ตอนที่ 292 ติงเสวี่ยเหม่ยถูกรถชน

147 1-2

            ตอนที่ 292 ติงเสวี่ยเหม่ยถูกรถชน

            “แม่ไม่เป็นอะไรแล้ว อย่าร้องสิ อย่าร้อง…ภายนออกดูเหมือนสาหัสก็จริง แต่แม่ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไรเท่าไหร่เลย บาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้นเองจ้ะ”

            ติงเสวี่ยเหม่ยปลอบประโลมใจบุตรสาวที่กำลังเป็นทุกข์

            ดูท่าวันนี้เธอคงใส่เสื้อผ้าสีไม่เป็นมงคลออกมาทำงาน ก็เลยต้องพบเจอเคราะห์ร้ายอย่างไม่คาดคิด

            วันนี้ร้านชานมไข่มุกได้รับคำสั่งซื้อจำวนมากตั้งแต่เช้าตรู่ ติงเสวี่ยเหม่ยเองก็ไม่รอช้า รีบเร่งปั่นสามล้อไปส่งของโดยเร็วทันที แต่ระหว่างทางกลับประสานงากับรถเก๋งสีดำเข้าโดยบังเอิญ

            พาหนะประเภทจักรยานยนต์ถูกเรียกอีกชื่อว่า รถเนื้อหุ้มเหล็กที่ปราศจากเครื่องปกป้องร่างกายใดๆอย่างสิ้นเชิง และด้วยแรงปะทะชน ส่งผลให้ร่างของติงเสวี่ยเหม่ยกระเด็นตกถนนในทันที

            รถสามล้อมอเตอร์พังเสียหายยับเยินหนัก

            แต่ที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ คนขับที่เป็นผู้ก่อเหตุกลับรีบขับรถหลบหนีไปอย่างไร้จิตสำนึก

            ด้วยความช่วยเหลือจากพลเมืองดีในบริเวณนั้น เธอจึงถูกนำตัวไปส่งโรงพยาบาลพร้อมแจ้งตำรวจ

            กระดูกาขวาของติงเสวี่ยเหม่ยหัก ส่วนบาดแผลต่างๆตามร่างกาย ก็ล้วนแล้วแต่เป็นรอยฟกช้ำ และรอยที่เกิดจากการเสียดสีไปตามพื้นถนน ไม่ได้เป็นอันตรายอะไรมากมาย

            เมื่อได้ยินว่าคนก่อเหตุขับรถหลบหนีไปโดยไม่แม้แต่จะลงมาช่วยเหลือ หลินจิงซูก็เดือดดาลเป็นอย่างยิ่ง

            “แล้วแม่จำเลขทะเบียนของคนก่อเหตุได้มั้ยคะ? หรือว่าเห็นหน้าคนขับรางๆบ้างมั้ย?”

            วินาทีหลังเกิดเหตุขึ้น ติงเสวี่ยเหม่ยได้ท่องจำป้ายทะเบียนรถคันนั้นไว้จนขึ้นใจ แต่ไม่รู้ว่าเป็นอาการข้างเคียงจากการที่สมองถูกกระทบกระเทือนหรือไม่ เพราะตอนนี้ เธอกลับหลงลืมมันไปแล้ว และไม่ว่าจะพยายามจะนึกเท่าไหร่ กลับมีเพียงตัวเลขเลือนรางผุดปรากฏขึ้นภายในใจเท่านั้น

            “ตอนแรกแม่จำได้แม่นเลยนะจ๊ะ แต่พอมาถึงที่โรงพยาบาลกลับลืมไปหมดแล้ว…”

            ติงเสวี่ยเหม่ยสารภาพไปตามตรง ได้แต่สบถกล่าวโทษในความขี้หลงขี้ลืมของตนเองอยู่อย่างนั้น ทั้งที่เป็นเรื่องสำคัญเพียงนี้แท้ๆ แต่กลับหลงลืมไปได้หน้าตาเฉย!

            หลินจิงซูนิ่งเงียบไปไม่ตอบ

            นี่ก็เป็นเวลาหนึ่งปีเศษแล้วนับตั้งแต่ที่เธอได้เกิดใหม่ หลินจิงซูสัมผัสได้ว่า การใช้ชีวิตในยุคสมัยนี้ จะทำอะไรก็ดูลำบากไปเสียหมด

            ในยุค 90 แบบนี้ เรื่องกล้องวงจรปิดตามท้องถนนในชนบทอย่างนี้น่ะเหรอ พูดได้คำเดียวว่าฝันไปเถอะ หากแม้แต่เลขทะเนียนรถของผู้ก่อเหตุยังไม่สามารถจดจำได้ ก็แทบจะตามจับตัวคนกระทำผิดมารับโทษไม่ได้เช่นกัน

            เพราะเหตุนี้เอง ฝ่ายนั้นถึงกล้าเหยียบคันเร่งฝ่าหนีไปอย่างไม่เกรงกลัว!

              “ไม่เป็นไรหรอกซูซู แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากจริงๆ ก็แค่ขาหักข้างเดียวเท่านั้นเอง ไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกจ้ะ”

            พบเห็นร่องรอยความเศร้าโศกฉาบทั่วทั้งใบหน้าของหลินจิงซู ติงเสวี่ยเหม่ยจึงพยายามปลอบโยนสาวน้อยให้คลายกังวลต่อไป

            เวลานี้ ไม่มีกระทั่งเบาะแสของผู้กระทำผิดด้วยซ้ำ ต่อให้หลินจิงซูจะโมโหโทโสไป ก็เสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์เช่นกัน สิ่งสำคัญจริงๆในตอนนี้ ก็คือการดูแลติงเสวี่ยเหม่ยที่อยู่ตรงหน้าให้ดีต่างหาก

            ไม่ว่าจะดูยังไง สภาพของติงเสวี่ยเหม่ยตอนนี้ก็นับว่าค่อนข้างสาหัสอย่างมาก โดยหลักแล้ว สมควรจ้างใครสักคนมาดูแลเฝ้าไข้ชั่วคราวเสียด้วยซ้ำ

            เนื่องด้วยกระดูกขาขวาของเธอหักถึงขั้นต้องเข้าเฝือก ติงเสวี่ยเหม่ยไม่มีทางฟื้นตัวได้ภายในเวลาอันสั้นอย่างแน่นอน หากป่วยเป็นโรคอย่างอื่นยังพอทำเนา หลินจิงซูยังสามารถพากลับไปดูแลต่อที่บ้านได้ แต่สถานการณ์ในตอนนี้กลับตรงข้ามกัน

            เธอจำเป็นต้องจ้างคนมาดูแล

            “แม่คะ เดี๋ยวหนูจะจ้างพยาบาลส่วนตัวให้มาดูแลแม่นะคะ”

            หลินจิงซูเอ่ยบอก

            ทว่าติงเสวี่ยดหม่ยยังไม่ทันจะได้ปริปากตอบอะไร กลับเป็นเฉินเฉวียนเย่ที่ปั้นสีหน้าท่าทางจริงจัง ชิงตอบสวนกลับไปในทันที

            “สาวน้อยไม่ต้องห่วง! ฉันจะเป็นคนดูแลคุณแม่เธอให้เอง!”

            สองแม่ลูกหันขวับไปจ้องเฉินเฉวียนเย่ด้วยความตะลึงงันอย่างพร้อมเพรียงกัน

            “พ่อเฉินเป็นผู้ชายนะคะ จะมาดูแลแม่ของหนูได้ยังไงกันล่ะ?”

            ประกายตาแห่งความตะลึงยังคงไม่จางหายไปจากดวงตาของหลินจิงซู

            “เป็นผู้ชายยิ่งดีไม่ใช่เหรอ? จะได้มีแรงจับคนไข้พลิกตัว แล้วก็อุ้มไปทำโน่นทำนี่ได้สะดวก!”

            เฉินเฉวียนเย่ที่ยังคงไม่เข้าใจ โต้แย้งกลับไปด้วยเหตุผล

            “แต่การดูแลผู้ป่วยลักษณะนี้ มันไม่ใช่แค่ป้อนข้าวป้อนน้ำเหมือนคนป่วยทั่วไปนะคะ อีกอย่าง…แม่ของหนูก็ขยับเนื้อขยับตัวแทบไม่ได้เลย การทำธุระส่วนตัวควรให้ผู้หญิงด้วยกันดูแลน่าจะเหมาะกว่านะคะ”

            หลินจิงซูพยายามอดทนอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ

            ได้ยินประโยคท้ายหลัง เฉินเฉวียนเย่เป็นอันกระจ่างแจ้ง เขาตระหนักได้ในทันทีว่า…

            เวรเอ๊ย! ขายหน้าชะมัดเลยเรา! นี่เราลนลานจนถึงขั้นมองข้ามเรื่องพื้นฐานพวกนี้ไปได้ยังไงนะ!

            เมื่อครู่ เขาลืมคิดถึงเรื่องการทำธุระส่วนตัวของผู้หญิงไปเสียสนิท ถึงได้กล้าพูดโพล่งออกไปแบบนั้น

            เห็นท่าทางเก้ๆกังๆระคนประหม่าของเฉินเฉวียนเย่ ติงเสวี่ยเหม่ยก็เผยรอยยิ้มสดใสขึ้นอีกครั้งพร้อมกับเสียงหัวเราะ

            “ก็ได้จ้ะ แต่อย่าให้แพงมากนักล่ะ แม่เองก็ไม่ได้ถึงกับเป็นง่อยจนช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย”

            กระทั่งภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็ยังคงห่วงเรื่องเงินทองเป็นหลัก

            หลังจากนั่งเฝ้าและพูดคุยกับติงเสวี่ยเหม่ยอยู่ภายในห้องพักผู้ป่วยนานกว่าสองชั่วโมง ในที่สุด ก็ได้เวลาอันควร หลินจิงซูจึงลุกออกจากห้องไปเสาะหาพยาบาลที่จะมาดูแลแม่ของเธอ       

            ส่วนใหญ่แล้ว นางพยาบาลภายในโรงพยาบาลรัฐเช่นนี้ พวกเธอมักจะรับงานพิเศษเฝ้าไข้นอกเวลางานเป็นปกติ

            เธอเดินออกไปหาพยาบาลที่ห้องโถงด้านหน้า และสอบถามทีละคนถึงความสะดวกในการรับงานนี้

            และในที่สุด หลินจิงซูก็เลือกมาได้หนึ่งคน เธอเป็นพยาบาลอายุราวสี่สิบเศษ คุณลักษณะพิเศษของเธอก็คือ เป็นหญิงวัยกลางคนที่ดูใจเย็น อีกทั้งยังมีท่าทีเป็นมิตรอย่างมากด้วย

            “ต้องขอรบกวนด้วยนะคะ แล้วถ้าระหว่างนี้มีอะไรเกิดขึ้น สามารถติดต่อหนูได้ตลอดเวลาเลยนะคะ นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของหนูเองค่ะ”

            หลินจิงซูพาพยาบาลคนนั้นย้อนกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วยอีกครั้ง และได้แนะนำเธอให้ติงเสวี่ยเหม่ยกับเฉินเฉวียนเย่รู้จัก