ตอนที่ 284 ตัดผู้ต้องสงสัยออก

143 1-2

      ตอนที่ 284 ตัดผู้ต้องสงสัยออก

            ใช่ว่าจะไม่รู้ หากเธอเอ่ยถามออกไป จู้หยานจะตอบกลับมาเช่นไร 

            แน่นอนว่า ผู้ชายคนนี้น่าจะต้องมีคำตอบอยู่ในใจแล้วเช่นกัน

            แต่สำหรับเธอแล้ว เรื่องรักๆใคร่ๆแบบนี้กลับไม่สันทัดเท่าไหร่ และที่สำคัญ ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง หลายสิ่งหลายอย่างในภายภาคหน้า ยังจำเป็นต้องพึ่งพาหน้าตาและชื่อเสียงของเธอเอง และเพื่อการนั้น เธอจึงต้องรักษาภาพลักษณ์ของตนเอาไว้ให้ดี แต่ถึงอย่างนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่า เธอไม่ได้จริงจังกับจู้หยานเช่นกัน

            บนภาพหน้าจอขาวดำของโทรศัพท์สาธารณะ ได้แสดงยอดเงินคงเหลือที่ไม่เพียงพอ หลินจิงซูจึงตัดสินใจควักเศษเหรียญทั้งหมดที่มีหยอดเพิ่มเข้าไป แต่ก็ต่อขยายเวลาในการสนทนาได้อีกเพียงเล็กน้อย ก่อนที่เธอจำต้องวางสายไปอย่างไม่สู้เต็มใจนัก

            “แค่นี้นะ ฉันไม่เหลือเหรียญสำหรับหยอดแล้ว ไว้คราวหน้าค่อยคุยกันใหม่”

            หลินจิงซูเร่งตัดบทอย่างช่วยไม่ได้

            ทีแรกจู้หยานตอบกลับมาว่า เดี๋ยวเขาจะเป็นฝ่ายโทรกลับไปหาแทน แต่เมื่อดูเวลาแล้ว ทางนี้ก็ใกล้ถึงเวลาเรียนในช่วงบ่ายแล้วเช่นกัน ท้ายที่สุด ต่างฝ่ายต่างก็ต้องแยกย้ายกันไปอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่

            สิ้นเสียงสัญญาณวางสาย หลินจิงซูเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตนใช้เวลาพูดคุยโทรศัพท์ไปนานเพียงใดแล้ว แต่จะว่าไป บทสนทนาเมื่อครู่โดยส่วนใหญ่ ล้วนเป็นการบอกเล่าถึงชีวิตประจำวันของเธอในช่วงนี้เพียงคนเดียวเลยไม่ใช่เหรอ?

            ลืมถามชีวิตความเป็นอยู่ในต่างแดนของจู้หยานไปเสียสนิทเลย!

            คราวหน้าก็แล้วกัน!

            เมื่อกลับถึงห้องพักภายในหอ สิ่งแรกที่หลินจิงซูสังเกตเห็นก็คือ หลี่ผางตี้ที่กำลังนั่งเทน้ำร้อนเพื่อต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินอย่างใจจดใจจ่อ

            เพ่งมองให้ชัดขึ้นจึงพบว่า ภายในถ้วยน้ำร้อนของหลี่ผางตี้นั้น มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก้อนสีเหลืองลอยอยู่เพียงแค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ส่วนที่เหลืออีกครึ่งดูเหมือนเพิ่งจะยัดเก็บใส่ลิ้นชักไปหยกๆ 

            “นี่เธอกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแค่ครึ่งเดียวเองเหรอ? แล้วจะอิ่มท้องเหรอ?”

            หลินจิงซูหลุดปากเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย

            รับฟังคำถามประโยคนี้ สีหน้าท่าทางของหลี่ผางตี้ก็ดูลุกลี้ลุกลนไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย เธอได้พยายามอธิบายว่า

            “ฉัน…ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไหร่น่ะ แค่ครึ่งเดียวก็อิ่มแล้วล่ะ”

            หลินจิงซูพยักหน้าเป็นอันเข้าใจ และไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

            หลังจากนั้นอีกหลายต่อหลายวัน ทุกครั้งที่ถึงเวลามื้ออาหาร หลินจิงซูมักจะสังเกตเห็นว่า หลี่ผางตี้ยังคงเอาแต่นั่งต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินอยู่อย่างนั้น มิหนำซ้ำทุกครั้งยังกินเพียงแค่ครึ่งซีกเสมอ

            “ทำไมไม่ไปทานข้าวที่โรงอาหารบ้างล่ะ? เอาแต่นั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปอยู่แบบนี้ เดี๋ยวร่างกายก็ขาดสารอาหารกันพอดี”

            ท้ายที่สุดหลินจิงซูก็ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ไหว จำต้องเอ่ยเตือนออกไปแบบนั้น

            ดวงตาของหลี่ผางตี้หรี่แคบลงทันที ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงกล้าๆกลัวๆระคนเขินอายว่า

            “พอดีอาทิตย์นี้ที่บ้านฉันยังไม่ส่งเงินมาให้เลย ฉัน..เอ่อ…ฉันมีเงินไม่พอน่ะ ก็เลยต้องกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปพลางๆก่อน”

            หลินจิงซูเลิกคิ้ว เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้ยิน

            ความจริงแล้ว เพียงแค่สังเกตจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายของหลี่ผางตี้ ก็ย่อมอธิบายถึงสถานะทางบ้านของอีกฝ่ายได้ว่าคงจะไม่สู้ดีนัก แต่สิ่งที่ทำให้หลินจิงซูประหลาดใจที่สุดก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องที่ว่า แม้แต่เงินจะกินข้าวยังไม่มีด้วยซ้ำ…

            และด้วยฐานะที่ยากจนนี้เอง ทำให้วันๆหลี่ผางตี้ต้องกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเพื่อประทังชีวิตเท่านั้น ยิ่งพบเห็นภาพฉากตรงหน้า หลินจิงซูก็ยิ่งตระหนักชัดแจ้งว่า เรื่องเงินค่าธรรมเนียมการศึกษาที่หายไปนั้น บางทีอาจไม่ได้เกี่ยวข้องใดๆกับผู้หญิงคนนี้เลย…

            เพราะถ้าหลี่ผางตี้ขโมยเงินนั่นไปจริงๆ แล้วทำไมยังจะต้องมาทนทรมานกินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทุกวันแบบนี้ด้วย?

            ตัดผู้ต้องสงสัยออกไปได้แล้วหนึ่ง…จึงเหลือความเป็นไปได้อีกแค่คนเดียวเท่านั้น!

            คิดได้ดังนั้น ประกายตาของหลินจิงซูก็หม่นทมิฬลงชวนขนหัวลุกทันที

            หลินจิงซูควักธนบัตรจำนวนยี่สิบหยวนออกมาจากกระเป๋าเงิน แล้ววางลงบนโต๊ะตรงหน้าหลี่ผางตี้โดยตรง

            หลี่ผางตี้ที่กำลังนั่งสูดเส้นบะหมี่คาปากอยู่ วินาทีนั้นถึงกับหันขวับมาจ้องหน้าเธอด้วยความประหลาดใจ

            “เอ่อ..นี่คือ…?”

            หลี่ผางตี้รีบกระเดือกกลืนเส้นบะหมี่ลงคอ พร้อมกับความรู้สึกงุนงงสับสนไม่เข้าใจ

            “ฉันให้เธอยืมเงิน 20 หยวนก่อน แล้วก็เพลาๆไอ้เจ้าบะหมี่นี่ลงบ้าง ในโรงอาหารมีของอร่อยเพียบเลยนะ ลองไปหาชิมดูบ้างสิ”

            วางเงินลงบนโต๊ะแล้ว หลินจิงซูก็หมุนตัวเดินตรงไปที่ระเบียง จัดการหยิบอุปกรณ์อาบน้ำแล้วเดินจากไป

            หลี่ผางตี้นั่งตะลึงงันไม่ขยับเขยื้อนอยู่อย่างนั้นไปไหนพักใหญ่ จดจ้องมองธนบัตรยี่สิบหยวนตรงหน้าด้วยดวงตาที่เห่อร้อนแดงก่ำ

            วันรุ่งขึ้นมีคาบเรียนพลศึกษา

            ยามว่างที่ยังไม่มีการเรียนการสอน เหล่านิสิตชายก็จะรวมกลุ่มกันไปเล่นบาสเก็ตบอลในสนาม

            ส่วนสาวๆก็นั่งคุยกันไปอยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่

            “ดูยังไงหวู่ฮ่าวชิงก็หล่อที่สุดในคณะเราแล้วล่ะ!”

            “ใช่! ใช่! ฉันว่าเขาน่าจะสูงสัก 180ซม.ได้? กีฬาบาสเก็ตบอลน่ะยิ่งสูงก็ยิ่งได้เปรียบ เห็นมั้ย? พอลูกอยู่ในมือของเขาเมื่อไหร่ ก็ไม่มีใครแย่งไปได้เลย!”

            นิสิตสาวกลุ่มนั้นกำลังนั่งซุบซิบเอ่ยปากชื่นชมชายหนุ่มไม่หยุดปาก

            เล่นไปได้สักรอบใหญ่ๆ ในที่สุดหวู่ฮ่าวชิงก็ขอตัวออกมานั่งพักเหนื่อย

            จ้าวลี่ฉวยโอกาสทองไม่รอรี รีบวิ่งฟรึบตัดหน้าสาวๆทุกคนไป แล้วจัดการส่งขวดน้ำแร่จนถึงมือเขาอย่างรวดเร็ว

            หวู่ฮ่าวชิงรับไว้พร้อมกับเอ่ยขอบคุณ

            ภาพฉากการเคลื่อนไหวนี้ได้เรียกเสียงโห่ร้องวี้ดว้ายจากนิสิตชายคนอื่นๆให้วุ่น

            จ้าวลี่ถึงกับหน้าแดงก่ำ แล้ว รีบวิ่งปิดหน้าปิดตากลับไปเข้ากลุ่มสาวๆต่อด้วยความเขินอาย

            เหตุการณ์ทั้งหมดล้วนอยู่ในสายตาของหลินจิงซูเช่นกัน เห็นท่าทีเช่นนั้นของจ้าวลี่ เธอก็อดแสยะยิ้มมุมปากออกมาไม่ได้…

            “จิงซู จิงซู บอกฉันทีสิ ทำไมเขาถึงได้เอาแต่มองมาที่ฉันล่ะ? คริคริ”

            จ้าวลี่เอ่ยถามไปก็บิดตัวด้วยความเก้อเขินไปพร้อมๆกันด้วย