ตอนที่ 293 น้ำแกงไก่ตุ๋นรสชายชาตรี!

            147 2-2

            ตอนที่ 293 น้ำแกงไก่ตุ๋นรสชายชาตรี!

            เดิมทีเฉินเฉวียนเย่ต้องการจะอยู่เฝ้าติงเสวี่ยเหม่ยให้นานกว่านี้ แต่จนแล้วจนรอดก็ต้องออกมาอย่างไม่เต็มใจนักเพราะถูกไล่ ติงเสวี่ยเหม่ยได้ไหว้วานเขาให้ช่วยออกไปจัดการเรื่องรถสามล้อมอเตอร์ที่ถูกชนจนพังยับเยินแทน

            เนื่องจากรถสามล้อคันนี้ไม่ใช่สามล้อปั่นธรรมดาๆ แต่เป็นรถสามล้อปั่นที่ติดมอเตอร์แบตเตอรี่ จึงมีราคาที่ค่อนข้างสูงมาก ทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยรู้สึกทุกข์ร้อนใจมากจนถึงตอนนี้ พูดได้ว่า เธอเป็นห่วงรถคันนั้นยิ่งกว่าขาขวาที่หักครึ่งท่อนของตนเองเสียอีก!

            ในห้องพักผู้ป่วยตอนนี้ จึงเหลือเพียงแค่หลินจิงซูที่นั่งเฝ้าไข้ติงเสวี่ยเหม่ยอยู่ตามลำพัง

            เมื่อถึงมื้ออาหารเย็น หลินจิงซูได้แอบไปซื้ออาหารจากข้างนอก แล้วจัดการเทลงในถาดอาหารของโรงพยาบาล เพื่อให้แม่ของเธอได้รับประทาน

            เพราะอาหารในโรงพยาบาลส่วนใหญ่ล้วนมีรสชาติจืดชืด แม้จะมีคุณค่าทางโภชนาการครบถ้วนก็จริง แต่เกรงว่าคนไข้จะตายเพราะความเบื่ออาหารเสียก่อน

             นั่นจึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมหลินจิงซูจึงต้องแอบไปหิ้วของกินข้างนอกเข้ามาแทน

           

            วันรุ่งขึ้น หลินจิงซูตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปตลาดจับจ่ายซื้อของ เธอได้ไก่บ้านมาสองตัว และได้จัดการต้มเป็นน้ำแกงไก่ตุ๋นแสนอร่อยเพื่อนำไปเยี่ยมติงเสวี่ยเหม่ย

            เฉินเฉวียนเย่ยืนพิงกำแพงอยู่บริเวณนั้น กำลังเฝ้าดูสาวน้อยตรงหน้าทำอาหารอย่างระมัดระวัง

            ตุ๋นด้วยไฟกลางได้พักใหญ่ เนื้อไก่จึงนุ่มร่วนหลุดจากกระดูก ส่วนน้ำแกงก็ส่งกลิ่นหอมกรุ่นน่ารับประทานอย่างมาก หลินจิงซูตักน้ำแกงเทใส่ปิ่นโตอย่างมีความสุข แล้วรีบมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาล ส่วนที่เหลือในหม้อย่อมตกเป็นของเฉินเฉวียนเย่ไปโดยปริยาย

            ติงเสวี่ยเหม่ยนั่งซดน้ำแกงไก่ตุ๋นฝีมือลูกสาว ที่ยืนขาแข็งเข้าครัวนานนับหลายชั่วโมง แม้รสชาติจะสู้ฝีมือของตนไม่ได้ ทว่าความใส่ใจที่เพิ่มเสริมเข้ามานั้น กลับทำให้อาหารมื้อนี้มีรสชาติอร่อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว!

            วันอาทิตย์ หลินจิงซูนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงติงเสวี่ยเหม่ยตลอดทั้งวันไม่ห่าง ระหว่างนั้นเฉินเฉวียนเย่ก็แวะเวียนมาเยี่ยมไข้ถี่เหลือเกิน ออกไปได้ราวหนึ่งชั่วโมง ไม่นานก็กลับมาอีกแล้ว

            มิหนำซ้ำทุกครั้งที่มาเยี่ยม เฉินเฉวียนเย่ก็มักจะมาพร้อมกับของแปลกๆ ที่ผู้คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยนิยมจะซื้อมาให้ผู้ป่วยเพราะมีราคาแพง อย่างเช่นในครั้งนี้

            “นี่มันคืออะไรเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยชี้ไปที่ขวดน้ำผลไม้คั้นสีแดงสดใส

            “เหมือนจะนึกออกแล้วนะ อืม…มันติดอยู่ที่ปลายลิ้นนี่เอง… เชอร์..เชอร์อะไรสักอย่าง…”

            เฉินเฉวียนเย่พยายามเค้นมันสมองเพื่อนึกชื่อน้ำผลไม้ที่เจ้าของร้านได้บอกไว้

            “น้ำเชอร์รี่รึเปล่าคะ?”

            หลินจิงซูพูดแทรกขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มั่นใจนัก

            “ใช่แล้ว! ใช่แล้ว! น้ำเชอร์รี่นั่นล่ะ! เจ้าของร้านที่ฉันไปซื้อยังบอกด้วยว่า นี่เป็นเชอร์รี่สายพันธุ์ใหม่ที่นำเข้ามาจากประเทศนิวซีแลนด์! คุณค่าทางโภชนาการสูงลิบลิ่ว อุดมไปด้วยวิตามินหลากหลายชนิด…”

            ชั่วชีวิตที่ผ่านมา เฉินเฉวียนเย่เองก็เพิ่งเคยได้ยินชื่อผลไม้ชนิดนี้เหมือนกัน แต่เจ้าของร้านที่ขายได้บอกว่า ผลไม้ชนิดนี้นำเข้ามาจากต่างประเทศ และมีคุณค่าทางอาหารที่สูงมากเหมาะสำหรับคนป่วยพักฟื้น และเพียงแค่ได้ยินเช่นนั้น เขาก็รีบควักเงินจ่ายทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด

            ติงเสวี่ยเหม่ยลองซดดื่มดูเท่านั้นก็ถึงกับตาโต! พินิจพิจารณารสชาติได้สักพัก เธอก็ขมวดคิ้วฉับพลัน

            “นี่มัน…ก็แค่น้ำมะเขือเทศธรรมดาๆไม่ใช่เหรอ? เชอร์ๆอะไรที่ว่านั่นมีรสชาติแบบนี้เหรอ?”

            เฉินเฉวียนเย่ถึงกับชะงัก รีบเปิดฝาอีกขวดที่เหลือ แล้วยกกระดกซดเข้าปากทันที

            อื้อหือ! นี่มันน้ำมะเขือเทศชัดๆ!

            ถึงจะไม่รู้ว่าเชอร์รี่มีรสชาติยังไงก็เถอะ แต่ทั้งรสทั้งกลิ่นของน้ำในขวดนี้ มันคือมะเขือเทศอย่างไม่ผิดเพี้ยน!

            น้ำผลไม้ขวดนี้เขาซื้อด้วยราคาสามขวด20หยวน! ในทางกลับกัน น้ำมะเขือเทศทั่วไปนั้นมีราคาเพียงขวดละ2หยวนเท่านั้น ไม่เกินจากนี้แน่นอน! วินาทีนั้น เฉินเฉวียนเย่รู้แจ้งในทันทีว่า เขาถูกแม้ค้าหลอกฟันจนหัวแบะเลยนี่นา!!

            “อืม…ใช่แล้ว ใช่แล้ว รสชาติของเชอร์รี่ก็แบบนี้ล่ะ ทั้งกลิ่นทั้งรสชาติจะคล้ายๆกับมะเขือเทศ แต่คุณค่าทางโภชนาการสูงกว่ามาก! สมัยที่อยู่แถวถนนไป๋ฮั่นผมก็เคยซื้อกิน…”

            เฉินเฉวียนเย่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตอบออกไปแบบนั้น อีกทั้งยังนับเป็นการปลอบใจตัวเองไปในตัวด้วย

            ถัดจากวันอาทิตย์ก็คือวันจันทร์ เนื่องจากหลินจิงซูต้องกลับไปเรียนในมหาวิทยาลัยแล้ว ทำให้เฉินเฉวียนเย่ต้องเริ่มหันมาเข้าครัว ฝึกต้มน้ำแกงไก่ตุ๋นอยู่เป็นชั่วโมงๆ เพื่อนำไปให้ติงเสวี่ยเหม่ยรับประทานในทุกๆวัน

            เมื่อได้ยินว่าเดี๋ยวนี้เฉินเฉวียนเย่หัดเข้าครัวทำอาหาร หลินจิงซูก็แทบหัวเราะกร๊าก และอดที่จะล้อเลียนอีกฝ่ายไม่ได้

            “โอ้โห? เดี๋ยวนี้รู้จักเข้าครัวด้วยแฮะ? ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ลูกพี่เฉินที่กระเหี้ยนกระหืออยากจะตัดมือหนูในวันนั้น จะกลับกลายมาเป็นพ่อบ้านคนเก่งในวันนี้!”

            “เธอนี่ก็นะ ไม่รู้จักปล่อยวางอดีตซะบ้างเลย! นอกจากความใส่ใจแล้ว ฉันก็ได้ใส่ศักดิ์ศรีแห่งชายชาตรีลงไปในน้ำแกงไก่ตุ๋นหม้อนี้ด้วยนะ! ถ้าเธออยากจะลองชิม เดี๋ยวฉันจะตักมาให้!”

            เฉินเฉวียนเย่พูดพร้อมกับยิ้มไม่หุบด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจยิ่ง เขาแอบเฝ้ามองศึกษาขั้นตอนการทำระหว่างที่หลินจิงซูเข้าครัวตลอดสองวันเต็มอย่างเงียบๆ และในที่สุด เขาก็สำเร็จวิชาการปรุงน้ำแกงไก่ตุ๋นได้ในที่สุด!

            หลินจิงซูไม่ปฏิเสธเช่นกัน เห็นเขาดูสนุกกับการทำอาหารแบบนี้ เธอจึงปล่อยให้อีกฝ่ายทำไป

            ส่วนรสชาติก็…สมกับเป็นชายชาตรีจริงๆ…

            ตั้งแต่ครั้งหลังสุดที่ได้แตกหักกับจ้าวลี่ นอกเหนือจากที่ต้องทนอยู่ห้องพักเดียวกันแล้ว ทั้งสองต่างก็พยายามหลีกเลี่ยงไม่เผชิญหน้ากันอีกเลย

             หนึ่งสัปดาห์ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ครบหนึ่งเดือนเต็มนับตั้งแต่เปิดภาคเรียนมา

            วันนี้คือวันหยุดประจำชาติ

            สิ่งแรกที่หลินจิงซูทำหลังอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็คือ รีบวิ่งไปหาติงเสวี่ยเหม่ยที่โรงพยาบาลทันที