ตอนที่ 322 หลินชิงอี้เสียค่าโง่ 2,000 หยวน

162 1-2

      ตอนที่ 322 หลินชิงอี้เสียค่าโง่ 2,000 หยวน

                 

            ได้ยินตัวเลขนี้ หลินชิงอี้ถึงกับดวงตาเบิกกว้าง

            เป็นมหาวิทยาลัยภาครัฐไม่ใช่เหรอ? ค่าเล่าเรียนไม่น่าจะสูงลิบลิ่วแบบนี้!

            หลินชิงอี้ตีหน้าเข้มขมวดคิ้วแน่น อึดใจเดียวกันพลันตระหนักได้ในทันทีว่า หรือทั้งหมดนี้เป็นแผนการของหลินจิงซู!

            ตั้งแต่อาหารมื้อนี้ นี่ยังจะเอาเรื่องค่าเล่าเรียนมาเป็นข้ออ้างขูดรีดเงินกันอีก! นังเด็กนรกนี่แค่ต้องการสูบเลือดสูบเนื้อจากตัวเขาเท่านั้น!

            ช่างเป็นเด็กสาวที่จิตใจสกปรกโสมมสิ้นดี! แค่ค่าเวนคืนที่ดินยังไม่เพียงพออีกรึไงกัน? นี่ถึงกับใจกล้าหน้าด้านพยายามจะรีบไถเขาทุกครั้งที่สบโอกาส!

            แต่…การที่ลูกสาวของเขาตัดสินใจทำแบบนี้ ก็ยิ่งเป็นเครื่องตอกย้ำไม่ใช่หรือว่า หากเขายังไม่รู้จักเสียสละ เขาก็จะไม่มีวันได้กลับไปแต่งงานกับติงเสวี่ยเหม่ยอีกเป็นแน่!

            ถ้าอย่างนั้น…แล้วเค้กก้อนโตที่เขาควรจะได้ล่ะ? ไหนจะกิจการที่มีถึงห้าสาขาที่ควรจะเป็นของเขาอีกล่ะ??

            ดังคำกล่าวที่ว่า หากต้องการจับหมาป่า ก็ต้องรู้จักสละเนื้อเป็นเหยื่อล่อ

            แต่เงินตั้ง2,000หยวนเชียวนะ… ก็จริงอยู่ที่หลินชิงอี้ย่อมมีปัญญาจะจ่ายออกไปเดี๋ยวนี้เลย แต่รายได้ของเขาที่เคยมั่นคงอย่างในอดีต กลับไม่มีอีกแล้วในตอนนี้ นอกจากเงินก้นถุงที่เหลือติดมาเล็กๆน้อยๆแล้ว เขาก็จำต้องรับจ้างทำงานสารพัด เพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเองให้รอดไปในแต่ละวัน หากจ่ายเงินก้อนนี้ออกไป ตัวเขาเองก็แทบจะไม่เหลืออะไรอีกแล้วเช่นกัน!

            “ทำไมค่าเล่าเรียนในมหาวิทยาลัยถึงได้แพงนักล่ะจิงซู?”

            หลินชิงอี้เลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

            “พ่อคะ นี่จะบอกว่าหนูกำลังโกหกพ่ออยู่งั้นเหรอ? กับแค่เรื่องค่าเล่าเรียน2,000หยวน พ่อถึงกับระแวงหนูแล้วเหรอคะ? โธ่…หนูเสียใจจริงๆที่รู้ว่าพ่อคิดแบบนี้ สุดท้าย พ่อก็ยังเป็นพ่อคนเดิมไม่เปลี่ยนไปเลย! ทีกับหลินเสวี่ย พ่อยอมควักเงินเป็นพันหยวนเพื่อซื้อสร้อยทองให้เป็นของขวัญวันเกิดได้อย่างไม่ลังเลอะไรเลย แล้วหนูล่ะ? ขนาดเป็นเรื่องจำเป็นอย่างค่าเล่าเรียน พ่อกลับจ่ายให้หนูไม่ได้เหรอคะ? เห็นมั้ย สุดท้ายก็เป็นอย่างที่หนูพูดจริงๆ ในสายตาของพ่อ มีแต่หลินเสวี่ยที่เป็นลูกสาวเท่านั้น! ส่วนหนูก็แค่พวกนอกคอกไม่ได้สลักสำคัญอะไร!”

            หลินจิงซูร้องไห้กระซิกๆตามลำพังเงียบๆ น้ำตาชโลมอาบสองแก้ม ทว่าหารู้ไม่ ภายใต้ใบหน้าที่แสนเศร้าโศกนั้น พลันปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นที่มุมปากของเธอ

            เฉินเฉวียนเย่เฝ้ามองภาพฉากการปะทะคารมระหว่างคนทั้งสอง เขารู้ว่าหลินจิงซูจงเกลียดชังพ่อตัวเองเพียงใด แต่กลับคิดไม่ถึงจริงๆว่า เธอจะรังเกียจอีกฝ่ายมากถึงเพียงนี้! ถึงขนาดที่ว่างัดเอาเกือบทุกกระบวนท่าที่คิดได้ มาใช้หลอกล่อพ่อตัวเองให้ติดกับดัก เธอจัดการคนเป็นพ่อได้อย่างเลือดเย็น

           

      ถูกหยิบยกเรื่องหลินเสวี่ยในครั้งนั้นขึ้นมาอ้าง หลินชิงอี้ก็ถึงกับหมดคำแก้ตัวใดๆเช่นกัน ภายหลัง จึงยอมกัดฟันยกธงขาวด้วยความจำนน

                  “เอาล่ะ เอาล่ะ พ่อจะช่วยจ่ายค่าเล่าเรียนให้เอง! จิงซูเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของพ่อ ไม่มีใครสามารถมาแทนที่นั้นได้อยู่แล้ว! เรื่องค่าเล่าเรียนของมหาวิทยาลัยไม่ต้องเป็นห่วงอีกแล้วล่ะ!”

                  ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็คลี่ยิ้มแสดงความดีใจออกมา รีบรินน้ำบนโต๊ะยื่นส่งให้หลินชิงอี้ทันที         

            เห็นอีกฝ่ายกระเดือกดื่มน้ำเย็นลงคอ ทางด้านสาวน้อยก็ได้แต่แอบยิ้มเย้ยหยันอยู่ภายในใจ ทีตอนนี้รีบเห็นฉันเป็นลูกสาวขึ้นมาเชียว!

            “ว่าแต่จิงซู นี่ลูกเรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหนล่ะ?”

            หลินชิงอี้เอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

            แน่นอนว่าข้อมูลส่วนตัวเช่นนี้เธอไม่คิดจะบอกอีกฝ่ายอยู่แล้ว จึงได้สุ่มชื่อมหาวิทยาลัยสักแห่งขึ้นมาตอบมั่วๆไป ปล่อยให้หลินชิงอี้ล่วงรู้เรื่องราวมากไปกว่านี้ เกรงว่าจะเกิดปัญหาในภายภาคหน้าได้!

            “แต่จะว่าไป ทำไมไม่พาพ่อไปหาแม่วันนี้เลยล่ะ? เรื่องแบบนี้ให้พ่อไปพูดคุยเองจะดีกว่านะ”

            หลินชิงอี้ยังปฏิเสธที่จะยอมแพ้ เพราะรู้สึกว่า วันนี้ตัวเขาใช้เงินลงทุนไปกับเรื่องนี้มากเกินไปแล้ว หากแม้แต่พบหน้าติงเสวี่ยเหม่ยยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ เกรงว่าจะเป็นการขาดทุนครั้งใหญ่ทีเดียว

            หลินชิงอี้ไม่ต้องการเสียเวลากับหลินจิงซูมากไปกว่านี้แล้ว แต่ต้องการพบเจอติงเสวี่ยเหม่ยโดยเร็วที่สุด และเมื่อถึงเวลานั้น เพียงแค่แสดงละครตบตาเอ่ยปากง้องอนเล็กน้อย เชื่อเถอะว่า เขาจะสามารถเอาชนะใจผู้หญิงคนนั้นได้ไม่ยาก!

            “ทำไมพ่อถึงเอาแต่พูดเรื่องนี้อยู่ได้คะ? หนูก็บอกไปแล้วไงว่า ต้องถามความสมัครใจของแม่ก่อน แม้พ่อจะบอกว่าสำนึกแล้วก็ทีเถอะ แต่วีรกรรมที่พ่อได้เคยทำไว้แต่ละอย่าง ทั้งเรื่องนอกใจแม่ก็ดี เรื่องลำเอียงเห็นหลานดีกว่าลูกในไส้ก็ดี… แต่ละเรื่องล้วนไม่สามารถอภัยให้ง่ายๆได้เลย ถึงหนูจะยอมให้อภัยพ่อ แต่แม่ของหนูไม่ใช่”

            ระดับน้ำเสียงของสาวน้อยไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป และด้วยบรรยากาศภายในร้านที่เงียบสงัด ลูกค้าโต๊ะข้างเคียงย่อมได้ยินชัดเจนไม่ยาก

            ต่อหน้าคนนอกมากมายที่อยู่รอบข้าง หลินชิงอี้คล้ายสุนัขที่เริ่มหดหัวด้วยความกลัว ใบหน้าของเขาเริ่มถอดสีซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด

            ภายหลังรับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จสิ้น หลินชิงอี้ก็รีบตรงดิ่งไปที่ธนาคารเพื่อถอนเงินจำนวน 2,000 หยวนมาให้หลินจิงซู

            หลินจิงซูรับเงินไว้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างไม่นึกเกรงใจ ยกนิ้วขึ้นเลียแล้วทำการนับเงินปึกตรงหน้าอย่างระมัดระวัง เมื่อมั่นใจว่าครบ 2,000 หยวนตามที่บอกไว้ เธอก็รีบยัดเงินปึกนั้นเก็บใส่กระเป๋าด้วยความสบายใจทันที

            “ขอเบอร์โทรศัพท์ให้พ่อหน่อยสิ เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อหากันได้สะดวก”

            เห็นว่าหลินจิงซูกำลังจะหนีหลุดมือไป หลินชิงอี้ก็ไม่รอช้า รีบร้องหยุดเธอไว้ทันที