ตอนที่ 316 คำสารภาพของติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ (1)

159 1-2

      ตอนที่ 316 คำสารภาพของติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ (1)

     

            หากไม่ใช่เพราะข้อจำกัดเรื่องเวลาที่ต้องสละไปดูแลร้านชานมไข่มุกเสียส่วนใหญ่ เฉินเฉวียนเย่คงมีเวลาดูแลเอาใจใส่ติงเสวี่ยเหม่ยมากกว่านี้ ถึงแม้หลินจิงซูจะจ้างพยาบาลส่วนตัวมาคอยช่วยดูแลแล้วก็ตาม แต่ไหนเลยจะดีไปกว่าคนสนิทชิดเชื้อที่อยู่ด้วยกัน อีกฝ่ายย่อมต้องรู้สึกสบายใจมากกว่าไม่ใช่หรือ?

            ซึ่งก็เป็นดั่งที่เขาพูดจริงๆ ทุกครั้งที่เฉินเฉวียนเย่มีเวลาว่างจากร้านชานมไข่มุกที่แสนยุ่งเหยิงเมื่อไหร่ ไม่ว่าจะดึกดื่นหรือเหน็ดเหนื่อยปานใด เขาก็จะต้องแวะเวียนมาหาติงเสวี่ยเหม่ยที่บ้านอยู่เสมอ บางครั้งยังเข็นรถเข็นพาเธอออกไปเที่ยวข้างนอกเพื่อคลายความเบื่อหน่ายด้วย อีกทั้งยังพาไปจับจ่ายซื้อของและเที่ยวในที่อื่นๆอีก

            ท่ามกลางอากาศหนาวเย็นในมณฑลทางตอนเหนือของจีนเช่นนี้ เวลาช่างยาวนานและน่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก

            เวลาได้ก้าวผ่านพ้นจากฤดูใบไม้ร่วงเข้าสู่ฤดูหนาวเต็มตัว หิมะในปีนี้มาไม่เร็วและไม่ช้า แต่มาตามนัดหมาย พริบตาเดียว ทั่วทั้งเมืองก็ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวโพลน ประหนึ่งขนห่านฟ้าสีขาวนวลที่ลอยล่องตลอดผืนนภา

            วันศุกร์แวะเวียนมาบรรจบอีกครั้ง หลินจิงซูเดินตัวห่อราวกับเกี๊ยวกลับบ้านด้วยความหนาวสั่น สายลมเย็นยะเยือกพัดปะทะใบหน้าสร้างความเจ็บแสบเยี่ยงคมมีด ก่อนกลับบ้านวันนี้ เธอมีธุระต้องแวะไปสถานีตำรวจครู่หนึ่ง เพื่อรับหนังสือแจ้งผลการตัดสินของจ้าวลี่และผู้ปกครองของเธอที่เพิ่งออกมา

            ศาลตัดสินให้จ้าวลี่ถูกจำคุกเป็นเวลา2ปีกับอีก1เดือนในโทษฐานโจรกรรมสองกระทง ส่วนพ่อแม่ของเธอโดนไปคนละ2ปีกับ5เดือน ด้วยโทษฐานสร้างความเสียหายแก่ทรัพย์สินผู้อื่นถึงสองครั้ง

            สำหรับคำตัดสินพวกนี้ หลินจิงซูรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง

            หากครอบครัวนี้จะโทษ ก็ต้องโทษตัวเองเถิด อย่ามาโบ้ยว่าเป็นความผิดของเธอ!

            ขณะนี้หลินจิงซูเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้าน กำลังจะถอดถุงมือสะบัดเกล็ดหิมะเพื่อหยิบกุญแจขึ้นมาไข แต่กลับพบว่า ประตูบ้านได้เปิดแง้มไว้เป็นช่องเล็กๆ

            “พวกเราควรบอกจิงซูยังไงดี?” 

            นั่นเป็นเสียงของติงเสวี่ยเหม่ยที่หลุดลอยออกมา

            ทุกการเคลื่อนไหวของหลินจิงซูพลันชะงักหยุดอย่างฉับพลัน เธอยืนรั้งรออยู่หน้าประตูแบบนั้นเพื่อแอบฟังต่อไป

            “ควรบอกความจริงกับเธอไปตามตรงนั่นล่ะ ผมเชื่อว่า ด้วยวุฒิภาวะของสาวน้อยคนนั้น เธอจะต้องเข้าใจพวกเราอย่างแน่นอน”

            ปรากฏเป็นเสียงของเฉินเฉวียนเย่ดังตอบ

            แต่เพราะทนความเหน็บหนาวต่อไปไม่ไหว หลินจิงซูจึงจำใจต้องเปิดประตูเข้าไป วินาทีนั้น เธอได้ร้องถามออกไปด้วยสีหน้างุนงงสับสนทันที

            “แม่ พ่อเฉิน มีอะไรอยากจะบอกหนูงั้นเหรอคะ?”

            เผชิญพบกับการปรากฏตัวที่อย่างกะทันหันของหลินจิงซูเข้า ทั้งติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ต่างก็สะดุ้งโหยงเสมือนถูกน้ำร้อนลวก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับติงเสวี่ยเหม่ย เธอดูตื่นตระหนกมากเป็นพิเศษจนผิดสังเกต

            “แม่คะ หมู่นี้มีเรื่องร้ายอะไรเกิดขึ้นอีกงั้นเหรอคะ?”

            เฝ้าสังเกตร่องรอยความตื่นตระหนกที่ฉาบคลุมทั่วใบหน้าผู้เป็นแม่ หลินจิงซูก็ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นมากกว่าเดิม

            ใครบังอาจมาสร้างปัญหาให้แม่ของเธออีกนะ?!

            ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ต่างก็รู้ว่า วันนี้หลินจิงซูต้องแวะไปที่สถานีตำรวจเพื่อฟังผลการตัดสินคดี  ถึงแม้จะกลับเร็วเกินคาดไปหน่อยก็เถอะ แต่ตอนที่ไขกุญแจเข้าบ้าน ก็ควรมีเสียงดังหลุดออกมาให้ได้ยินบ้างไม่ใช่หรือ?

            พบเห็นอีกฝ่ายปรากฏตัวอย่างกะทันหันเช่นนี้ ต้องยอมรับว่าทั้งคู่ตั้งตัวไม่ทันจริงๆ!

            สีหน้าของหลินจิงซูเริ่มมืดทมิฬดูเป็นกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อได้เห็นสีหน้าที่ไม่สู้ดีนักของคนทั้งคู่

            “เกิดอะไรขึ้นกันแน่? บอกหนูมาเดี๋ยวนี้นะคะ”

            “จิงซู มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดหรอกนะ”

            เฉินเฉวียนเย่รวบรวมความกล้าหาญทั้งหมดที่มี และพูดต่ออย่างเด็ดเดี่ยวว่า

            “ฉัน…ฉันกับแม่ของเธอ พวกเราทั้งคู่…มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งต่อกัน!”

            แม้ประโยคนี้ฟังดูไม่เบาหรือดังจนเกินไป แต่มันก็เปรียบดั่งสายฟ้าฟาดที่ผ่าลงกลางใจของหลินจิงซูอย่างจัง ทำเอาสาวน้อยถึงกับยืนตัวแข็งทื่อประหนึ่งรูปปั้นหินโรมันอยู่นานสองนาน

            ติงเสวี่ยเหม่ยถึงกับหน้าซีดเผือด เธอมองสิ่งนี้เป็นเรื่องน่าอับอายเสียยิ่งกว่าอะไรดี

            บรรยากาศทั่วทั้งห้องตกสู่ความเงียบสงัดในบัดดล

            หลินจิงซูรู้สึกตกใจไม่น้อยกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินไป จวบจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้สติฟื้นตัว

            จะพูดยังไงดีล่ะ? จะบอกว่าเริ่มได้กลิ่นตุๆมาสักพักก็ไม่ผิด แต่ขณะเดียวกัน หลินจิงซูก็คาดไม่ถึงเช่นกัน

ว่า เรื่องทำนองนี้จะเกิดขึ้นจริงๆ! อีกทั้งยังกะทันหันแบบนี้ด้วย!

            เมื่อย้อนรอยฟื้นตะเข็บความทรงจำภายในตลอดที่ผ่านมา หลินจิงซูพลันตระหนักได้ในทันที กลิ่นตุๆที่ว่านั้น ร่องรอยของมันชัดเจนกว่าที่คิดมาก!

            ทำไมเฉินเฉวียนเย่ถึงได้ดูแลประคบประหงมติงเสวี่ยเหม่ยดีถึงเพียงนี้? จากความคิดเห็นของหลินจิงซูที่ผ่านมา เธอมองว่าสองคนนี้รักใคร่กลมเกลียวกันดีในฐานะคนที่นับถือกันดั่งพี่ดั่งน้อง และเพราะแบบนั้นเอง เธอจึงมักจะพูดหยอกเย้าคนทั้งคู่อยู่บ่อยครั้ง แต่เมื่อมาใคร่ครวญดูในตอนนี้ หลายสิ่งหลายอย่างก็เริ่มชัดเจนมากขึ้น

            ไอ้พฤติกรรมที่ผ่านมาพวกนั้น…มันเกินพี่น้องไปไกลแล้วนี่นา!

            เพราะมรสุมชีวิตที่ผ่านมา ทำให้หลินจิงซูเอาแต่สนใจปัญหาใหญ่ๆ จนมองข้ามรายละเอียดเล็กๆน้อยๆที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวันไปเสียสนิท!

            เมื่อเฉินเฉวียนเย่เห็นหลินจิงซูนิ่งเงียบไม่ตอบสนองอยู่นานสองนาน เขาก็เริ่มรู้สึกใจไม่ดีแปลกๆและกังวลว่า สาวน้อยคนนี้จะต้องปฏิเสธตนเองเป็นแน่! ดังนั้น เขาจึงรีบพูดต่ออย่างจริงใจทันทีว่า

            “ฉัน…ฉันสัญญาจะปฏิบัติดูแลแม่ของเธอเป็นอย่างดี! และจากนี้ไปเงินทองทั้งหมดในชีวิตของฉัน ฉันจะยกให้กับแม่ของเธอเป็นคนดูแลจัดการทั้งหมด! ฉันขอสาบานต่อหน้าฟ้าดิน ถ้าเฉินเฉวียนเย่คนนี้ได้กระทำผิดต่อติงเสวี่ยเหม่ย ขอให้ฉันถูกฟ้าผ่าตาย! จิงซู ได้โปรด! ได้โปรดยกแม่ของเธอให้ฉันดูแลด้วยนะ!”

            แลเห็นเฉินเฉวียนเย่ทำตัวราวกับเป็นแฟนหนุ่มใจกล้า ที่กำลังขอความยินยอมจากพ่อแม่ของเธอเพื่อแต่งงาน ติงเสวี่ยเหม่ยก็เริ่มหน้าแดงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความขวยเขิน