ตอนที่ 280 เพื่อนรักหักเหลี่ยม

141 1-2

      ตอนที่ 280 เพื่อนรักหักเหลี่ยม

     

            “เป็นถึงประธานนักศึกษาแต่กลับมักง่ายขนาดนั้นเชียวเหรอ? เงินจำนวนตั้งมากมาย ทำไมถึงกล้าวางไว้บนโต๊ะกลางห้องแบบนั้น?”

            อาจารย์ที่ปรึกษาอดตะลึงงันไม่ได้เมื่อได้ฟังสิ่งที่จ้าวลี่ฟ้อง

            จ้าวลี่ยังพูดเสริมต่อว่า

            “อาจารย์คะ อย่าตำหนิจิงซูเลยค่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้รับเลือกให้มาเป็นกรรมการนักศึกษา ประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการคงจะยังน้อยไปหน่อย ก็เลยทำหน้าที่ได้ขาดตกบกพร่องไปบ้าง ในฐานะที่หนูเคยมีประสบการณ์เป็นหัวหน้าห้องมาตลอดช่วงมัธยม หลังจากนี้หนูจะคอยช่วยเหลือให้เธอเก่งขึ้นเองค่ะ!”

            จ้าวลี่เอ่ยพูดประโยคเหล่านี้ด้วยน้ำเสียงเน้นย้ำจริงจังอย่างมาก ประหนึ่งขุนนางผู้จงรักภักดี ที่ประกาศกร้าวขอถวายตัวรับใช้องค์ฮ่องเต้จนกว่าชีวิตจะหาไม่

            “โอ้? นี่เธอได้เป็นหัวหน้าห้องตลอดสามปีที่เรียนมัธยมเลยเหรอ?”

            อาจารย์ที่ปรึกษาท่านนั้นเลิกคิ้วถามแสดงท่าทีประหลาดใจ

            “ใช่ค่ะอาจารย์ หนูได้รับเลือกให้เป็นหัวหน้าห้องช่วงมัธยมต้นติดกันสามปีซ้อนค่ะ แล้วพอเข้ามัธยมปลายก็ได้เป็นรองประธานนักเรียนด้วยค่ะ”

            จ้าวหลี่เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม

            “ประวัติการทำงานมากมายขนาดนี้ แต่ทำไมนิสิตคนอื่นๆถึงไม่เลือกเธอกันล่ะ?”

            อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            ได้ยินคำถามนี้เข้า จ้าวลี่ก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า พร้อมกับพูดเป็นเชิงตัดพ้อว่า

            “คงเป็นเพราะหนูไม่ได้เป็นที่นิยมชมชอบเหมือนจิงซูมั้งคะ เธอเป็นคนหน้าตาสะสวย ทุกคนก็เลยถูกอกถูกใจเธอมากกว่า…”

อาจารย์ที่ปรึกษาคนนั้นปิดปากเงียบลง เหมือนจะเข้าใจในบางสิ่งบางอย่างทันที

นิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัยส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย เหตุผลเท่านี้ก็เพียงพอจะคาดเดาแล้วว่า ประธานนักศึกษาคนล่าสุดที่ได้รับเลือกมานั้น เธอได้คะแนนนิยมมาจากอะไร?

ก็จะเป็นอะไรไปได้ล่ะ นอกจากเรื่องหน้าตาดี?

            ถึงอย่างนั้น อาจารย์ที่ปรึกษาก็ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ต่อ แต่พูดทิ้งท้ายไว้เพียงแค่ว่า

            “เอาล่ะ เอาล่ะ เธอเองก็อยู่ห้องเดียวกับประธานนักศึกษาไม่ใช่เหรอ? ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ก็ช่วยจับตาดูเธอด้วยล่ะ อย่าให้ทำตัวออกนอกลู่นอกทางได้เด็ดขาด”

            จ้าวลี่ขานรับอย่างรวดเร็ว

            “ได้เลยค่ะ! อาจารย์ไม่ต้องห่วง!”         

            ….

            ภายในห้องพัก

            “จิงซู ฉันไม่ได้ขโมยเงินของเธอไปจริงๆนะ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เมื่อวานเธอเก็บเงินค่าธรรมเนียมนั่นไว้ที่ไหน…”

            กระทั่งถึงตอนนี้ หลี่ผางตี้ยังเอาแต่เฝ้าอธิบายประโยคเดิมซ้ำๆ ให้หลินจิงซูฟังทั้งน้ำตา

            เธอรู้สึกอึดอัดใจอย่างมากที่ถูกใส่ความเช่นนี้

            อีกทั้งยังตระหนักดีด้วยว่า สาเหตุที่ทุกคนต่างจ้องสงสัยในตัวเธอนั้น เป็นเพราะเธอเป็นคนพูดไม่เก่ง คำอธิบายแต่ละอย่างจึงฟังดูไร้น้ำหนักสิ้นดี

            หลินจิงซูนั่งนิ่งอยู่ที่ขอบเตียง รับฟังคำอธิบายทั้งน้ำตาของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ พร้อมกับความรู้สึกสับสนที่เริ่มก่อตัวขึ้นภายในใจ

            สรุปแล้ว ผู้หญิงคนนี้ถูกใส่ร้ายจริงๆ หรือแค่เล่นละครเก่งกันแน่?

                  หากเป็นอย่างหลัง ดูท่าเธอควรต้องได้รับรางวัลลูกโลกทองคำในฐานะนักแสดงหญิงยอดเยี่ยมแล้วล่ะ!

                  นั่นเพราะในตอนนี้ หลี่ผางตี้แทบจะพนมมือกราบกรานเธออยู่แล้ว!

                  หลินจิงซูได้แต่พูดปลอบใจออกไปอย่างช่วยไม่ได้

                  “เอาล่ะๆ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ตำรวจเองก็ค้นหาจนทั่วทั้งข้างในข้างนอก แต่ก็ไม่พบอะไร เพราะฉะนั้น ตอนนี้เธอก็ถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์แล้วล่ะ”

                  ความจริงแล้ว ยังมีอีกหนึ่งคนที่หลินจิงซูแอบสงสัย

                  เมื่อคืนวาน หลังจากที่เธอนับเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็นำเงินจำนวนนั้นเก็บไว้ในลิ้นชักอย่างดี และในช่วงเวลานั้น ก็มีเพียงเธอกับจ้าวลี่สองคนที่อยู่ในห้องเท่านั้น ส่วนหลี่ผางตี้ไม่ได้อยู่ด้วยตามที่เธอให้การไว้จริงๆ

                  และนับจากเวลานั้น ก็ไม่มีบุคคลภายนอกคนใดเข้ามาในห้องนี้อีกเลย

            หากเงินจำนวนนั้นถูกคนสับเปลี่ยนในระหว่างที่อยู่หอพักจริง นอกจากหลี่ผางตี้แล้ว จ้าวหลี่ก็ยังเป็นอีกหนึ่งคนที่ต้องตกเป็นผู้สงสัย!

            ด้วยประสบการณ์ชีวิตอันโชกโชนของหลินจิงซู การจะมาใจอ่อนกับเรื่องพรรค์นี้เพียงเพราะว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิท ย่อมไม่เคยมีปรากฏอยู่ในความคิดของเธออยู่แล้ว

            แต่ภายใต้สถานการณ์ตอนนี้ ไม่ว่าใครเป็นคนขโมยไป แต่เธอก็ไม่มีหลักฐานจะเอาผิดได้อยู่ดี เพราะเหตุนี้เอง หลินจิงซูจึงต้องยอมเป็นฝ่ายเสียเปรียบ และไม่คิดจะตอบโต้ใดๆเหมือนอย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้

            แต่วันข้างหน้า เธอจะต้องเพิ่มความระมัดระวังในตัวเพื่อนร่วมห้องทั้งสองนี้ให้มากขึ้น

            “จิงซู แล้วเธอจะหาเงิน400หยวนจากไหนมารับผิดชอบ?”

            จ้าวลี่ที่เพิ่งกลับมาถึงห้อง ตรงปรี่เข้ามาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่รอช้า

            “ช่างเถอะ ฉันมีเงินจ่ายก็แล้วกัน”

            หลินจิงซูตอบกลับด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่ได้รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจกับเงินจำนวน 400 หยวนนั่นเลยแม้แต่น้อย

            จ้าวลี่ถึงกับประหลาดใจอย่างมาก เมื่อได้เห็นท่าทางสบายใจไร้กังวลของหลินจิงซูเข้า

            เพราะสำหรับตัวเธอแล้ว เงินจำนวน 400 หยวนนั้น มากพอที่เธอจะใช้เลี้ยงชีวิตไปได้ถึงสามเดือนเลยทีเดียว!

            แต่ฟังหลินจิงซูพูดเข้าสิ! เธอพูดราวกับว่ามันเป็นเศษเงินแค่สี่หยวน?!

            “ดูท่าเงินสี่ร้อยหยวนสำหรับเธอ คงจะเป็นแค่เศษเงินค่าขนมสินะ? เฮ้ออ…แต่สำหรับฉัน เงินตั้งมากมายขนาดนั้น คงใช้กินเที่ยวได้นานถึงสามสี่เดือนเป็นอย่างต่ำแน่!”

            จ้าวลี่ถอนหายใจส่ายหน้าไปมาขณะชื่นชมฐานะของหลินจิงซู แต่ก็อดไม่ได้เช่นกันที่จะพูดกระแนะกระแหนในประโยคสุดท้าย

            “ที่บ้านของเธอคงร่ำรวยน่าดูสินะ? นี่ฉันไม่คิดไม่ฝันเลยว่า จะได้อยู่ร่วมห้องกับคุณหนูผู้สูงศักดิ์!”