ตอนที่ 283 อย่างกับคู่แฟน

142 2-2

            ตอนที่ 283 อย่างกับคู่แฟน

            หลินจิงซูกวาดตามองรอบทิศ สำรวจดูภาพรวมของธุรกิจในเวลานี้แล้ว ก็ถึงกับต้องพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

            ร้านใหม่ที่เพิ่งเปิดให้บริการนี้ ได้จ้างพนักงานมาช่วยสองคน แต่ไม่ทันไร สาวน้อยทั้งสองกลับมีงานล้นมือจนเกินจะรับไหวซะแล้ว แต่นับว่าโชคยังดีที่พนักงานสาวสองคนจากร้านเก่า มีเพื่อนสนิทที่กำลังว่างอยู่พอดี จึงได้ฝากให้เข้ามาเป็นกำลังเสริมที่ร้านอีกแรง

            เห็นสาขาใหม่กำลังเริ่มต้นได้อย่างสวยงาม ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรเกิดขึ้น หลินจิงซูจึงค่อยวางใจได้บ้าง จากนั้น เธอก็ได้เดินกลับไปที่หอพัก แต่ก็ไม่ลืมที่จะแวะไปอาคารเรียนก่อน พร้อมกับชานมไข่มุกสองถุงใหญ่ในมือ

            เธอตะเวนแจกจ่ายชานมไข่มุกให้แก่คณาจารย์ทุกคนในห้องพักครูคนละแก้วถ้วนหน้า

            ตกเย็น เธอก็มานั่งทบทวนบทเรียนอยู่ที่ม้านั่งข้างสนามกีฬากลางของมหาวิทยาลัย ทันใดนั้นเอง พลันปรากฏเสียงอึกทึกสร้างความโกลาหลไปทั่วทั้งบริเวณ

            “เพื่อนๆวิศวะคอมทุกคน มานี่เร็วเข้า! หวู่ฮ่าวชิงซื้อชานมไข่มุกมาเลี้ยงพวกเราด้วย!”

            ชายหนุ่มคนหนึ่งป่าวประกาศเสียงดังลั่นอย่างมีความสุข

            แทบจะในพริบตา บรรดานิสิตคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ทุกคนที่อยู่ในละแวกนั้น ต่างก็วิ่งปรี่เข้ามาพร้อมกับโห่ร้องตะโกนยกย่องด้วยความตื่นเต้นดีใจ

            “ลูกพี่หวู่ของเราใจดีจริงๆ!!”

            หลินจิงซูเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นหวู่ฮ่าวชิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ชายหนุ่มสุดหล่อที่ว่ากำลังยืนแจกชานมไข่มุกให้กับเพื่อนๆทุกคน

            “ชานมไข่มุกแก้วละตั้ง2.5หยวน พวกเราตรงนี้มีกันเกือบ40คน โอ้โห…นี่พี่ยอมจ่ายเงินเป็นร้อยหยวนเพื่อเลี้ยงพวกเรานี่นะ? โคตรใจป้ำเลยพี่!”

            เหล่านิสิตชายต่างพากันโห่ร้องประสานเสียงชื่นชมอย่างอดไม่ได้

            หลินจิงซูเหลือบมองแก้วชานมไข่มุกในมือของทุกคนเล็กน้อย พลันต้องรู้สึกประหลาดใจในเวลาถัดมา นั่นมันชานมไข่มุกของร้านเธอไม่ใช่เหรอ?

            ยังไม่ทันได้สติดีด้วยซ็ำ ชานมไข่มุกแก้วหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของเธอ

            “คุณประธานของพวกเราก็ดื่มด้วยสิ! อืม…แต่นี่มันของร้านเธอเองนี่นา คงจะดื่มจนเบื่อแล้วสินะ?”

            รอยยิ้มของหวู่ฮ่าวชิงช่างดูสดใสร่างเริง แอบพูดหยอกเย้าติดตลกเล็กน้อย

             ชายหนุ่มรูปหล่อร่างสูงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แผ่นหลังบดบังแสงอาทิตย์ทางทิศตะวันตก ทำเอาวิสัยทัศน์รอบตัวของหลินจิงซูถึงกับมืดลงไม่น้อย

            “ไม่หรอก อากาศร้อนแบบนี้ ฉันกำลังอยากได้อะไรเย็นๆอยู่พอดี”

            หลินจิงซูยิ้มตอบและรับน้ำใจด้วยความยินดี

            “ขอบใจมากเลยนะที่ช่วยอุดหนุนธุรกิจของบ้านฉันน่ะ”

            “จะทำไงได้ล่ะ? ก็ชานมไข่มุกร้านเธอมันอร่อยจริงๆนี่!”

            ทุกครั้งที่หวู่ฮ่าวชิงพูดจาแต่ละคำไม่ว่ากับใคร เขาช่างดูมีเสน่ห์เกินบรรยายจริงๆ ให้ความรู้สึกของผู้ชายขี้เล่นและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน พูดจบ เขาก็เดินทยอยแจกชานมไข่มุกให้กับเพื่อนคนอื่นๆต่อ

            “ใจป้ำแบบนี้ เธอรู้รึเปล่าว่าบ้านเขาทำธุรกิจอะไร?”

            จ้าวลี่ที่เกิดอาการสงสัยใคร่รู้ขึ้นฉับพลัน จึงรีบตีศอกสะกิดถามหลินจิงซูทันที

            หลินจิงซูส่ายหน้า ก่อนจะก้มหน้าลงอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนตามเดิม พร้อมตอบกลับไปเพียงสั้นๆ

            “ไม่รู้สิ”

            จ้องมองแผ่นหลังกว้างของหวู่ฮ่าวชิงที่กำลังเดินไปคุยเล่นกับเพื่อนคนอื่น จ้าวลี่สัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมบางอย่างกลางใจของตนทันที…

            เธอไม่นึกไม่ฝันมาก่อนจริงๆว่า ในสังคมมหาวิทยาลัยที่ตนอยู่นั้น จะมีนิสิตที่มาจากครอบครัวฐานะร่ำรวยรายล้อมอยู่มากมายถึงเพียงนี้! นอกจากหลินจิงซูที่ได้ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจแล้ว ก็ยังมีบางคนถึงขั้นยอมจ่ายเงินกว่า 100หยวนเพื่อเลี้ยงเพื่อนฝูง แล้วเธอล่ะ…

            แล้วเธอมีอะไรดีบ้าง?

            ภายในหอพักนักศึกษามีโทรศัพท์สาธารณะติดตั้งอยู่สองเครื่อง หลินจิงซูบังเอิญเห็นเข้าพอดีในระหว่างที่เดินกลับ และทันใดนั้นเอง จู่ๆเธอก็นึกถึงหน้าของจู้หยานขึ้นมา

            หลังจากที่จู้หยานเดินทางถึงประเทศอังกฤษแล้ว เขาก็ได้โทรมาหาเธอครั้งหนึ่ง เพื่อรายงานว่าได้ถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพแล้ว และนับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทั้งเขาและเธอก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย…

            หมายเลขโทรศัพท์เคลื่อนที่ที่จู้หยานได้เคยบอกไว้ หลินจิงซูเองก็ยังคงจดจำได้อย่างแม่นยำ

            นับนิ้วคำนวณคร่าวๆ เวลาในตอนนี้ที่ประเทศอังกฤษน่าจะราวบ่ายโมงเศษได้

            หลินจิงซูควักเหรียญออกมาหยอดตู้ทันทีอย่างไม่ลังเล กดหมายเลขที่สลักจำอยู่ในหัวลงไปอย่างรวดเร็ว

            คล้อยหลังสัญญาณดังติ๊ดๆอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็มีสัญญาณการเชื่อมสาย

            “สวัสดี?”

            เสียงชายหนุ่มที่แสนคุ้นเคยดังลอดปลายสายมา

            ทันทีที่ได้ยินเสียงนี้ หลินจิงซูก็แอบอมยิ้มกับตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

            “ว่าไงจู้หยาน! นี่ฉันเอง”

            และเฉกเช่นเดียวกัน เห็นได้ชัดผ่านน้ำเสียงของจู้หยานว่า เขาเองก็มีความสุขเพียงใดที่ได้ยินเสียงทักทายของหลินจิงซู

            ความจริงก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาได้เคยโทรเข้าที่โทรศัพท์ในร้านชานมไข่มุกหลายครั้งแล้ว แต่ช่างน่าเสียดายที่หลินจิงซูไม่ได้อาศัยอยู่ที่นั่น

            “ไม่เห็นจะโทรหากันบ้างเลยนะ ทำไม? หรือว่าเจออะไรสนุกๆที่อังกฤษก็เลยลืมกันแล้วงั้นเหรอ?”

            หลินจิงซูอดที่จะบ่นอีกฝ่ายไม่ได้

            “ไม่โทรหาอะไรกันล่ะ? ผมโทรไปที่ร้านไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว แต่ป้าติงเป็นคนรับสาย ยังบอกว่าเดี๋ยวจะบอกคุณให้ คุณต่างหาก เจออะไรสนุกๆที่มหาวิทยาลัยสินะ ถึงได้ไม่ติดต่อกลับมาบ้างเลย?”

            จู้หยานโต้สวนกลับไปอย่างมีเหตุผล

            จังหวะเดียวกันนั้น หลินจิงซูแอบรู้สึกจั๊กกะจี้หัวใจอย่างบอกไม่ถูก บทสนทนาทำนองนี้ ช่างดูเหมือนกับคู่แฟนแรกรักที่ต้องอยู่ห่างกันข้ามน้ำข้ามสมุทรอะไรแบบนั้นเลยไม่ใช่เหรอ?

            รู้สึกขนลุกแปลกๆแฮะ…

            แต่จะให้เธอบอกเล่าเรื่องนี้ให้จู้หยานฟัง มันก็รู้สึกแปลกๆ

            คล้ายๆกับบทสนทนาของเด็กหนุ่มสาวพูดคุยกันเลย!