ตอนที่ 285 ข้อเท้าพลิก

            143 2-2

            ตอนที่ 285 ข้อเท้าพลิก

            “เขาที่ว่าน่ะใครเหรอ?”

            หลินจิงซูปั้นสีหน้างุนงงไม่เข้าใจ

            “ก็นั่นไง…หวู่ฮ่าวชิงไงล่ะ! ดูสิ เขากำลังมองมาที่ฉันอยู่รึเปล่า? ฉันเขินจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว! ช่วยมองให้ฉันหน่อยสิ!”

            จ้าวลี่เขย่าแขนกระตุ้นเร่งเร้าให้หลินจิงซูช่วยทำตามคำขอของเธอ

            หลินจิงซูเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองไปส่งๆ แล้วก็ช่างบังเอิญเป็นที่สุด สายตาของเธอกับหวู่ฮ่าวชิงพลันสบปะทะกันกลางอากาศอย่างพอดิบพอดี

            ฝ่ายชายรีบเบี่ยงหน้าหลบหนีด้วยความขวยเขินทันที

            “โอ้…เขากำลังมองเธออยู่จริงๆ”

            หลินจิงซูตอบเพียงแค่สั้นๆ คร้านที่จะใส่ใจอีก

            ยิ่งจ้าวลี่ได้ยินแบบนั้น ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงก่ำมากขึ้น นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียวอย่างมีความสุข

            พูดก็พูดเถอะ เห็นผู้ชายพวกนั้นเล่นบาสเก็ตบอลชนิดใส่สุดจัดเต็มแบบนั้น หลินจิงซูเองก็ชักจะคันไม้คันมือขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน

            เมื่อชาติก่อนหน้า ภายในโรงงานอาหารกระป๋องแมวจะมีสนามบาสเก็ตบอลเล็กๆอยู่ด้วย ยามว่างช่วงพักกลางวันและหลังเลิกงาน เหล่าพนักงานงานหนุ่มสาวก็มักจะรวมกลุ่มไปเล่นกันอยู่เสมอ ซึ่งหลินจิงซูเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

            หลินจิงซูลุกขึ้นถกแขนเสื้อ แล้วเดินตรงเข้าไปพูดคุยกับนิสิตชายเหล่านั้นอย่างไม่รอช้า ทุกคนในสนามต่างก็กำลังอยู่ในช่วงพักครึ่งพอดี

            “นี่ มีทีมให้ฉันเข้าได้บ้างรึเปล่า? ฉันก็อยากเล่นเหมือนกัน”

            ทันทีที่พวกผู้ชายได้ยินเช่นนั้น แต่ละคนก็แทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

            “ห๊ะ? อยากเล่นบ้าง? หมายถึง…บาสน่ะเหรอ?”

            นิสิตชายคนหนึ่งตาเบิกโพลงด้วยความตะลึงงัน แอบสงสัยว่าตนเองฟังผิดไปหรือเปล่า?

            “อ่าห๊ะ ก็ใช่น่ะสิ พวกนายกำลังเล่นบาสกันอยู่ไม่ใช่เหรอ? มีตำแหน่งว่างในทีมบ้างรึเปล่าล่ะ? ฉันอยากจะขอร่วมวงเล่นด้วยคน”

            หลินจิงซูพูดไปก็หัวเราะไป

            บาสเก็ตบอลเป็นกีฬารุนแรงที่ต้องมีการกระทบกระแทกกันตลอดทั้งเกม แน่นอนว่ามันคือกีฬายอดนิยมสำหรับพวกผู้ชาย ซึ่งตรงกันข้ามกับผู้หญิง ที่มองกีฬาประเภทนี้เป็นเรื่องน่าสยดสยอง

            นี่นับเป็นครั้งแรกในชีวิตของพวกเขาเลยก็ว่าได้ ที่เห็นสาวสวยอย่างหลินจิงซูเอ่ยปากขอลงสนามด้วยแบบนี้!

            “นี่คุณประธาน เล่นบาสเป็นกับเขาด้วยเหรอ?”

            หวู่ฮ่าวชิงก็เป็นอีกหนึ่งคนที่อดประหลาดใจไม่ได้เช่นกัน แต่เขาก็แก้สถานการณ์ได้ดี หลังจากเอ่ยถามแล้วก็รีบออกปากชักชวนอย่างแข็งขันว่า

            “แต่ก็ดีเลย ดีเลย! มีคนขอพักไปหนึ่งพอดี คุณประธานมาเล่นด้วยกันเถอะ!”

            เห็นหลินจิงซูวิ่งปรี่ไปขอร่วมเล่นบาสเก็ตบอลกับนิสิตชายในสนาม บรรดาสาวๆที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้รอบนอกต่างพากันตะลึงงันไม่แพ้กัน พวกเธอได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อเป็นหินไม่ได้สติอยู่นาน

            “เดี๋ยวนะ เดี๋ยว ประธานเล่นบาสเป็นด้วยเหรอ? ไม่สิ! เล่นเก่งขนาดนี้เชียวเหรอ?!”

            “แม้ประธานจิงซูจะเสียเปรียบเรื่องสรีระก็จริง แต่เธอก็เล่นได้น่าประทับใจมากจริงๆ!”

            “พูดตามตรงนะ เธอดูเล่นเก่งกว่าพวกผู้ชายอีกอ่ะ…”

            เห็นกลุ่มสาวๆพากันแห่ชื่นชมหลินจิงซูกันเป็นเสียงเดียว แต่กลับมีบางคนที่ดูเหมือนจะไม่พอใจเอาเสียเลย…

            “หึ ถ้าเป็นฉันคงไม่ไปขอเล่นด้วยหรอก อยู่ท่ามกลางผู้ชายเยอะแยะแบบนั้น เห็นแล้วเหมือนพวกสาวใจแตกมากกว่า เกิดมาเป็นผู้หญิงก็ควรจะรักนวลสงวนตัวสิ…”

            ที่มุมหนึ่งใต้ต้นไม้ จ้าวลี่แอบเบะปากบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ

            ก่อนที่เกมกำลังจะสิ้นสุดลง ดูเหมือนจะมีการเรียกส่งบอลกันผิดจังหวะ หลินจิงซูที่ไม่ทันระวังตัว จึงถูกผู้ชายอีกคนขว้างลูกบาสอัดใส่กลางลำตัวจนถึงกับร่วงไปกองกับพื้นทันที สัมผัสแรกคือความรู้สึกจุกเสียดและปวดระบมจนแทบหายใจไม่ออก

            “ประธาน! เป็นอะไรรึเปล่า?”

            ชายหนุ่มที่ขว้างบอลผิดคนนั้น รีบวิ่งปรี่ตรงเข้าไปถามพร้อมขอโทษขอโพย

            ผู้เล่นคนอื่นๆในสนามล้วนหยุดทุกการเคลื่อนไหวในทันที

            หวู่ฮ่าวชิงและคนอื่นๆก็รีบเข้าไปล้อมวงเช่นกัน ต่างคนต่างช่วยกันพยุงเธอให้ลุกขึ้น

            “เดี๋ยว เดี๋ยว อย่าเพิ่งเดิน! ดูเหมือนเท้าฉันจะพลิกน่ะ”

            เพียงแค่ย่างเท้าก้าวแรกออกไปเท่านั้น หลินจิงซูก็สัมผัสได้ถึงกระแสความเจ็บจี๊ด ที่โฉบแล่นผ่านข้อเท้าของตนเองอย่างฉับพลัน เป็นความรู้สึกที่ชัดเจนมากพอจะอธิบายอาการในเวลานี้ได้

            “เท้าข้างไหน? ขอฉันดูหน่อย”

            จากคนที่มีสีหน้ายิ้มแย้มขี้เล่นอยู่ตลอดเวลา หวู่ฮ่าวชิงในตอนนี้กลับมีสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมจริงจัง ดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนทีเดียว

            “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พยุงฉันไปข้างสนามก็พอแล้วล่ะ”

            หลินจิงซูรีบหยุดไว้ ไม่ให้หวู่ฮ่าวชิงที่กำลังเป็นกังวลเข้าใกล้เธอได้มากกว่านี้

            ชาติก่อนหน้า มีหลายครั้งที่เธอเล่นบาสเก็ตบอลแล้วเกิดข้อเท้าพลิก และทุกๆครั้ง เธอก็สามารถจัดการตัวเองได้อย่างปกติ ไม่เคยต้องเดือดร้อนใคร

            เธอเองก็ไม่คาดคิดเช่นกันว่า การเล่นบาสเก็ตบอลครั้งแรกในชีวิตนี้ จะจบลงอย่างไม่สวยงามเท่าไหร่นัก

            หวู่ฮ่าวชิงและนิสิตชายอีกคน ช่วยกันหิ้วปีกหลินจิงซูมานั่งพักที่นอกสนาม

           

            ส่วนที่เหลือก็เริ่มเล่นบาสเบ็ตบอลกันต่อไป

            หลินจิงซูถกขากางเกงขึ้นดู เผยให้เห็นข้อเท้าเรียวสวยขาวผ่องของเธอ

            และแน่นอนว่า ที่บริเวณข้อเท้าปรากฏรอยบวมแดงอย่างชัดเจน

            อาการแบบนี้ไม่น่าร้ายแรงถึงขั้นกระดูกแตกหรือหัก น่าจะเพียงแค่กล้ามเนื้อข้อเท้าพลิกเฉยๆเท่านั้น

            “ไปห้องพยาบาลดีกว่ามั้ย?”

            หวู่ฮ่าวชิงขมวดคิ้วไม่สู้สบายใจนัก พร้อมกับเอ่ยขอความคิดเห็นจากหลินจิงซู

            “ไม่ต้องหรอก อาการแบบนี้น่าจะแค่กล้ามเนื้อข้อเท้าพลิกเฉยๆล่ะ วันสองวันก็จะกลับมาหายเป็นปกติเอง”

            ตรงกันข้ามกับหลินจิงซูที่ขานตอบสบายๆ ไม่มีท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจแต่อย่างใด