ตอนที่ 287 หลี่ผางตี้สมัครงานเสริม

144 2-2

            ตอนที่ 287 หลี่ผางตี้สมัครงานเสริม

            นับตั้งแต่วันแรกที่สาขาสองได้เปิดขึ้นในรั้วมหาวิทยาลัย เรียกได้ว่าติงเสวี่ยเหม่ยแทบจะอยู่ที่นี่ตลอด

            หลินจิงซูเดินมุ่งหน้าไปที่ร้านทันทีหลังเลิกเรียน

            ยาทาหลอดนี้นี่สุดยอดจริงๆ หลินจิงซูเพิ่งทาไปได้เพียงแค่ครั้งเดียว ผนวกกับทักษะการนวดคลายเส้นที่มีอยู่เล็กน้อยของเธอ ทำให้อาการบาดเจ็บในตอนนี้แทบจะหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว กระทั่งเมื่อไปถึงที่ร้าน ติงเสวี่ยเหม่ยยังมองไม่ออกด้วยซ้ำว่า ลูกสาวตัวน้อยของเธอได้รับบาดเจ็บที่ข้อเท้ามา

            “ซูซู ธุรกิจตรงนี้กำลังไปได้สวยเลยล่ะ แต่แม่รู้สึกว่า มีคนดูแลร้านอยู่แค่สามคนแบบนี้ มันออกจะน้อยเกินไปหน่อยนะ”

            เพราะสองสาวก่อนหน้านี้ที่พนักงานในร้านเก่าแนะนำมา ก็เป็นแค่พนักงานรับจ้างชั่วคราวเท่านั้น เมื่อสถานการณ์กลับสู่สภาพเดิม ความวุ่นวายระลอกใหม่ก็พลันบังเกิดขึ้นอีกครั้ง

            ติงเสวี่ยเหม่ยต้องปาดเหงื่อเหน็ดเหนื่อยทุกวัน เธอไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องบอกออกไปตามตรง

            “ถ้างั้น เราก็จ้างพนักงานเพิ่มอีกสักคนดีกว่า”

            หลินจิงซูเหลือบมองพนักงานอีกสองคนที่วิ่งกันหัวปั่นอยู่ในร้าน พวกเธอดูยุ่งเกินกว่าจะมีเวลาได้พักหายใจด้วยซ้ำ

            “อืม แม่เห็นด้วย”

โดยไม่รอช้า ติงเสวี่ยเหม่ยจัดการเขียนป้ายประกาศรับสมัครพนักงานเพิ่มทันที ก่อนจะนำไปติดไว้ที่หน้าร้าน

เปิดรับสมัครได้ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำไป ก็มีใครบางคนเดินเข้ามาสอบถามอย่างรวดเร็วแล้ว

หลินจิงซูที่กำลังยืนปั้นเม็ดไข่มุกอยู่หลังร้าน คล้ายว่าได้ยินเสียงผู้หญิงที่คุ้นหูกำลังยืนสอบถามอยู่ด้านหน้า เธอจึงหันขวับไปมองอย่างรวดเร็ว

ที่แท้ก็เป็น หลี่ผางตี้

และเมื่อหลี่ผางตี้เห็นหลินจิงซู เธอก็ถึงกับสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ยืนตัวแข็งทื่อในทันทีอย่างไม่รู้ตัว

“จิงซู เธอไปอยู่ในนั้นได้ยังไง?”

หลี่ผางตี้ร้องถาม

หลินจิงซูวางมือจากทุกอย่างที่กำลังทำอยู่ คว้าผ้ากันเปื้อนขึ้นมาเช็ดไม้เช็ดมือ ปากก็เอ่ยอธิบายไปพลางว่า

“อ่อ นี่เป็นร้านชานมไข่มุกของฉันเอง”

วินาทีแรกที่ได้ยิน หลี่ผางตี้ดูตื่นตกใจไม่น้อยเลย ก่อนที่ต่อมา เธอจึงค่อยพยักหน้าตอบรับอย่างแช่มช้า

พบเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นของอีกฝ่าย หลินจิงซูจึงเพิ่งตระหนักได้เช่นกัน เนื่องจากหลี่ผางตี้เป็นคนเดียวในห้องพักที่เรียนอยู่คณะอื่น อีกฝ่ายจึงไม่รู้เรื่องที่เธอเป็นเจ้าของร้านชานมไข่มุกแห่งนี้ และเมื่อครั้งที่เอาคูปองส่วนลดไปแจกจ่ายนั้น เธอก็แจกให้แต่คณาจารย์และเพื่อนร่วมคณะทุกคนที่เคยพบเจอ และมีปฏิสัมพันธ์ด้วยเท่านั้น แต่กลับลืมให้เพื่อนร่วมห้องคนสำคัญอย่างหลี่ผางตี้ไปได้!

“เมื่อครู่ได้ยินว่าเธอกำลังหางานพิเศษทำเหรอ?”

หลินจิงซูตัดเข้าประเด็นทันที

ด้วยอุปนิสัยของสาวน้อยหนอนหนังสือที่ขี้อาย หลี่ผางตี้เอาแต่ก้มหน้าก้มตาพร้อมกับพยักหน้าด้วยความขวยเขิน เสียงที่เปล่งออกมาเบาราวกับเสียงยุง

“อะ-อือ…อืม พอรู้ว่าเป็นฉัน…เธอยังอยากจะจ้างอยู่รึเปล่าล่ะ?”

“แน่นอนสิ ช่วงไหนที่ไม่มีเรียนก็ค่อยมาทำแล้วกัน”

จากนั้นหลินจิงซูก็เริ่มอธิบายแจกแจงรายละเอียดต่างๆ ทั้งเรื่องเนื้องานในแต่ละวันที่ต้องทำ และเงินค่าจ้างให้อีกฝ่ายฟัง

“ขอโทษนะจิงซู ฉันขอถามอะไรหน่อยจะได้มั้ย คือ…คือที่ร้านจ่ายค่าจ้างเป็นรายเดือนหรือรายวันเหรอ?”

ยิ่งเอ่ยถามประโยคนี้ออกมา เสียงของหลี่ผางตี้ก็ยิ่งเบามากขึ้น

หากอ้างอิงตามกฎระเบียบร้านเก่า หลินจิงซูจะจ่ายค่าจ้างให้พนักงานเป็นรายสัปดาห์

“ถ้าเธออยากได้ค่าจ้างรายวัน ฉันก็ไม่ติดขัดอะไร”

หลินจิงซูสังเกตเห็นท่าทางประหม่าขวยเขินของหลี่ผางตี้ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว มีหรือจะไม่ทราบถึงเหตุผลที่อีกฝ่ายอยากได้เงินค่าจ้างแบบรายวัน? ทั้งหมดก็เพื่อหาเลี้ยงปากท้องตัวเองให้รอดในแต่ละวันนั่นเอง

            ดังนั้น เธอจึงเต็มใจที่จะเปลี่ยนจากการจ่ายค่าจ้างแบบรายสัปดาห์ มาไปเป็นแบบรายวันให้เป็นกรณีพิเศษ

            ได้ยินคำตอบเช่นนั้น หลี่ผางตี้ก็แทบจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

            ในที่สุด เธอก็ได้งานพิเศษที่ตรงตามความต้องการเสียที ทั้งตารางการทำงานที่สามารถประยุกต์ปรับเปลี่ยนให้เข้ากับตัวเองได้ อีกทั้งยังจ่ายค่าจ้างเป็นรายวันด้วย ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เธอตระเวนหางานทำจนทั่วทั้งมหาวิทยาลัยแล้ว แต่กลับไม่มีที่ไหนสามารถตอบสนองเงื่อนไขทั้งสองข้อนี้ของเธอได้เลย

            คณะที่หลี่ผางตี้ศึกษาอยู่นั้น มีวิชาเรียนที่ไม่ค่อยหนักหนาเท่าไหร่นัก และบางวันก็ไม่มีการเรียนตลอดทั้งบ่ายด้วย ดังนั้น เธอจึงสามารถเข้าไปช่วยงานที่ร้านชานมไข่มุกได้ค่อนข้างบ่อย

            นับว่าหลี่ผางตี้เป็นคนที่เรียนรู้งานได้เร็วมาก เพียงแค่ยืนดูขั้นตอนการชงชานมไข่มุก ที่หลินจิงซูทำให้ดูเป็นตัวอย่างเพียงแค่รอบเดียวเท่านั้น เธอก็สามารถจดจำและทำทุกอย่างในระดับพื้นฐานได้อย่างน่าเหลือเชื่อ

            แต่ก็แน่นอน ผ่านไประยะหนึ่ง การจ้างพนักงานชั่วคราวเพียงคนเดียวเริ่มไม่เพียงพอ

            ด้วยเหตุนี้ หลินจิงซูจึงจ้างสาวน้อยมาเพิ่มอีกหนึ่งคน  

            นับจำนวนคนที่ทำงานอยู่ในร้านสาขามหาวิทยาลัยแห่งนี้แล้ว ทั้งสิ้นก็รวมแล้วห้าคน

            อาศัยจำนวนคนเท่านี้ ย่อมสามารถแบ่งเบาภาระของติงเสวี่ยเหม่ยไปได้มาก และเธอก็ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักอีกต่อไป ถึงขนาดที่ว่าในหนึ่งสัปดาห์สามารถกำหนดวันหยุดพักผ่อนให้ตัวเองได้ด้วย

            ผ่านพ้นเดือนแห่งความวุ่นวายไปอีกหนึ่งเดือน แต่เมื่อพบว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ผู้เป็นแม่ต้องทำงานบากบั่นเพียงใด หลินจิงซูก็แอบรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย เพราะแม่ของเธอควรได้อยู่สบายกว่านี้

            แต่ถึงอย่างนั้น ในที่สุดติงเสวี่ยเหม่ยก็มีวันหยุดพักร้อนกับเขาเสียที และได้เข้าครัวสนุกไปกับการทำอาหารอีกครั้ง

            คนทำสนุก คนกินก็อร่อย

            ตั้งแต่นั้นมา หลินจิงซูมักจะแวะกลับบ้านเกือบทุกวัน เฝ้ารอคอยมื้ออาหารแสนอร่อยที่ผู้เป็นแม่รังสรรค์ขึ้นพร้อมกับเฉินเฉวียนเย่ เพราะสำหรับคนทั้งสองแล้ว อาหารฝีมือของติงเสวี่ยเหม่ยนั้นนับว่าเป็นเลิศที่สุดแล้ว!

            “แม่คะ รสชาติอาหารฝีมือแม่ยังอร่อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยค่ะ! ยิ่งมีเวลาว่างแบบนี้…”

            หลินจิงซูเปิดบทสนทนาบนโต๊ะอาหารร่วมกับอีกสองคน ต่างชื่นชมฝีมือการทำอาหารของติงเสวี่ยเหม่ยไม่หยุดปาก

            สำหรับตัวหลินจิงซูในตอนนี้ เธอพอใจกับชีวิตในปัจจุบันเป็นอย่างมาก

            ทุกอย่างในชีวิตล้วนลงตัวไปเสียหมด สามารถเดินตามความฝันเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยได้ดั่งใจหมาย สร้างเนื้อสร้างตัวจากธุรกิจจนมีเงินทองอยู่อย่างสบาย และที่สำคัญ แม่ของเธอที่ควรจะตายไปตั้งแต่ตอนนั้น ก็กำลังใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเช่นกัน

            หวังว่าความสุขเช่นนี้จะอยู่กับเธอไปอีกตราบนานเท่านาน…

            ในช่วงบ่ายวันหนึ่ง หลินจิงซูกำลังง่วนอยู่กับงานในร้าน ขณะที่พนักงานคนอื่นๆต่างก็แยกย้ายกันไปส่งของตามหอพัก

            ช่วงที่หลี่ผางตี้เพิ่งเรียนเสร็จและกลับเข้าร้าน หลินจิงซูเองก็กำลังยุ่งอยู่ด้านใน

            ขณะเดียวกันก็มีคำสั่งซื้อจากลูกค้าอีกคนเข้ามาพอดี สิ้นเสียงวางสาย หลินจิงซูก็รีบวานให้หลี่ผางตี้หอบชานมไข่มุกออกไปส่งทันที