ตอนที่ 323 แม่ภูมิใจในตัวลูก

162 2-2

            ตอนที่ 323 แม่ภูมิใจในตัวลูก

                  หลินจิงซูแอบขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรำคาญใจ ทำไมหมอนี่ถึงได้เรื่องมากจังนะ? ยังคิดจะโทรระรานกันอีกเหรอ? ดูสภาพของมันตอนนี้สิ ไม่ต่างอะไรจากเห็บหมัดเลยจริงๆ!

                  หลินจิงซูหันมาพยักหน้าให้อีกฝ่ายด้วยความยิ้มแย้ม แล้วรีบกรอกหมายเลขชุดหนึ่งลงในเศษกระดาษมั่วๆ จากนั้นก็ปั่นสามล้อจากไปพร้อมกับเฉินเฉวียนเย่

                  ระหว่างทางกลับบ้าน หลินจิงซูฮัมเพลงไปตลอดอย่างมีความสุข

                  ทางด้านเฉินเฉวียนเย่ เขาเองก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้เช่นกัน เมื่อเห็นสาวน้อยร่าเริงขนาดนี้

                  เดิมทีเขาเคยกังวลว่า พ่อของสาวน้อยคนนี้จะต้องหวนคืนกลับมาเพื่อชิงตัวติงเสวี่ยเหม่ยและลูกสาวไปจากเขา

                  อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นหลินจิงซูงัดเอาทุกเล่ห์กลออกมาใช้ล่อลวงพ่อตัวเอง ชนิดที่ไม่มีเมตตาสงสารแบบนี้ กลับกลายเป็นว่าเฉินเฉวียนเย่อดที่จะเป็นห่วงผู้ชายคนนั้นแทนไม่ได้

                  หลินชิงอี้…เป็นศัตรูกับใครไม่เป็น ดันมาเป็นศัตรูกับลูกสาวตัวเอง!

                  “พ่อเฉินคะ กังวลใจบ้างมั้ยคะที่เห็นพ่อของหนูกลับมาแบบนี้?”

                  หลินจิงซูหยุดฮัมเพลงชั่วขณะ และเอ่ยถามประโยคนี้ขึ้นมาทันที

                  “อย่างฉันน่ะเหรอ? ไม่มีทาง! อย่าลืมสิสาวน้อยว่าฉันเป็นใคร? เฉินเฉวียนเย่เชียวนะ! ทำไมฉันต้องกลัวพ่อของเธอด้วยล่ะ!”

                  เฉินเฉวียนเย่เลือกที่จะเชิดหน้าชูคาง ขานตอบกลับไปอย่างหยิ่งผยอง

            สาวน้อยที่กำลังปั่นสามล้อนิ่งเงียบไปและใช้เวลาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆก็หันหน้าหน้าไปพูดหยอกเย้าอีกฝ่ายว่า

            “แน่ใจเหรอคะ? แน่ใจนะว่าไม่กลัวจริงๆ? ไม่กลัวว่าพ่อหนูจะกลับมาขอแต่งงานใหม่กับแม่เหรอคะ? กลับมาคราวนี้ เขาอาจจะแย่งแม่ไปจากพ่อเฉินก็ได้นะคะ?”

            ครั้งนี้เฉินเฉวียนเย่เปิดใจพูดออกไปตามตรง ไม่คิดที่จะปิดบังใดๆอีก เขาตอบไปตามที่ตนเองรู้สึก

            “เอาจริงๆนะสาวน้อย แวบแรกที่เจอหน้าพ่อของเธอเมื่อครู่ ฉันเองก็กังวลใจแทบแย่ แต่หลังจากที่เห็นว่าเธอจงเกลียดชังพ่อขนาดไหน ทำเอาความกังวลใจของฉันที่เคยมีมันไร้ค่าไปเลย!”

            รอยยิ้มที่ฉายปรากฏบนใบหน้าของเฉินเฉวียนเย่ตอนนี้ เต็มเปี่ยมไปด้วยความโล่งใจอย่างเหลือเกิน เขายังพูดติดตลกต่อว่า

            “ก่อนจะถึงมือฉัน เกรงว่าพ่อของเธอคงถูกเธอขย้ำตายไปก่อนแล้วล่ะ!”

            ทั้งสองระเบิดเสียงหัวเราะร่วนขึ้นพร้อมเพรียงกัน

            หลินจิงซูหันกลับไปมองทางตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มชั่วร้ายติดปลายปากเล็กน้อย

            “ถูกต้อง ถ้ามันกล้าล้ำเส้นมาหาแม่หนูอีกจริงๆ คราวนี้หนูจะฆ่ามันให้ตาย!”

            หลินจิงซูเริ่มมีความคิดดีๆผุดขึ้นมาในหัวแล้วเช่นกัน จากนี้ต่อไป เธอจะเปลี่ยนหลินชิงอี้เป็นเครื่องผลิตเงินส่วนตัวของเธอ อีกฝ่ายไม่รู้ทั้งที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์หรือแม้แต่ข้อมูลส่วนตัวอื่นๆสักอย่างเดียว และตัวเมืองหลวงแห่งนี้ก็กว้างใหญ่ไพศาล โอกาสจะพบเจอกันอีกครั้งนั้นค่อนข้างยาก หรือหากบังเอิญพบเจอกันเข้าจริงๆ เธอก็จะใช้มันเป็นแหล่งทำเงินให้ตัวเองอีกครั้ง!

            ทันทีที่ทั้งสองกลับมาถึงบ้าน ติงเสวี่ยเหม่ยที่กำลังจะเอ่ยปากบ่นเรื่องที่กลับมากันช้า ก็พลันชะงักหยุดด้วยความเอะใจ สังเกตเห็นท่าทางมีความสุขของคนทั้งคู่ เธอจึงเอ่ยถามขึ้นทันที

            “มีอะไรกันรึเปล่าสองคน? ดูทำหน้าทำตาเข้าสิ ยิ้มหน้าบานกันมาแต่ไกลเชียว!”

            “แม่คะ วันนี้หนูบังเอิญไปเจอกับพ่อมา”

            หลินจิงซูพูดไปยิ้มไป ท่าทางดูภูมิอกภูมิใจอย่างมาก

            เมื่อติงเสวี่ยเหม่ยได้ยินเช่นนี้ สีหน้าท่าทางของเธอก็เปลี่ยนผันดูเย็นชาระคนรังเกียจขึ้นทันที

            ยิ่งสังเกตเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของติงเสวี่ยเหม่ยแบบนี้ เฉินเฉวียนเย่ก็ยิ่งรู้สึกโล่งใจผ่อนคลายมากเข้าไปใหญ่

            “เจอคนแบบนั้นแล้วมีความสุขนี่นะลูก? พี่เฉินก็อีกคนทำไมถึงต้องยิ้มด้วย?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยผู้แสนโอบอ้อมอารี ได้เปลี่ยนไปอย่างถนัดตา ทุกวาจาน้ำเสียงล้วนเต็มไปด้วยความเยียบเย็นไร้ความรู้สึก เธออดสงสัยเป็นไม่ได้ว่า ทัศนคติของลูกสาวที่มีต่อคนบัดซบอย่างหลินชิงอี้ ได้เปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมเจอหน้ากันแล้วถึงได้ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข? เฉินเฉวียนเย่ก็อีกคน??

            หลินชิงอี้! ถ้าแกกล้าคิดชั่วออกอุบายล่อลวงลูกสาวฉันล่ะก็…แกต้องไม่ตายดีแน่! ติงเสวี่ยก่นด่าสาปแช่งอยู่ในใจ

            หลินจิงซูไม่รอช้า ควักธนบัตรร้อยหยวนปึกโตขึ้นมาโบกสะบัดเล่นต่อหน้าติงเสวี่ยเหม่ย เธอยิ้มบอกออกไปอย่างดีอกดีใจว่า

            “ดูนี่สิ ดูนี่สิคะแม่ หนูได้เงินพวกนี้มาจากพ่อเชียวนะ! ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆ”

            “อะไรนะ? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยิ่งปั้นหน้างุนงงอย่างหนัก

            “ตอนนี้ชีวิตของมันมีแต่จะตกต่ำลงเรื่อยๆ งานการที่มั่นคงก็ไม่มีให้ทำแล้ว พอรู้ว่าชีวิตของพวกเราสองแม่ลูกกำลังจะไปได้สวย มันก็ตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ขอกลับมาคืนดี เพื่อหวังเสพสุขบนกองเงินกองทองของเรา เพราะอย่างนี้ไงล่ะคะ หนูถึงได้ฉวยโอกาสนี้ใช้มันเป็นเครื่องผลิตเงินซะเลย…”

            หลินจิงสูดดมธนบัตรในมือเหล่านั้นด้วยสีหน้าหอมหวนชื่นใจ

            ทันทีที่ได้ฟังคำบอกเล่านั้น…ติงเสวี่ยเหม่ยก็ถึงกับหัวเราะออกมาจนท้องแข็ง! จากนั้น จึงได้รับฟังรายละเอียดยิบย่อยจากปากลูกสาว ที่บอกเล่าถึงเหตุการณ์ในวันนี้ให้ฟัง

            “ไปขูดรีดเอาเงินมาตั้งมากมาย มิหนำซ้ำยังให้เบอร์โทรศัพท์มั่วๆไปอีก ทำแบบนี้จะไม่เป็นปัญหาในวันข้างหน้าเหรอจ๊ะ?”

            หลินจิงซูโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจนัก

            “มีปัญหานี่นะ? ตัวเมืองหลักที่เราอยู่ออกจะกว้างใหญ่ พนันได้เลยว่าโอกาสที่จะได้พบเจอกันอีกนั้นแทบไม่มี! หรือถ้าบังเอิญเจอกันอีกจริงๆ แล้วยังไงล่ะคะ? พ่อให้เงินลูกสาวตัวเองมันผิดตรงไหน? หนูไม่ได้ปล้นจี้มาจากเขาซะหน่อย ต่อให้แจ้งตำรวจไป ก็ทำอะไรหนูไม่ได้อยู่ดี!”

            “ซูซู ลูกแม่นี่ช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ!”

            ติงเสวี่ยเหม่ยยิ้มพร้อมกับเอ่ยชมบุตรสาวด้วยความภาคภูมิใจ