ตอนที่ 315 สัมภเวสีตามติดไม่เลิกรา

158 2-2

            ตอนที่ 315 สัมภเวสีตามติดไม่เลิกรา

            หลินจิงซูพยักหน้ารับรู้ และไม่ได้สนใจใดๆอีกเลย

            เรื่องราวในชีวิตก่อนหน้าของหลินชิงอี้ เธอจดจำได้ค่อนข้างแม่นยำ ในอดีต เขามักจะหารายได้เสริมจากการรับสินบนใต้โต๊ะเสียเป็นส่วนใหญ่ และเนื่องจากความละโมบที่มากเกินตัว จึงถูกทางโรงงานจับได้ในภายหลัง

            “เท่าที่ฉันได้ยินมา หลังจากที่ถูกไล่ออก เขาก็ย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักเหมือนกัน!”

            จางหลานส่งเสียงกระซิบบอกอีกครั้ง

            ได้ฟังประโยคนี้ หลินจิงซูถึงกับแอบสะดุ้ง อะไรนะ?! หลินชิงอี้ก็ย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักงั้นเหรอ?!

            ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง สีหน้าท่าทางของเฉินเฉวียนที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับดูผิดธรรมชาติมากที่สุด

            แต่ข้อสังเกตเล็กๆน้อยๆเหล่านั้น หลินจิงซูไม่ทันได้สังเกตเห็นเช่นกัน

            มีเรื่องซุบซิบสารพัดประเภทที่เกิดขึ้น หลังจากที่หลินจิงซูและติงเสวี่ยเหม่ยย้ายออกจากชนบทในผิงเฉิง ถัดจากนั้น จางหลานก็หยิบเอาเรื่องของอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยขึ้นมาสาธยายให้ฟังเป็นลำดับต่อไป

            ยิ่งได้ฟังเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้น ร่องรอยความประหลาดใจยิ่งผุดปรากฏขึ้นทั่วใบหน้าของหลินจิงซู

            “จิงซูน้อย เธอคงนึกภาพไม่ออกเลยล่ะว่า เสี่ยฉางคนนั้นมันโหดเหี้ยมโรคจิตขนาดไหน! ตอนที่สามีฉันไปที่โรงพยาบาลเพื่อสอบปากคำเหยื่อ กระทั่งเขาที่เป็นตำรวจมาหลายปี ยังอดรู้สึกสะเทือนใจกับภาพของอู๋ซิ่วเหลียนตรงหน้าไม่ได้! เธอถูกทารุณกรรมอย่างสาหัสจนเกือบตาย!”

            เล่ามาถึงจุดนี้ จางหลานได้แต่ส่ายหน้าไปมาซ้ำ

            “แต่สุดท้าย ตำรวจก็เอาผิดอะไรไม่ได้เลย ขนาดตอนคุมตัวไอ้โรคจิตนั่นเข้าสอบปากคำ มันยังไม่มีทีท่าเกรงกลัวด้วยซ้ำไป! เส้นสายของมันคงจะใหญ่โตมากจริงๆ!”

            หลินจิงซูได้แต่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น พลางถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า สำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับสองแม่ลูกคู่นั้น ถามว่าน่าสงสารมาใช่หรือไม่? แต่จะให้โทษใครได้อีกเล่า นอกจากตัวของพวกเธอเอง

            ตอนนี้ สองแม่ลูกคู่นั้นต้องอยู่อย่างคนไร้บ้านไร้ศักดิ์ศรี และไร้ความเป็นมนุษย์อย่างสิ้นเชิง พูดไปแล้วก็ไม่ต่างจากตัวเธอและติงเสวี่ยเหม่ยในอดีต ที่ต้องอยู่ในบ้านตระหลินราวกับผู้ขออาศัย อีกทั้งยังถูกเอารัดเอาเปรียบสารพัดจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีความเป็นคนเช่นกัน!

            ไม่รู้เพราะอะไร แต่หลังจากได้ฟังความทุกข์ทารมานของอู๋ซิ่วเหลียนและหลินเสวี่ยตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น หลินจิงซูกลับยิ้มออกมาได้หน้าตาเฉย

            มิน่าล่ะ ทำไมครั้งก่อนเธอถึงได้ไปเจอหลินเสวี่ยทำงานอยู่ในร้านเครื่องมือการแพทย์ได้? ที่แท้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังทั้งหมดก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

            หลังจากพาจางหลานเดินเที่ยวรอบตัวเมืองหลักเป็นเวลาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ ทั้งสองก็ไปส่งเธอที่สถานีรถไฟเพื่อเดินทางกลับ

            เมื่อกลับถึงบ้าน เห็นได้ชัดว่าหลินจิงซูในตอนนี้ดูอารมณ์ดีมากเพียงใด

            เฉินเฉวียนเย่ย่อมไม่สามารถดูจิตอ่านความคิดของคนอื่นได้โดยธรรมชาติ เห็นหลินจิงซูมีสีหน้าร่าเริงดูมีความสุขเช่นนี้ ก็แอบทำให้เขารู้สึกเป็นกังวลไม่ได้

            หากเธอมีความสุขเพราะเรื่องสาขาห้าที่เพิ่งเปิดไปประสบความสำเร็จด้วยดีนั้น เขาก็ยังพอเข้าใจได้

            แต่หากมีความสุขเพราะเรื่องอื่นล่ะ…

            “จิงซู พ่อเธอน่ะย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักแล้วใช่มั้ย? แล้วอีกฝ่าย…จะกลับมาหาเธอรึเปล่า?”

            จู่ๆเฉินเฉวียนเย่ก็เอ่ยถามขึ้นมา

            “หมายถึงมันน่ะเหรอ?”

             หลินจิงซูใช้สมองครุ่นคิดสักพัก จึงให้คำตอบกลับไป

            “ไม่หรอก คนอย่างมันไม่มีหน้ามาเจอพวกเราสองแม่ลูกแน่ๆ”

            ตลอดเวลาที่ผ่านมา เฉินเฉวียนเย่รู้เพียงแค่ว่า เหตุผลที่ทำให้ติงเสวี่ยเหม่ยและหลินชิงอี้หย่าร้างกันนั้น เป็นเพราะปัญหาเรื่องที่ฝ่ายชายนอกใจ

            ส่วนรอยแตกรอยร้าวที่ลึกมากกว่านั้น เขากลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย

            และด้วยอะไรสักอย่าง ได้ทำให้เฉินเฉวียนเย่รู้สึกกระวนกระวายใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่า พ่อของหลินจิงซูได้ย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักแล้วเช่นกัน

            “แล้วพ่อของเธอ…ยังคิดเรื่องแต่งงานใหม่กับแม่ของเธออยู่รึเปล่า?”

            เฉินเฉวียนเย่เอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจนัก

            “จะไปรู้ได้ยังไงล่ะ? หนูไม่ได้ติดต่อกับมันมาตั้งนานแล้วนี่”

            หลินจิงซูใช้สรรพนามเรียกอีกฝ่ายแบบนั้นโดยไม่รู้สึกกระดากปากแต่อย่างใด และไม่อายด้วยที่จะแสดงทัศนคติเช่นนี้กับใครที่ถามถึงเรื่องของผู้ชายที่ชื่อว่า หลินชิงอี้

            เฉินเฉวียนเย่ได้ฟังเช่นนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

            “เรียกมันเลยงั้นเหรอ? ท่าทางจะอาฆาตแค้นน่าดูเลยนะสาวน้อย! แต่ก็เอาเถอะ ตามสบาย ฉันเองก็ไม่ติดอะไรหรอกนะ! ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆ…”

            หลินจิงซูค่อนข้างมั่นใจว่า หากเฉินเฉวียนเย่รู้เรื่องภูมิหลังระหว่างติงเสวี่ยเหม่ยและหลินชิงอี้ที่เกิดขึ้นในชาติก่อนหน้า พนันได้เลยว่าเขาหัวเราะไม่ออกอย่างแน่นอน!

            กลับถึงบ้าน ทันทีไม่รอช้า หลินจิงซูรีบถ่ายทอดคำบอกเล่าทั้งหมด ที่ได้ยินมาจากปากของจางหลานให้ติงเสวี่ยเหม่ยฟังอย่างรวดเร็ว

            ดวงตาของติงเสวี่ยเหม่ยเบิกโพลงจนลูกตาแทบถลนออกมาด้วยความตกใจยิ่ง แต่ละเรื่องที่ได้ยินล้วนชวนให้ใจหายใจคว่ำไม่น้อย!

            “แต่เดี๋ยวนะ พ่อของลูกย้ายมาอยู่ในตัวเมืองหลักงั้นเหรอ?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยเอ่ยถามอย่างไม่รู้ตัว ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งได้ยินมาว่า หลินเสวี่ยกับแม่ของเธอได้ย้ายมาอยู่ที่นี่ แล้ว ตอนนี้ยังจะมีหลินชิงอี้มาด้วยอีกคนงั้นเหรอ? เริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย…

            หลินจิงซูพยักหน้าตอบช้าๆ

            ติงเสวี่ยเหม่ยตกสู่ภวังค์ความเงียบงันไปชั่วขณะ…

            เฉินเฉวียนเย่คอยเฝ้าสังเกตอยู่ตลอด เมื่อเห็นท่าทีของติงเสวี่ยเหม่ยดูแปลกไป เขากลับใจสั่นรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก…

            ได้ยินข่าวสารดังว่า ติงเสวี่ยเหม่ยก็อดเครียดขึ้นมาไม่ได้ เพราะแต่เดิม จุดประสงค์ของเธอคือต้องการหอบลูกสาวหนีไปสักที่ไหน เพื่อให้พ้นจากวัฎจักรของครอบครัวสกุลหลิน ยิ่งเป็นสถานที่ที่ไม่มีใครรู้จักพวกเธอมาก่อนก็ยิ่งดีที่สุด และจากนั้น พวกเธอสองแม่ลูก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กันอย่างสงบสุขเสียที…

            แต่…แต่มันไม่ควรเป็นแบบนี้! ทั้งที่ย้ายออกมาอยู่ในเมืองใหญ่ไร้ผู้คนรู้จักแล้วแท้ๆ แต่ทำไมสัมภเวสีทั้งสามตัวยังคงตามติดเธอกับลูกสาวอยู่อีกเล่า?!