ตอนที่ 341 คำสบประมาทจากทุกคน

            171 2-2

            ตอนที่ 341 คำสบประมาทจากทุกคน

            น้ำเสียงของชายหนุ่มดูเกรงอกเกรงใจกว่าเดิมมาก เมื่อเริ่มเล่าถึงปัญหาทั้งหมดที่กำลังเผชิญอยู่ให้หลินจิงซูฟังอย่างไม่คิดปิดบัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเรื่องอาหาร ซึ่งนับเป็นช่องโหว่ใหญ่ของทางโรงแรม เพราะการจะรับสมัครเชฟมืออาชีพสายตรงด้านอาหารตะวันตกนั้น นับเป็นเรื่องที่ยากเกินไปจริงๆ

            แต่เมื่อทดลองว่าจ้างเชฟฝึกหัดที่กำลังศึกษาสายนี้อยู่ ก็ปรากฏว่าฝีมือและประสบการณ์ยังไม่เพียงพอ จึงได้ลองให้เชฟมือหนึ่งของโรงแรมเปลี่ยนแนวอาหารทำดู สุดท้ายก็ออกมาไม่ดีเช่นกัน

            “ปัญหาทั้งหมดก็เป็นอย่างที่เล่าไปนั่นล่ะ ถ้าคุณจิงซูสามารถช่วยแก้ปัญหาพวกนี้ให้ผมได้ ไม่ว่าจะร้องขออะไรผมก็ยอมทั้งนั้น!”

            ข้อเสนอที่สุดแสนจะเอื้อประโยชน์ต่อตนเองถึงเพียงนี้ และสำหรับหลินจิงซูแล้ว ปัญหานี้นับว่าหวานหมู! เพราะอย่าได้ลืมไปเสีย จุดแข็งที่สุดของเธอนอกเหนือจากการล่วงรู้เหตุการณ์ในอนาคตแล้ว ของอร่อยทุกชนิดบนโลกนี้ ล้วนได้เคยผ่านลิ้นของเธอมาแทบทั้งหมดแล้วเช่นกัน!

            เมื่อได้เกิดใหม่ในชาตินี้ สิ่งที่ติดตัวเธอมาล้วนแต่ครบเครื่องทั้งในด้านประสบการณ์ ความรู้ และมุมมองวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลกว่าคนอื่นไม่รู้กี่สิบเท่า และนั่นก็มากเกินพอแล้วที่จะนำมาคิดหาหนทางแก้ไขปัญหาซึ่งทางโรงแรมกำลังประสบอยู่ในยามนี้

            ปัญหาหลักของที่นี่คือเรื่องรสชาติอาหาร

            หลินจิงซูไม่เสียเวลาพูดอะไรไปมากกว่านี้อีกแล้ว หลังจากสอบถามเส้นทางไปห้องครัวของโรงแรมแล้ว เธอก็ลุกขึ้นจากโต๊ะเดินตรงดิ่งไปที่นั่นทันที ส่วนหลิวหมิงก็ได้แต่เดินตามหลังอีกฝ่ายไปต้อยๆไป เมื่อไปถึงก็ร้องบอกบรรดาพ่อครัวที่กำลังทำงานยุ่งว่า

            “ทุกคนคะ กรุณาวางงานในมือลงก่อน แล้วมายืนฟังสิ่งที่ฉันกำลังจะพูดต่อจากนี้”

            เหล่าพ่อครัวมือเก๋าต่างปรายหางตามองปราดไปในทิศทางเดียวกัน ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งที่กำลังวางมาดเบ่งใส่ พร้อมกับนายใหญ่ของพวกเขาที่ยืนคุมเชิงอยู่เบื้องหลัง

            แม้สถานการณ์ตรงหน้านี้จะทำให้ทุกคนรู้สึกไม่มีความสุขเลยสักนิด แต่สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกอื่น ต่างคนต่างก็ต้องทยอยเดินเรียงแถวออกไปตามคำสั่ง และมาหยุดยืนตรงหน้าหลินจิงซูอย่างไม่เต็มใจนัก

            หลินจิงซูเดินไปหยิบจานที่มีขนมใบหนึ่งออกมาจากในครัว ชูขึ้นพร้อมเอ่ยถามทุกคนทันที

            “ใครเป็นคนทำขนมจานนี้เหรอคะ? ทำไมถึงได้ใส่แป้งลงไปเยอะขนาดนี้ล่ะคะ?”

            “การทำเค้กชิฟฟ่อนนั้น จุดเด่นของมันคือความนุ่มละมุนลิ้น การเติมผงฟูลงไปแทนแป้งจะช่วยเพิ่มรสชาติและผิวสัมผัสได้ดีขึ้น อีกทั้งยังทำให้รูปลักษณ์ภายนอกดูสวยงามน่าทานมากขึ้นด้วยค่ะ”

            พบเจอหลินจิงซูที่พูดจาฉะฉานเอ่ยวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ จากที่เหล่าพ่อครัวมือเก๋าล้วนรู้สึกไม่พอใจเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เวลานี้กลับยิ่งหงุดหงิดหัวเสียมากขึ้นไปใหญ่ ไม่มีอารมณ์จะแสดงท่าทีนอบน้อมให้อีกต่อไป

            “พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง? แม่หนู ตั้งแต่เกิดมาเธอเคยกินเค้กสักชิ้นรึเปล่าก็ไม่รู้ แต่กลับมีหน้ามาสอนคนอื่นอีก! เค้กชิฟๆบ้าอะไร? พูดจามั่วซั่วไปเรื่อย!”

            “ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอในโรงแรมมาก่อนเลยนี่นา? สงสัยจะเป็นครั้งแรกที่เคยกินขนมรสชาติแปลกใหม่แบบนี้สินะ ลิ้นของเธอคงจะยังไม่คุ้นเคยน่ะ!”

            “ท่านประธานครับ ไปเอาแม่หนูคนนี้มาจากไหนกัน? ไม่ยักรู้ว่าตัวกะเปี๊ยกแค่นี้ก็หาญกล้ามาเป็นนักวิจารณ์อาหารได้แล้ว! ดูเก่งซะยิ่งกว่าพ่อครัวมืออาชีพอย่างพวกเรา ที่มีประสบการณ์ในวงการนี้มาหลายสิบปีอีก!”

            “ทำไมถึงปล่อยให้เด็กไม่รู้ประสีประสามาเดินเพ่นพ่านในครัวของเราล่ะครับท่านประธาน? มิหนำซ้ำยังปล่อยให้เธอมาชี้นิ้วสั่งสอนพวกเราอีก! ถ้าไม่พอใจอะไรจริงๆ ก็เชิญไล่พวกเราออกได้นะครับ! พวกเราทุกคนยินดีจะไปเดี๋ยวนี้เลย!”

            เมื่อใดที่ทางโรงแรมขาดแคลนคนทำงานขึ้นมาจริงๆ เมื่อนั้นหายนะย่อมต้องมาเยือนแน่ ทุกคนในที่นี้ต่างตระหนักทราบถึงเรื่องนี้ดีเช่นกัน จึงได้กล้าต่อปากต่อคำกลับไปเช่นนี้ ฉะนั้นจึงมั่นใจว่า ต่อให้จะพูดจาตอบโต้ล้ำเส้นไปอย่างไร พวกเขาก็ไม่มีทางถูกไล่ออกอย่างแน่นอน

            ในทางตรงข้าม หากพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส อาศัยจังหวะนี้สร้างความอับอายไล่ตะเพิดหลิวหมิงออกไปได้ ภายภาคหน้าก็จะไม่มีใครในโรงแรมแห่งนี้กล้าที่จะท้าทายพวกเขาอีก!

            ทว่าอย่างนั้น สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงก็คือ หลินจิงซูหาใช่คนอ่อนแออย่างที่คิด!

            เผชิญกับคำเยาะเย้ยสบประมาทจากทุกคน แทนที่จะปิดหน้าวิ่งร้องไห้หนีไปดังเช่นสาวน้อยทั่วไป ตรงกันข้าม หลินจิงซูกลับขว้างจานขนมในมือทิ้งลงถังขยะอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’ พร้อมหยิบมีดเดินเข้าครัวไปอย่างไม่ลังเล

            “แกล้งทำเป็นเก่ง! จะทำอะไรกินล่ะแม่หนู? ไข่เจียวรึไง! ฮ่าฮ่าฮ่า…”

            หลินจิงซูทำหูทวนลม ไม่สนใจเสียงดูถูกดูแคลนที่ดังอยู่รอบข้าง สองมือของเธอชุลมุนไล่หยิบวัตถุดิบและส่วนผสมที่จำเป็น ตั้งหน้าตั้งตาเข้าครัวทำขนมหวานอย่างจริงจัง

            บรรดาพ่อครัวมือเก๋าทั้งหลายต่างหันมามองหน้ากันด้วยความขบขัน พวกเขาเลือกที่จะไม่เชื่ออย่างสุดใจว่า สาวน้อยตัวเล็กคนนี้จะสามารถเนรมิตขนมหวานชั้นเลิศออกมาได้จริง!

            หากเด็กสาวคนนี้สามารถทำได้จริง นั่นไม่เท่ากับว่า ประสบการณ์ในวงการอาหารนับสิบปีของพวกเขาต้องสูญเปล่าแล้วหรือ?

            ทุกคนต่างยืนจดจ้องหลินจิงซูที่กำลังขะมักขะเม้นด้วยสีหน้าแววตาขบขัน ราวกับกำลังยืนดูเรื่องตลกสักฉากหนึ่งอยู่

            “เห้ย อวดดีซะเหลือเกินนะแม่หนู? ไม่รู้ซะแล้วว่าที่นี่มันถิ่นใคร!”

            “ฉันเป็นพ่อครัวประจำโรงแรมนี้มานานกว่าสิบปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นใครที่รสมือเหนือกว่าฉันเลยสักคน! แล้วเธอเป็นใครมาจากไหนแม่หนู? ถึงได้กล้าโยนอาหารที่ฉันทำทิ้งถังขยะ!!”

            ในสายตาของทุกคน หลินจิงซูเปรียบเสมือนลูกวัวเกิดใหม่ไม่กลัวเสือที่ทั้งโง่เขลาและอวดดี ทุกคนจึงอดพากันล้อเลียนไม่ได้ แต่ขณะเดียวกัน ทุกคนก็ยังคงเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของเธออย่างใกล้ชิดเช่นกัน