ตอนที่ 343 ร่วมมือกับหนูไม่มีคำว่าขาดทุน!

            172 2-2

            ตอนที่ 343 ร่วมมือกับหนูไม่มีคำว่าขาดทุน!

            แต่ทันทีที่ได้ฟังข้อเสนอของหลิวหมิง หลินจิงซูก็เลือกที่จะส่ายหน้าปฏิเสธโดยแทบไม่ต้องคิด

            เธอยังมีร้านชานมไข่มุกที่ต้องจัดการดูแลอยู่อีกถึงห้าสาขา ไม่มีเวลามากพอจะมารับตำแหน่งพ่อครัวทำขนมที่โรงแรมได้

            อีกหนึ่งประการสำคัญ รายรับจากธุรกิจชานมไข่มุกย่อมต้องดีกว่าอยู่แล้ว มิหนำซ้ำยังไม่ต้องไปเป็นลูกจ้างใครอีก

            “ประธานหลิวคะ อย่าล้อกันเล่นแบบนี้สิคะ หนูยังเป็นแค่เด็กนักศึกษาเท่านั้น จะเอาเวลาที่ไหนมาทำงานในโรงแรมได้ล่ะ”

            ถึงจะรู้สึกผิดหวังไม่ใช่น้อย แต่หลิวหมิงยังคงพยักหน้าหงึกๆอย่างเข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้น เขาย่อมไม่มีวันปล่อยให้เชฟขนมหวานผู้มากไปด้วยพรสวรรค์อย่างหลินจิงซูหลุดมือไปง่ายๆเช่นกัน!

            “ก็พูดไว้เผื่อให้กลับไปคิดดู ถ้าเรียนจบแล้วไม่รู้จะทำอะไร ที่นี่ก็ยังยินดีต้อนรับเสมอ! หรือถ้าคุณจิงซูยินดีที่จะขายสูตรทำเค้กชิฟฟ่อนและสอนให้กับพ่อครัวของโรงแรมเรา ทางเราก็ยินดี ต้องการค่าวิชาเท่าไหร่ก็บอกมาได้เลยไม่ต้องเกรงใจ!”

            “แบบนี้นอกจากจะไม่กระทบกับการเรียนด้วยแล้ว มิหนำซ้ำยังช่วยให้คุณจิงซูมีรายได้เพิ่มขึ้นอีกทางด้วย! หรืออย่างนี้ดีมั้ย…ค่าสอนต่อหนึ่งครั้ง ทางเรายินดีจ่ายให้ในอัตราเงินเดือนสองเท่าของพ่อครัวเราเลย!”

            เผชิญหน้ากับข้อเสนอที่หอมหวานปานน้ำผึ้งเพียงนี้ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินจิงซูก็พยักหน้าตอบตกลงอย่างรวดเร็ว โอกาสดีๆแบบนี้ใครจะหน้าโง่ไม่รีบคว้าไว้ล่ะจริงมั้ย?

            “ตกลงค่ะ หนูจะสอนทั้งสูตรขนมและทักษะพื้นฐานของการทำขนมแบบตะวันตกให้เลย แต่หนูไม่ขอรับเป็นเงินนะคะ แต่จะขอสิทธิ์ในการใช้พื้นที่ส่วนหนึ่งในโถงหน้าของโรงแรมแทนค่ะ”

            หลินจิงซูเอ่ยประโยคนี้จบเท่านั้น ทำเอาหลิวหมิงถึงกับขมวดคิ้วคิดหนักขึ้นทันที

            ในฐานะนักธุรกิจแล้ว โรงแรมแห่งนี้เปรียบเสมือนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่สุดของเขาในเวลานี้

            การจะปล่อยเช่าพื้นที่หน้าโรงแรมซึ่งเปรียบเสมือนทำเลทองคำให้คนอื่นโดยไม่คิดเงินสักหยวนแบบนี้ นี่เรียกได้ว่าขาดทุนครั้งใหญ่ใช่หรือไม่?

            พูดง่ายๆก็คือ หากหลิวหมิงตอบตกลงข้อเสนอของเธอ เขาจะสูญเสียรายได้มูลค่ามหาศาลจากจุดนี้ทันที!

            ทางด้านเลขาสาวที่ยืนถัดจากหลิวหมิงไป เร่งปฏิเสธเสียงหลงก่อนผู้เป็นนายจะส่งเสียงตอบใดๆเสียอีก

            “นี่สาวน้อย ได้คืบจะเอาศอกนะ อย่าลืมสิว่าข้อเสนอของเธอในเวลานี้ คือพื้นที่ซึ่งเป็นทำเลขายของภายในโรงแรมที่เลิศหรูที่สุดในมณฑลผิงเฉิงเชียวนะ คิดจะขอกันฟรีๆแบบนี้เชียว? มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ?”

            “รู้มั้ยว่าอัตราค่าเช่ารายปีของที่นี่สูงขนาดไหน? แล้วทุกร้านที่ต้องการจะมาเปิดยังต้องผ่านการตรวจอนุมัติอย่างเข้มงวดจากทางเราก่อนด้วย เพื่อไม่ให้มีผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของทางโรงแรม ที่ยึดหลักเรื่องความหรูหรามาเป็นอันดับหนึ่ง! สาวน้อย เธอลองนึกภาพตามดูนะ ถ้าหน้าโรงแรมระดับห้าดาวของเรามีร้านชานมไข่มุกเล็กๆของเธอตั้งขายอยู่ แขกที่มาพักจะรู้สึกยังไง?”

            ไม่ใช่เพียงเลขาสาวคนนี้เท่านั้น แต่เป็นทุกคนที่อยู่ในครัวแห่งนี้ ล้วนไม่เห็นด้วยกับข้อเรียกร้องของหลินจิงซู

            เพราะในมุมมองของพวกเขา สถานที่แห่งนี้เปิดโอกาสให้เฉพาะนักลงทุนผู้เป็นดั่งสิงโตใหญ่เท่านั้น

            ท้ายที่สุดนี้ ในเรื่องของสถานที่พักและงานบริการ โรงแรมแห่งนี้ยังคงครองอันดับหนึ่งเสมอมา แม้ว่าจะมีข้อด้อยเรื่องรสชาติอาหารที่ต่ำกว่าเกณฑ์ไปบ้าง แต่ทว่านั่นก็เป็นเพียงจุดดำเล็กๆบนผืนพรมเท่านั้น

            ในฐานะประธานใหญ่ผู้คุมบังเหียน หลิวหมิงคงไม่ปล่อยให้สาวน้อยตรงหน้า หยิบยกเอาเรื่องนี้ขึ้นมาเป็นข้ออ้างเพื่อฉกฉวยโอกาสทางธุรกิจอย่างแน่นอน

            แต่เมื่อหลินจิงซูถูกปฏิเสธกลับมาเช่นนี้ เธอก็เลือกที่จะหมุนตัวจากไปโดยไม่เอ่ยอะไรต่ออีกแม้แต่คำเดียว

            เนื่องจากการเจรจาครั้งนี้ประสบความล้มเหลว ตัวเธอเองจึงไม่จำเป็นต้องเสียเวลาอยู่ที่นี่อีกต่อไป

            แต่ใครจะคาดคิด ฉับพลันทันใดนั้น กลับเป็นประธานหัวเรือใหญ่อย่างหลิวหมิงเสียเอง ที่พยามจะอ้าปากเอ่ยอะไรสักอย่างเพื่อรั้งให้สาวน้อยอยู่ต่อ

            “เดี๋ยวก่อนคุณจิงซู! ผมว่าเราค่อยๆเจรจาเรื่องนี้กันดีกว่า! อย่างน้อยก็ช่วยแจกแจงรายละเอียดเกี่ยวกันร้านค้าที่ต้องการจะเปิดให้ฟังสักหน่อย เพราะถ้าไม่บอกอะไรกับทางเราเลยแบบนี้ เราเองก็ต้องรับความเสี่ยงเหมือนกัน…”

            “อีกอย่าง ถ้าหากร้านที่จะเปิดอาจทำให้ภาพลักษณ์ของทางโรงแรมเราเสียหาย ผมก็จะได้คิดหาแนวทางแก้ไขได้ถูก …”

            ได้ยินว่าเรื่องจับจองพื้นที่หน้าโรงแรมพอจะมีโอกาสขึ้นมาเช่นนี้ หลินจิงซูจึงรีบหยุดฝีเท้า แล้วหันหลังกลับไปทันที

            ทุกอย่างที่หลิวหมิงพูดมาล้วนถูกต้อง สถาปัตยกรรมการตกแต่งของที่นี่ทั้งอลังการและเลิศหรูเป็นที่สุด ซึ่งร้านชานมไข่มุกเล็กๆของเธอไม่มีทางเทียบได้เลยแม้แต่น้อย

            แต่เพราะความแตกต่างในจุดนี้นี่ล่ะ ที่ทำให้หลินจิงซูยิ่งต้องการพื้นที่นี้จนตัวสั่น!

            ในภาควิชาการตลาด จะมีสิ่งหนึ่งที่เรียกว่า ‘การสร้างมูลค่าแบรนด์สินค้า’ หากสามารถย้ายตำแหน่งที่ตั้งของร้านชานมไข่มุกมาอยู่ที่นี่ได้สักสาขา นี่ย่อมส่งผลให้ผลิตภัณฑ์ของเธอกลายมาเป็นสินค้าเลอค่าในสายตาของลูกค้าขึ้นทันที!

            จากนั้น มูลค่าสินค้าย่อมสามารถดีดตัวเพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าทวี เมื่อถึงตอนนั้น การจะเพิ่มอัตรากำไรของชานมไข่มุกต่อหนึ่งแก้ว ย่อมทำได้โดยไม่ค้านสายตาของผู้บริโภคเช่นกัน!

            แต่ถึงอย่างนั้น ก็ใช่ว่าเธอจะเปิดร้านแบบกระจอกงอกง่อย แล้วอาศัยความได้เปรียบของสถานที่ขายเอาเงินไปวันๆ

            หากได้พื้นที่ส่วนหนึ่งของทางโรงแรมมาจริง เธอจะใช้เงิน 8,000 หยวนที่มีอยู่ในกำมือ ทุ่มลงทุนไปกับการตกแต่งร้านทั้งหมด เพื่อที่จะเนรมิตร้านชานมไข่มุกของเธอให้ดูหรูหรายกระดับขึ้นไปอีกขั้น!

            คิดจะนำเงิน 8,000 หยวนไปต่อยอดธุรกิจ คงไม่มีอะไรที่จะคุ้มค่าไปกว่านี้แล้ว!

            หลินจิงซูยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับแผนการในหัวของตน และเธอก็ไม่คิดจะปิดบังเรื่องนี้เช่นกัน

            “ประธานหลิว ไม่ต้องกังวลไปนะคะ หนูไม่มีทางทำให้ภาพพจน์โรงแรมของคุณต้องแปดเปื้อนอย่างแน่นอน ตัวหนูเองก็ชื่นชอบสถาปัตยกรรมของทางโรงแรมเช่นกัน และตั้งใจไว้ว่าจะเปิดร้านในแนวเดียวกันด้วย”

            เป็นเพราะสีหน้าและน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเป็นผู้ใหญ่ของหลินจิงซู ทำให้หลิวหมิงถึงกับหัวเราะออกมาด้วยความผ่อนคลายจากเดิมมาก

            “สาวน้อย คิดอยากจะทำธุรกิจ มีงบสักเท่าไหร่กันเชียว?”

            เลขาสาวเลื่อนขยับแว่นเล็กน้อย พร้อมเอ่ยถามน้ำเสียงเข้ม

            หลินจิงซูควักธนบัตรปึกหนาจำนวน 8,000 หยวนออกจากกระเป๋าให้ดู แล้วเริ่มเจรจาเรื่องธุรกิจต่อทันทีไม่มีรอรี

            “ขอเพียงประธานหลิวยอมรับข้อเสนอของหนู ก็มั่นใจได้เลยว่า ภาคจัดเลี้ยงที่คุณพยายามจะสร้างขึ้นมานั้น จะต้องประสบความสำเร็จอย่างสวยงามแน่นอน! ร่วมมือกับหนูไม่มีคำว่าขาดทุนแน่ค่ะ!”

            เห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจถึงเพียงนั้นของหลินจิงซู เหล่าพ่อครัวรอบข้างถึงกับอดขำไม่ได้

            “เงินแค่ 8,000 หยวนตกแต่งร้านก็หมดแล้ว! ไหนจะค่าวัตถุดิบแล้วก็ค่าอุปกรณ์ต่างๆอีกล่ะ! แม่หนู นี่คิดว่ากำลังเล่นขายของอยู่รึไง?”

            “ท่านประธาน อย่าใจอ่อนเห็นดีเห็นงามไปด้วยเชียวล่ะ! เธอจะต้องทำให้ภาพลักษณ์ของโรงแรมเราดูแย่ลงอย่างแน่นอน!”