ตอนที่ 294 เจอจ้าวลี่ในคณะละครสัตว์ (1)

148 1-2

      ตอนที่ 294 เจอจ้าวลี่ในคณะละครสัตว์ (1)

     

            “คุณหมอเพิ่งจะแจ้งว่า บาดแผลตามร่างกายเริ่มจะหายดีแล้ว ส่วนกระดูกบริเวณต้นขาขวาก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแล้วเหมือนกัน อีกสองสามวันก็สามารถกลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้ แต่ยังต้องนัดให้กลับมาตรวจที่โรงพยาบาลเป็นระยะๆอย่างสม่ำเสมอ”

            ทันทีที่พบหน้าหลินจิงซู เฉินเฉวียนเย่ก็รีบรายงานอาการของคนไข้ ที่ฟังมาจากคำบอกเล่าของคุณหมอให้อีกฝ่ายฟังโดยเร็ว

            ทางด้านติงเสวี่ยเหม่ยเองก็มีความสุขอย่างมากทันทีที่รู้ว่า ในอีกไม่กี่วันตนก็จะสามารถออกจากโรงพยาบาลไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้แล้ว

            ด้วยนิสัยที่เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์มาโดยตลอดของเธอ ทว่ายามนี้กลับต้องจำใจยอมนอนพักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล เมื่อได้เห็นตัวเลขจำนวนเงินค่ารักษาที่ไหลออกไม่ต่างจากน้ำ หัวใจของเธอก็เสมือนถูกกรีดแทง จนรู้สึกทุกข์ทรมานเกินพรรณนา

            เดิมที หลินจิงซูเองก็ต้องการที่จะปฏิบัติตามคำสั่งของคุณหมอ ให้ผู้เป็นแม่ได้นอนพักฟื้นอยู่ในโรงพยาบาลต่ออีกสักคืนสองคืน แต่ด้วยความหัวรั้นของติงเสวี่ยเหม่ยที่ยืนกรานจะกลับบ้านภายในวันนี้ให้ได้ อีกทั้งยังมีเฉินเฉวียนเย่ที่คอยให้ท้ายช่วยสนับสนุนอีกแรง สุดท้ายคนเป็นลูกอย่างเธอก็ต้องใจอ่อน พาตัวติงเสวี่ยเหม่ยกลับบ้านไปจนได้

            ทั้งสามคนนั่งแท็กซี่ตรงกลับบ้านเพื่ออำนวยความสะดวกสบายให้กับติงเสวี่ยเหม่ย

            พวกเขาทั้งสามพักอาศัยอยู่ภายในอาพาร์ตเมนต์แห่งนี้มาได้พักหนึ่งแล้ว และค่อนข้างจะเข้ากันได้ดีกับเพื่อนบ้านข้างเคียงด้วย เมื่อคนเหล่านั้นพบเจอหน้าติงเสวี่ยเหม่ยอีกครั้งหลังจากหายหน้าหายตาไปนาน มิหนำซ้ำยังกลับมาพร้อมกับเฝือกขนาดใหญ่ที่ขาอีกด้วย แต่ละคนจึงเริ่มปั้นสีหน้าแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยกันทันที

            กระทั่งเจ้าสาหร่ายขนปุกปุยที่นอนตากลมแป๋วแหวว เมื่อเห็นติงเสวี่ยเหม่ยกลับมา มันก็ลุกยืนสี่ขาอย่างว่องไว พร้อมขับขานเสียงร้องเหมียวๆดังอย่างต่อเนื่อง

            หลินจิงซูอุ้มเจ้าก้อนขนสีขาวไว้ในอ้อมกอด สิ่งแรกที่สัมผัสได้ก็คือ น้ำหนักที่ลดลงไปจนสัมผัสได้

            นับตั้งแต่ที่หลินจิงซูย้ายไปอยู่หอพักในมหาวิทยาลัย ผู้ที่รับหน้าที่ดูแลเจ้าสาหร่ายเรื่อยมาก็คือติงเสวี่ยเหม่ย เรียกได้ว่า อาหารแมวสามมื้อล้วนไม่ขาดตกบกพร่อง

            ทว่าภายหลังที่ติงเสวี่ยเหม่ยเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล หน้าที่นี้จึงได้ตกเป็นของเฉินเฉวียนเย่ที่ต้องรับช่วงต่อไปโดยปริยาย

            ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมน้ำหนักตัวของเจ้าสาหร่ายถึงได้ลดลงนั้น หลินจิงซูก็พอจะคาดเดาได้บ้าง ไม่ใช่เพราะเฉินเฉวียนเย่ละเลยหน้าที่อย่างแน่นอน แต่คงเป็นเพราะอาหารแมวฉบับ ‘ชายชาตรี’ อย่างเขานั้น คงจะไม่ค่อยถูกปากเจ้าสาหร่ายเท่าไหร่นักนั่นเอง

            “หลายวันมานี้ เจ้าสาหร่ายเอาแต่เขี่ยอาหารเล่นไม่ยอมกินเลย สงสัยคงจะคิดถึงน้องเสวี่ยเหม่ยจนกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ๆ เอ.. หรือว่ามันจะป่วยกันนะ?”

            เฉินเฉวียนเย่เอ่ยบอกด้วยสีหน้าครุ่นคิดเป็นกังวล ดูจะเป็นห่วงเจ้าสาหร่ายที่อยู่ในอ้อมแขนของหลินจิงซูไม่น้อยเลย

            “….”

            หลินจิงซูได้แต่ยิ้มแห้งพูดอะไรไม่ออก

           

            หลินจิงซูใช้เวลาดูแลติงเสวี่ยเหม่ยอยู่ที่บ้านถึงสองวันเต็มๆ หลังจากนั้น เธอก็ใช้เวลาที่เหลือไปกับการดูการแสดงของคณะละครสัตว์

            ส่วนเรื่องอุบัติเหตุรถชนที่ติงเสวี่ยเหม่ยประสบพบเจอมานั้น ที่ผ่านมาทุกคนต่างพากันปกปิดไม่ให้ติงจู้ฮั่วล่วงรู้

           

            “อาคะ!”

            สมาชิกในคณะละครสัตว์คนหนึ่งได้พาหลินจิงซูมาพบติงจู้ฮั่วที่ด้านหลังเวที ภาพฉากการแสดงเมื่อสักครู่ยังคงตราตรึงใจ ติงจู้ฮั่วทำการแสดงผาดโผนต่อหน้าผู้ชมมากมายได้อย่างน่าประทับใจ จนเรียกเสียงปรบมือด้วยความชื่นชมดังอึกทึกกึกก้องไปทั่วทั้งโรงละครเลยทีเดียว

            ผู้ชมทุกคนต่างชื่นชอบการแสดงของเขาเป็นอย่างมาก

            ด้านหลังเวทีเวลานี้ ติงจู้ฮั่วกำลังนั่งยองๆ จัดแจงอุปกรณ์ประกอบฉากสำหรับการแสดงด้วยความขะมักเขม้น เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมองทันที

            ชั่วอึดใจเดียวกันนั้น หลินจิงซูดูเหมือนเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ทุกคนที่อยู่หลังเวทีตอนนี้กำลังยุ่งหัวหมุนกันมากเพียงใด หรือวันนี้จะมีการแสดงอีกรอบติดต่อกัน?

            ติงจู้ฮั่วทิ้งสิ่งของในมือลงทันที แล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาหลินจิงซูพร้อมรอยยิ้ม และเอ่ยทักทายตามประสา

            “ว่ายังไงครับท่านแขกผู้มีเกียรติ ดูท่าจะชื่นชอบการแสดงเมื่อสักครู่ของผมมากเลยสินะ? ถึงกับต้องเข้ามาหากันถึงหลังเวทีเชียวเหรอครับ? ฮ่าฮ่า…การแสดงเมื่อครู่ของอาเป็นยังไงบ้าง? ชอบมั้ย?”

            “คุณอาของหนูเก่งที่สุดเลยล่ะค่ะ!”

            หลินจิงซูหยอกเย้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม จากนั้น เธอก็ได้บอกเล่าเรื่องที่ติงเสวี่ยเหม่ยประสบอุบัติเหตุถูกรถชนให้อีกฝ่ายฟังทั้งหมด

            สีหน้าท่าทางของติงจู้ฮั่วผันเปลี่ยนแทบจะในทันทีที่ได้ยิน รีบเอ่ยปากบ่นสารพัดด้วยความกังวล อีกทั้งยังตำหนิที่เหตุใดจึงไม่บอกกันก่อนล่วงหน้าทั้งที่เป็นเรื่องใหญ่เพียงนี้!

            ในความเป็นจริงแล้ว หลินจิงซูตั้งใจจะวิ่งแจ้นมาบอกตั้งแต่วันแรกที่รู้ข่าวแล้ว ทว่ากลับเป็นแม่ของเธอต่างหากที่ห้ามปรามเอาไว้

            “ก็แม่สั่งไว้ไม่ให้บอกนี่คะ แม่กลัวอาจะวิตกกังวลจนไม่เป็นอันทำงานทำการ…”

            “วันนี้ก็ดันมีการแสดงสองรอบติดกันด้วยสิ! อาคงกลับไปตอนนี้เลยไม่ได้ อืม…เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน จิงซูนั่งชมการแสดงต่ออีกรอบไปก่อนนะ แล้วจากนั้นพวกเราค่อยกลับไปพร้อมกัน”

            ได้ยินว่าติงเสวี่ยเหม่ยพ้นขีดอันตรายและสามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้แล้ว เขาจึงค่อยรู้สึกโล่งอกโล่งใจขึ้นหลายเปาะ

            “จิงซู วันไหนว่างๆ พวกเราลองไปดูแถวๆที่เกิดเหตุกันหน่อยมั้ย?”

            สำหรับเรื่องรถเก๋งสีดำที่พุ่งชนนั้น ติงจู้ฮั่วแอบสังหรณ์ใจแปลกๆ จึงได้ร้องบอกออกไปเช่นนั้น

            หลินจิงซูพยักหน้าเห็นด้วยทันที

            “ก็ดีค่ะ ไว้ว่างๆเราไปดูที่นั่นกันสักหนก็ดี ถ้างั้นหนูไปนั่งรอข้างนอกก่อนนะคะ”

            เนื่องจากการแสดงในรอบที่สองใกล้จะเริ่มเปิดม่านในอีกไม่ช้าแล้ว ทุกคนด้านหลังเวทีก็กำลังวิ่งวุ่นจัดเตรียมอุปกรณ์กันให้ควัก หลินจิงซูจึงไม่อยากอยู่รบกวนอีกต่อไป

            “นี่ จู้ฮั่ว นั่นน่ะหลานสาวแกเหรอ? สวยระดับนางแบบเลยนะนั่น!”

            เพื่อนร่วมงานในคณะของติงจู้ฮั่วอดที่จะชื่นชมไม่ได้

            ติงจู้ฮั่วยืดอกน้อมรับอย่างภาคภูมิใจว่า

            “พูดอีกก็ถูกอีก! แล้วไม่ใช่แค่สวยเท่านั้นนะ แต่หลานสาวของฉันยังได้รับเลือกให้เป็นประธานกรรมการนักศึกษาของมหาวิทยาลัยด้วย!”

            ทันทีที่ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างดูสนอกสนใจในตัวหลินจิงซูมากยิ่งขึ้นไปอีก

            ราวหนึ่งชั่วโมงถัดมา การแสดงละครสัตว์ในรอบสองก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

            ภายในโรงละครอันกว้างใหญ่ ผู้ชมต่างพากันจับจองที่นั่นกันจนเกือบเต็ม คราวนี้ติงจู้ฮั่วเลือกที่นั่งที่ดีที่สุดให้กับหลินจิงซูโดยเฉพาะ

            และก็นับว่าดีมากจริงๆ นั่นเพราะทันทีที่เธอนั่งลง ก็สังเกตเห็นเงาร่างบางของคนที่สุดแสนจะคุ้นเคย กำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหน้าอย่างพอดิบพอดี

            เธอก็คือจ้าวลี่

            จ้าวลี่กำลังนั่งพูดคุยอย่างสนุกสนานอยู่กับเพื่อนของเธอที่นั่งข้างกัน โดยไม่ทันสังเกตเลยว่ามีหลินจิงซูนั่งอยู่ด้านหลัง

            “จนถึงตอนนี้นังหน้าโง่นั่นยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เงินพวกนั้นถูกฉันขโมยไป! ฮ่าฮ่า…โคตรจะซื่อบื้อเลยว่ามั้ย?”

            จ้าวลี่ทำหน้าทำตาล้อเลียนกับเพื่อนของเธอด้วยความสนุกสนาน อีกทั้งยังบ่นอย่างเหยียดหยามว่า

            “แต่ก็ไม่ยักรู้ว่า เห็นนังหน้าโง่นั่นเป็นลูกพลับนุ่มนิ่มข่มเหงรังแกได้ง่ายๆมาตั้งนาน แต่ที่ไหนได้ จู่ๆเมื่ออาทิตย์ก่อน มันถึงกับกล้าด่าประจานฉันกลางห้องเรียน!”

            ทุกถ้อยประโยคล้วนได้ยินไปถึงหูของหลินจิงซูทั้งหมด