู๋ซิ่วเหลียนจ้องจะเอาชีวิตอีก

            เท่ากับว่าเวลานี้ อู๋ซิ่วเหลียนเสมือนคนที่ใกล้บ้าเต็มตัวแล้ว อาจจะถือมีดบุกมาจ้วงแทงเธอเมื่อไหร่ก็ย่อมได้!

            “ผมคงแนะนำได้แค่สั้นๆว่า ถ้าคุณกับป้าติงพร้อมเมื่อไหร่ ก็ควรรีบย้ายออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด!”

            จู้หยานปั้นสีหน้าจริงจังขึงขัง และพูดต่อว่า

            “ตอนนี้หลินเสวี่ยก็ตายไปแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าในหัวผู้หญิงคนนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ ฉะนั้น ไม่ว่าอะไรก็เกิดขึ้นได้ และเชื่อเถอะว่า แต่ละความคิดของเธอต้องไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน ดูอย่างวันนี้สิ ถึงขนาดกล้าถือมีดบุกเข้ามากลางวันแสกๆ วันหน้าก็อาจถึงขั้นจุดไฟเผาบ้านให้ตายกันไปข้างก็ได้!”

            จู้หยานพูดได้ถูกต้อง

            หากยังรักตัวกลัวตายอยู่ วิธีที่ดีที่สุดก็คือต้องหนีให้ไกลจากผู้หญิงคนนี้เสีย

            ลูกสาวซึ่งเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจสุดท้ายของอู๋ซิ่วเหลียนก็ได้ตายจากไปแล้ว ย่อมไม่มีใครคาดเดาได้ว่า ผู้หญิงคนนี้จะสามารถขาดสติทำเรื่องรุนแรงได้มากแค่ไหนอีก…

            เป็นไปตามคาด เนื่องจากเหตุการณ์ครั้งนี้อู๋ซิ่วเหลียนยังไม่ได้ทำให้ใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต เจ้าหน้าที่ตำรวจจึงมีอำนาจกุมขังเธอได้เพียงแค่หนึ่งวันเท่านั้น แล้วก็ต้องปล่อยตัวเธอกลับบ้านไปตามเดิม

            เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเฉวียนเย่ขับรถพาทุกคนมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองหลัก

            เป้าหมายในวันนี้ของพวกเขาก็ง่ายมาก มองหาทำเลที่ตั้งร้านอันเหมาะสม

            เฉินเฉวียนเย่ยังพอมีเส้นสายกับคนในตัวเมืองอยู่บ้าง จึงได้วานให้ใครคนหนึ่งช่วยเสาะหาทำเลสำหรับเปิดร้านค้าไว้ตั้งแต่เนิ่นๆก่อนแล้ว

            และด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนของเขา การตัดสินใจเลือกทำเลที่ตั้งจึงดูง่ายขึ้นมาก อีกทั้งยังประหยัดเวลาได้พอควรด้วย รวมไปถึงสามารถหลบเลี่ยงปัจจัยลบต่างๆ ซึ่งหากไม่ใช่คนแถวนี้ก็จะไม่มีวันรู้อีกด้วย  

            หลังจากช่วยกันคิดตัดสินใจนานกว่าสองวันเต็ม ในที่สุดทุกคนก็ได้ข้อสรุปร่วมกัน

            พวกเขาเลือกห้องเช่าเชิงพาณิชย์ขนาดเล็กแห่งหนึ่ง ซึ่งมีพื้นที่ราว 30 ตารางเมตรเท่านั้น และจุดแข็งของสถานที่แห่งนี้ก็คือ อยู่ติดกับมหาวิทยาลัยประจำเมืองนั่นเอง

            แม้ขนาดพื้นที่จะเล็กเพียงแค่ 30ตารางเมตร แต่ค่าเช่านั้นกลับสูงกว่าที่บ้านของพวกเธอชนิดเทียบกันไม่ติดเลยทีเดียว!

            ซึ่งก็นับว่ายังโชคดีที่มีเฉินเฉวียนเย่อยู่ทั้งคน ด้วยข้อมูลที่เขาเสาะหามาได้นั้น เป็นประโยชน์อย่างมากในการนำมาประกอบการชั่งใจของหลินจิงซูและผู้ร่วมลงทุนคนอื่นๆ จนกระทั่งเกิดความมั่นใจ

            หากยังจดจำกันได้ หลินจิงซูเคยใช้แผนธุรกิจคล้ายกับการเปิดแฟรนไชส์มาก่อน และหนึ่งในนั้นได้ทำการเปิดร้านชานมไข่มุกใกล้ๆกับมหาวิทยาลัยเช่นกัน นั่นเท่ากับว่าเธอได้เคยทดสอบตลาดลักษณะนี้ไปในตัวแล้ว ซึ่งผลตอบรับในขณะนั้นนับว่าดีพอควร หลินจิงซูเริ่มพิจารณาก้าวต่อไปของธุรกิจตัวเองทันที มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะสามารถทำเงินได้มากขึ้น ในขณะที่เหนื่อยเท่าเดิมหรืออาจน้อยลง นั่นก็คือการเปิดแฟรนไชส์อย่างเต็มตัว!

            นี่คือเป้าหมายสูงสุดที่หลินจิงซูคิดไว้ตั้งแต่แรก คือการชักชวนให้ผู้คนมาร่วมลงทุนในธุรกิจของเธอ!

           

            หากถามว่าทำไมจึงต้องเลือกทำเลติดมหาวิทยาลัย? เหตุผลก็ง่ายนิดเดียว เพราะนักศึกษานับเป็นช่วงวัยที่มีความสามารถในการใช้จ่ายยอดเยี่ยมที่สุดแล้ว

ชานมไข่มุกในปัจจุบันไม่นับเป็นสิ่งแปลกใหม่สำหรับคนเมืองอีกต่อไปแล้ว มีร้านค้าจำนวนไม่น้อยเปิดขายตามอย่างกัน แต่ถึงอย่างนั้น ในยุคสมัยนี้ชานมไข่มุกถือว่ายังไม่ใช่เครื่องดื่มกระแสหลักที่ติดตลาด ตลาดจึงยังค่อนข้างเปิดกว้าง และยังมีพื้นที่อีกมากพอที่จะให้ปลาเล็กลงไปเก็บเกี่ยวผลกำไรได้

การตัดสินใจเลือกเช่าทำเลที่ติดมหาวิทยาลัยเช่นนี้ นับว่าทุกอย่างล้วนสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง

ทำเลที่ตั้งตรงนี้จะเรียกว่าเป็นพื้นที่ทองคำก็ไม่ผิดนัก เพราะไม่ใช่เพียงแค่อยู่ติดกับมหาวิทยาลัย  รอบข้างใกล้เคียงยังมีหอพักนักศึกษาและห้องเช่าของเหล่าพนักงานโรงงานต่างๆด้วย ถัดจากถนนเส้นนี้ไป ก็ยังมีโรงเรียนชั้นประถมและมัธยมตั้งอยู่

ต่อให้เป็นช่วงปิดภาคเรียนฤดูร้อน แต่ก็ใช่ว่านักศึกษาทุกคนจะแยกย้ายกันกลับภูมิลำเนาของตัวเองในทันที อีกทั้งยังมีบางชั้นปีที่ต้องอาศัยอยู่หอพักเพื่อทำโครงงาน สรุปก็คือ หลินจิงซูยังสามารถหากำไรจากเด็กมหาวิทยาลัยที่สัญจรไปมาได้ตลอดทั้งปี อยู่ที่ว่าจะมากหรือน้อยเท่านั้นเอง

            โชคดีต่อที่สอง ทั้งหมดต้องขอบคุณเส้นสายของเฉินเฉวียนเย่จริงๆ ที่สามารถเซ้งร้านค้าแห่งนี้ต่อจากเจ้าของเก่าได้ เพราะพูดได้ว่า ตัวร้านแทบไม่มีความจำเป็นจะต้องปรับปรุงอะไรเพิ่มเติมเลย ภายในมีทั้งตู้เก็บของ โต๊ะอาหาร ตู้เย็นและเครื่องไม้เครื่องมือที่จำเป็นสำหรับการเปิดร้านค้าอย่างครบครันแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องควักเนื้อจ่ายอะไรเพิ่มเติมมากมายนัก

            เป็นเพราะหลินจิงซูและแม่ของเธอเคยมีประสบการณ์เปิดธุรกิจชานมไข่มุกมาก่อนแล้ว ทำให้ในวันแรกที่เริ่มงาน สองแม่ลูกจึงสามารถจัดสรรหน้าที่กันได้อย่างลงตัว หาซื้อวัตถุดิบจากตลาดโดยคำนวณปริมาณที่จำเป็นต่อการขายในหนึ่งวันได้อย่างแม่นยำ ทั้งคู่ใช้เวลาเตรียมตัวเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น ก็สามารถเปิดร้านในวันรุ่งขึ้นได้ทันที

            เปิดร้านคราวนี้ สองแม่ลูกยังคงนำกลยุทธ์การขาย ที่เคยใช้ได้ผลเมื่อครั้งเปิดร้านรถเข็นมาใช้ด้วย ทั้งคู่ได้ทำการตลาดเชื้อเชิญให้ทุกคนให้มาทดลองชิมฟรี หนึ่งคนต่อหนึ่งแก้วเช่นเคย

            “ฉลองเปิดร้านใหม่จ้า! เชิญชิมชานมไข่มุกฟรี! เครื่องดื่มหอมเย็นชื่นใจดับกระหายคลายร้อน…”

            เสียงร้องตะโกนเหล่านี้ต่างดึงดูดผู้คนที่สัญจรผ่านไปมา ให้หันมาสนอกสนใจได้อย่างรวดเร็ว

            ทุกคนจากทั่วทุกสารทิศต่างรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่เพื่อขอรับแก้วฟรี ท่ามกลางฤดูร้อนที่แสนอบอ้าวเช่นนี้ การได้ดูดชานมไข่มุกพร้อมกับน้ำแข็งเย็นเจี๊ยบชื่นใจ จึงนับเป็นสวรรค์อย่างไม่ต้องสงสัย!

            กำลังการใช้จ่ายของผู้คนในตัวเมืองหลักผิงเฉิงนั้น บอกได้เลยว่าเหนือกว่าแถบเมืองรองของผิงเฉิงหลายเท่าตัว หลังจากทุกคนได้รับแก้วฟรีมาลองลิ้มชิมรสแล้ว ก็แทบจะโยนเงินให้เพื่อขอซื้อแก้วต่อไปทันที

            เห็นภาพฉากเช่นนี้เข้า หลินจิงซูก็อดที่จะนึกย้อนไปถึงสมัยเพิ่งเริ่มตั้งรถเข็นขายในตัวเมืองรองผิงเฉิงไม่ได้ ตอนนั้น ผู้คนส่วนใหญ่หลังได้ชิมแก้วฟรีแล้ว ก็รีบเดินหนีจากไปทันที มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เลือกจ่ายเงินซื้อกินอีก