ตอนที่ 281 จ่อขยายสาขา

            141 2-2

            ตอนที่ 281 จ่อขยายสาขา

            “หยุดล้อฉันเล่นได้แล้วน่า นี่ยังไม่รีบไปทำการบ้านอีกเหรอคะคุณหนูลี่ลี่?”

            หลินจิงซูอดหัวเราะไม่ได้ สิ้นคำพูดประโยคนั้น เธอก็หยุดทุกบทสนทนาระหว่างกัน แล้วหันไปทำการบ้านที่ได้รับมาในวันนี้ทันที

            ช่วงบ่ายของวันศุกร์ไม่มีคาบเรียนใดๆ

                  หลินจิงซูจึงเก็บข้าวของใส่กระเป๋า เตรียมตัวกลับไปที่ร้านชานมไข่มุกโดยเร็ว

                  ทันทีที่ไปถึง ก็เห็นฝูงชนยืนแออัดกันแน่นเต็มหน้าร้าน

                  ติงเสวี่ยเหม่ยกำลังเดินออกจากหลังร้านมาพร้อมกับชานมสองถุงใหญ่ เตรียมจะออกไปส่งในมหาวิทยาลัย

                  “แม่คะพักสักหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวหนูไปส่งให้เอง”

                  หลินจิงซูวางกระเป๋าสัมภาระลงทันที แล้ววิ่งเข้าไปหาและเตรียมออกไปส่งของให้แทน

                  ติงเสวี่ยเหม่ยหยุดยิ้มพร้อมกับหัวเราะไปพลาง ก่อนจะตอบกลับไปว่า

                  “โถ่ อย่าเลยซูซู แค่เลิกเรียนกลับมาก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ลูกต่างหากที่ควรต้องกลับไปพักเอาแรงเยอะๆ”

                  หลินจิงซูถึงกับหัวเราะ

                  “โอ๊ยแม่ ที่มหาวิทยาลัยเรียนหนักแบบนั้นที่ไหนกัน? บอกตามตรง ตอนอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ายังหนักหนาสาหัสกว่านี้มาก!”

                  นึกย้อนกลับไปถึงช่วงที่ต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ติงเสวี่ยเหม่ยยังจำฝังใจไม่ลืม ลูกสาวตัวน้อยของเธอแทบกระอักเลือด จึงไม่แปลกที่เธอจะคิดไปว่า การเรียนในระดับมหาวิทยาลัยน่าจะต้องหนักหนาสาหัส และยากเย็นกว่านั้นหลายเท่า!

                  สองแม่ลูกต่างฝ่ายต่างปฏิเสธกันไปมาอยู่พักใหญ่ กระทั่งท้ายที่สุด ก็เป็นติงเสวี่ยเหม่ยที่ยืนกรานอาสาจะออกไปส่งเอง

            “นี่สาวน้อย ตอนแรกฉันหลงคิดว่าธุรกิจชานมไข่มุกน่าจะสบายๆ แต่ที่ไหนได้! ลำบากกว่าตอนไปไล่กระทืบพวกศัตรูต่างถิ่นอีก! ยิ่งตอนนี้ด้วยแล้ว ตั้งแต่มหาวิทยาลัยเปิดภาคเรียนอย่างเต็มตัว คนก็มาจากไหนไม่รู้เยอะแยะเต็มไปหมด! ทำเอาฉันถึงกับจิตตกแทบทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกค้า!!”

            แม้แต่ผู้ที่ได้ฉายาในอดีตว่า ลูกพี่เฉินแห่งถนนไป๋ฮั่นผู้เหี้ยมโหด ยังถึงกับบ่นตัดพ้อคล้ายคนหมดไฟ

            หลินจิงซูเหลือบมองพนักงานสาวน้อยอีกสองคน ที่กำลังยุ่งมือเป็นระวิงอยู่ภายในร้าน สภาพของพวกเธอนั้นเหมือนกับเฉินเฉวียนเย่ทุกประการ สีหน้าท่าทางราวกับคนหมดไฟไร้ชีวิตชีวา

            “ดูท่าเราคงต้องรับสมัครพนักงานเพิ่มแล้วล่ะ จ้างเพิ่มมาเลยอีกสองคนสำหรับส่งของตามบ้านโดยเฉพาะ”

            หลินจิงซูเร่งมือแก้ไขสถานการณ์ในปัจจุบันอย่างทันท่วงที

            “ขอเป็นผู้ชายทั้งคู่เลยนะ จะได้มีแรงปั่นสามล้อ แล้วบอกให้เตรียมใจไว้ล่วงหน้าเลยนะ รับรองงานนี้มีปั่นกันทั้งวันแน่!”

            เฉินเฉวียนเย่รีบเสนอความคิดเห็นอย่างไม่รีรอ

            “ถ้าจะให้รับสมัครพนักงานชายทั้งสองคนเลย ก็ต้องทำใจยอมรับสภาพรายจ่ายต่อเดือนที่เพิ่มขึ้นด้วย ในความเห็นของหนู นี่เป็นการเพิ่มต้นทุนโดยไม่จำเป็นเลย”

            หลินจิงซูเริ่มสาธยายเหตุผลให้เฉินเฉวียนเย่ฟังด้วยสีหน้าจริงจังว่า

             “พ่อเฉินเองก็เคยมีประสบการณ์ในการทำธุรกิจมามาก น่าจะพอรู้ว่า อัตราค่าจ้างระหว่างผู้หญิงกับผู้ชายนั้นไม่เท่ากัน ยิ่งในยุคสมัยนี้ที่ความเหลื่อมล้ำทางเพศมีค่อนข้างสูง โดยปกติแล้ว ค่าจ้างพนักงานชายจะสูงกว่าพนักงานหญิงถึงครึ่งต่อครึ่ง เพราะฉะนั้น เลือกรับสมัครผู้หญิงเถอะค่ะ จะสามารถประหยัดต้นทุนได้มากกว่า ส่วนเรื่องปั่นสามล้ออะไรนั่น ก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินแรงผู้หญิงเลย”

            แม้จะเป็นคำพูดแสดงความคิดเห็นที่ฟังดูโหดร้ายไปบ้าง ทว่าในมุมมองของนักธุรกิจ นับได้ว่าหลินจิงซูสามารถอ่านสถานการณ์ได้ขาด

            เฉินเฉวียนเย่พยักหน้ารับทราบในทันที

            จริงด้วย ต้องประหยัดต้นทุนเข้าไว้!

                  หลินจิงซูยกนิ้วขึ้นเลีย แล้วเริ่มลงมือนับกำไรที่ได้จากการขายชานมไข่มุกในเดือนนี้อย่างละเอียด

                  รู้จักปรับเปลี่ยนกลยุทธ์การขายให้เป็น ย่อมสามารถเดินหน้าธุรกิจต่อไปได้อย่างไร้ปัญหา

            “เห็นกำไรเดือนนี้แล้ว ฉันก็ค่อยรู้สึกหายเหนื่อยขึ้นมาบ้าง!”

            เฉินเฉวียนเย่นั่งขดตัวงออยู่บนโซฟาราวกับคนเป็นโรคซึมเศร้า แต่เมื่อได้เห็นธนบัตรกองโตปึกนั้น เขาก็มีเริ่มมีรอยยิ้มสดใสขึ้นมาอีกครั้ง

            นับเงินกำไรเบ็ดเสร็จแล้ว หลินจิงซูก็หันไปปลอบโยนเฉินเฉวียนเย่ผู้น่าสงสารพร้อมกับส่งยิ้มให้

            “พ่อเฉิน แม่ ขอบคุณนะคะที่เหน็ดเหนื่อยทำงานกันมาตลอดทั้งเดือน เมื่อไหร่ที่พวกเราสามารถตั้งไข่ในช่วงเริ่มต้นธุรกิจนี้ได้แล้ว หลังจากนั้น เราก็จะเดินแผนขยายสาขาต่อไป และจะจ้างพนักงานเพิ่มมากขึ้น ถึงเวลานั้น ทั้งพ่อเฉินกับแม่ก็จะได้ไม่ต้องทำงานหนักแบบนี้อีกแล้วล่ะค่ะ”

            “ไม่รู้ล่ะ ถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ฉันจะย้ายไปอยู่ฝ่ายบัญชี! ไอ้เรื่องนับเงินน่ะงานถนัดของฉันเลยล่ะ! ไล่นับศพลูกหนี้ฉันก็เคยทำมาแล้ว! เพราะฉะนั้น ไม่ต้องห่วง ฉันนับไม่มีตกหล่นแน่! ฮ่าฮ่าฮ่า”

            พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อไหร่ เฉินเฉวียนเย่ก็อดนึกย้อนไปถึงวันวานไม่ได้ เขาต้องไล่ขุดศพในป่าช้าตามหาลูกหนี้ที่ชิงตายไปเสียก่อน เพื่อไล่เบี้ยหาทรัพย์สมบัติในโลงไปขายแทน

            เห้อ…พูดแล้วก็ชวนให้คิดถึง

           

            “แต่จะว่าไป ตอนนี้ยอดสั่งซื้อก็พุ่งถึงขีดจำกัดที่เราจะรับได้ไหวแล้วนะ ในเมื่อเราไม่สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าจำนวนมากขนาดนี้ได้ไหวแล้ว ทำไมเราถึงไม่…”

            ก่อนที่เฉินเฉวียนเย่จะทันพูดจบประโยคด้วยซ้ำ หลินจิงซูก็ชิงตอบขึ้นก่อนอย่างรู้ทัน

            “อยากจะเปิดสาขาใหม่ตอนนี้เลยใช่มั้ยคะ?”

            หลินจิงซูและเฉินเฉวียนเย่ ต่างคนต่างมองตากันอย่างรู้ใจ เพราะทั้งคู่ล้วนมีความคิดเห็นคล้ายกันแทบทุกประการ

            เฉินเฉวียนเย่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว เห็นด้วยอย่างที่สุด

            เพราะหากพูดกันตามความจริง ร้านเพิ่งจะเปิดมาได้ไม่ถึงสี่เดือนด้วยซ้ำ แต่ธุรกิจกลับเจริญรุ่งเรืองอย่างก้าวกระโดด จนศักยภาพของร้านในปัจจุบันไม่สามารถจะรับได้ไหว

            ในเมื่อมติค่อนข้างเป็นเอกฉันท์ ทั้งสามคนจึงได้หารือเรื่องทำเลที่ตั้งของสาขาต่อไปไปค่ำคืนเดียวกันนั้น

            ทั้งหมดต่างมีประสบการณ์จากการเปิดร้านนี้มาก่อนอยู่แล้ว ทั้งสภาพภูมิศาสตร์ในเมืองและองค์ความรู้พื้นฐานของธุรกิจ ทั้งหมดนี้ล้วนฝังแน่นอยู่ในหัวสมองของทุกคน ฉะนั้น การจะตัดสินใจเปิดสาขาที่สองในตัวเมืองหลักจึงไม่ใช่เรื่องยากอะไรอีกต่อไป

            ท้ายที่สุด หลินจิงซู เฉินเฉวียนเย่และติงเสวี่ยเหม่ยก็ได้ลงความเห็นกันว่า จะเปิดร้านชานมไข่มุกในบริเวณมหาวิทยาลัยขึ้นอีกหนึ่งแห่ง

            การจะเปิดตัวสาขาใหม่ใจกลางตัวเมืองเลยนั้น ทั้งหมดต่างก็ยังไม่มีความคิดนี้อยู่ในหัว

            ตลาดในใจกลางเมืองการแข่งขันค่อนข้างดุเดือดกว่าแถบนี้มาก แม้กำลังซื้อและฐานลูกค้าจะกว้างกว่าก็จริง แต่ก็ต้องแลกมาด้วยค่าเช่าในราคาสูงลิบลิ่ว!

            การลุยตลาดแถบมหาวิทยาลัยต่อไป ดูจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่าในเวลานี้