ตอนที่ 286 คมเขี้ยวที่เริ่มปรากฏ

144 1-2

            ตอนที่ 286 คมเขี้ยวที่เริ่มปรากฏ

            หวู่ฮ่าวชิงเองก็นับเป็นทหารผ่านศึกแห่งสมรภูมิบาสเก็ตบอลไม่ต่างกัน เพียงแค่มองด้วยตาเปล่าก็สามารถตอบได้เช่นกันว่า หลินจิงซูเพียงแค่ข้อเท้าพลิก จะร้ายแรงสุดก็คงแค่กระดูกเคลื่อน

            “อืม…ดูแล้วน่าจะแค่กล้ามเนื้อเคล็ดจริงๆ รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวฉันจะรีบวิ่งไปห้องพยาบาลเอายามาให้ ยังไงก็ควรทายาซะหน่อย อาการระบมจะได้หายเร็วขึ้น!”

            สิ้นเสียงพูด โดยไม่รอฟังความเห็นจากหลินจิงซูด้วยซ้ำ เขาก็รีบวิ่งตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที

            จังหวะเดียวกันนั้น จ้าวลี่ก็วิ่งเข้ามาดูอาการของเธอเช่นกัน เอ่ยปากถามสองสามคำด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย ระหว่างนั้น ก็เหลือบมองไปทางห้องพยาบาลเป็นพักๆ และเริ่มครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ

            ไม่นานเกินรอ หวู่ฮ่าวชิงก็วิ่งกลับมาพร้อมกับยาครีมแบบหลอด ที่ใช้สำหรับทารักษาอาการกล้ามเนื้อเคล็ดโดยเฉพาะ

            “ขอบใจนายมากนะ”

            หลินจิงซูยิ้มตอบพร้อมกับรับไว้

            “นี่คุณประธาน ให้ฉันช่วยทายาให้ดีกว่านะ เจ็บแทบลุกไม่ขึ้นแบบนี้ทำเองไม่ไหวหรอกมั้ง?”

            หวู่ฮ่าวชิงจ้องตาพร้อมยิงคำถามใส่หลินจิงซูด้วยสีหน้าจริงจัง เผยให้เห็นถึงความใส่ใจภายใต้เบื้องลึกนัยน์ตาดำขลับคู่นั้น เขาทำราวกับว่า ในสถานที่แห่งนี้มีเพียงเขากับเธอสองคนเท่านั้น

            คิดว่าคนอย่างหลินจิงซูจะสำออยถึงขั้นยอมให้ผู้ชายมานวดข้อเท้าทายาให้เชียวเหรอ?

            “ก็แค่ทายาเองไม่ใช่เหรอ? เอาน่า ฉันเคยข้อเท้าพลิกระหว่างเล่นบาสมาไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว อีกอย่าง ฉันก็คุ้นชินกับเจ้ายานี่ดี ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องห่วง”

            หลินจิงซูพยายามตอบบ่ายเบี่ยง เพื่อไม่ให้สถานการณ์ในตอนนี้ชวนให้ผู้พบเห็นเกิดความเข้าใจผิด หลังจากรับยาทาหลอดนั้นไว้แล้ว จึงได้พยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นและเตรียมกลับไปเรียนคาบต่อไป

            ระหว่างที่กำลังเดินกะโผลกกะเผลกออกไปนั้น จู่ๆหวู่ฮ่าวชิงก็รีบเอื้อมมือเข้ามาเพื่อพยายามช่วยเหลืออีกแรง

            “นี่คุณประธาน ให้ฉันช่วยพยุงกลับชั้นเรียนดีกว่า สภาพนี้ไม่ไหวหรอก…”

            หวู่ฮ่าวชิงถักคิ้วเข้าหากันแน่น เสนอตัวด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

            ความตั้งใจแต่แรกของเธอคือตอบปฏิเสธกลับไป หลินจิงซูเพียงแค่ข้อเท้าพลิกเท่านั้น ไม่ได้แข้งขาหักซะหน่อย ทำไมจะเดินไปเองไม่ได้?

            ทว่ายังไม่ทันที่หลินจิงซูจะได้ปริปากพูดอะไรด้วยซ้ำ จ้าวลี่ก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

            “ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันจะช่วยพยุงจิงซูกลับไปเอง!”

            เห็นสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก จ้าวลี่จึงรีบพุ่งเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ร่างของหลินจิงซู

            หลินจิงซูสาดประกายตาวูบหนึ่งใส่จ้าวลี่และเพียงเหลือบมองเธอเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายช่วยประคองกลับไปแต่โดยดี

            หวู่ฮ่าวชิงพยักหน้าเบาๆ ไม่คิดจะยืนกรานเสนอตัวอีกต่อไปเช่นกัน ได้แต่เฝ้ามองหลินจิงซูจากไปอย่างห่วงๆ

            บรรยากาศระหว่างทางกลับเข้าเรียน ทั้งสองคนต่างปิดปากเงียบไม่พูดอะไรกันเลยสักคำ

            นับตั้งแต่ตัดหลี่ผางตี้ออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยแล้ว หลินจิงซูก็เปลี่ยนมาระแวดระวังจ้าวลี่แทน หากไม่ใช่เรื่องสำคัญหรือจำเป็นจริงๆ เธอจะไม่ปริปากพูดคุยกับอีกฝ่ายเลย

            ในทางกลับกัน สีหน้าท่าทางของจ้าวลี่เองก็ดูคล้ายคนวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา นึกถึงภาพฉากเมื่อครู่ ตอนที่หลินจิงซูข้อเท้าพลิกได้รับบาดเจ็บ และทันใดนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็แสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยออกมาอย่างชัดเจน…

            ภาพเหตุการณ์ครั้งนี้ยังคงฉายวนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ภายในใจของเธอ

            หรือเป็นไปได้ไหมว่า…เขาจะสนใจในตัวหลินจิงซู?

            เพื่อนแบบไหนกันจะแสดงความเป็นห่วงออกนอกหน้าขนาดนี้?

            ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ จ้าวลี่ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแค้นมากขึ้นเท่านั้น เธอกัดฟันกรอดด้วยความเกลียดชังยิ่ง

            หวู่ฮ่าวชิงคือรักแรกพบของเธอ ถ้านังหลินจิงซูกล้าเป็นศัตรูหัวใจของเธอล่ะก็ เธอ..เธอจะ…

ความคิดจุกจิกภายในหัวเหล่านี้ของจ้าวลี่ ด้านหลินจิงซูย่อมไม่ล่วงรู้

หลังจากนั้น พวกเธอก็เรียนกันต่อตามปกติ ในช่วงท้ายชั่วโมง หลินจิงซูก็ได้วานให้จ้าวลี่ช่วยนำรายงานที่เธอสู้อุตส่าห์อดหลับอดนอนทำทั้งคืนจนเสร็จ ไปส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาบนตึก

“รายงานเสร็จสมบูรณ์ดี ใครเป็นคนทำเหรอ?”

อาจารย์ที่ปรึกษาเปิดหน้ารายงานอ่านผ่านๆรอบหนึ่ง พลางเอ่ยถามด้วยความพึงพอใจ

“หนูเองค่ะ อุตส่าห์อดหลับอดนอนทำทั้งคืนกว่าจะเสร็จ”

จ้าวลี่เอ่ยปากรับความดีความชอบทั้งหมดไปคนเดียว ยิ้มตอบรับหน้าตาเฉยอย่างไร้ยางอาย

“เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าจำไม่ผิด รายงานชุดนี้อาจารย์มอบหมายให้ประธานนักศึกษาเป็นคนดูแลไม่ใช่เหรอ?”

ดูเหมือนอาจารย์ที่ปรึกษาเพิ่งจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงรีบร้องถามออกไป

จ้าวลี่ตีหน้าเศร้าร่ายอธิบายความ เสมือนว่ากำลังรับบทนางเอกผู้น่าสงสาร

“ก็ประธานน่ะสิคะไม่เริ่มทำสักที พอใกล้จะถึงเวลาต้องส่ง ก็ผลักภาระมาให้หนู…”

            อาจารย์ที่ปรึกษาเหลือบตามองจ้าวลี่เล็กน้อย และตอบกลับเพียงแค่สั้นๆว่า

            “อืม เข้าใจแล้ว เธอกลับไปได้”

            เดินออกจากฝ่ายทะเบียนมา ท่ามกลางฝูงชนนิสิตนักศึกษาที่พลุกพล่าน จ้าวลี่เดินสวนไปพร้อมแสยะยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย…