ตอนที่ 347 ฝึกฝีมือทำขนมหวาน

174 2-2

            ตอนที่ 347 ฝึกฝีมือทำขนมหวาน

            เดิมที จ้าวเสี่ยวย่าหมายหมั่นปั้นมือไว้ว่า วันนี้ล่ะ เธอจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเธอกับหวู่ฮ่าวชิงพัฒนาขึ้นไปอีกขั้น!

            แต่ใครจะไปคาดคิดว่า การปรากฏตัวในครั้งนี้ของหลินจิงซู กลับทำลายทุกอย่างจนพังไม่เป็นท่าแบบนี้!

            ตอนนี้อย่าว่าแต่สถานะคนรักเลย เพียงแค่จะเป็นเพื่อนกันก็ไม่ได้แล้ว!

            จ้าวเสี่ยวย่าเดือดดาลอย่างที่สุด และที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่านั้นก็คือ ตัวเธอเองตระหนักดีกว่าตนเองนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนังจิ้งจอกตัวนี้ เพราะเหตุนี้เอง เธอจึงจำต้องยอมล่าถอยกลับไปแม้จะไม่เต็มใจนัก ได้แต่เก็บงำความพ่ายแพ้กลับบ้านไป

            เห็นภาพฉากเช่นนี้เข้า หลินจิงซูอดที่จะหันไปถามหวู่ฮ่าวชิงด้วยความขบขันไม่ได้

            เพราะท้ายที่สุดแล้ว ภูมิหลังของจ้าวเสี่ยวย่าก็เป็นถึงคุณหนูผู้ร่ำรวย มิหนำซ้ำหน้าตายังจิ้มลิ้มสะสวยอีกด้วย และที่สำคัญ เธอยังตกหลุมรักหวู่ฮ่าวชิงชนิดที่เรียกว่าหัวปักหัวปำ แทนที่ทั้งสองจะได้รักกันราบรื่น กลับกลายเป็นว่า หลินจิงซูได้เข้ามาทำลายความสัมพันธ์ที่ดีงามของทั้งคู่ลงจนสิ้น

            “จ้าวเสี่ยวย่าดูท่าจะชอบนายมากเลยนะ ไม่คิดจะลองเปิดใจดูหน่อยเหรอ?”

            หวู่ฮ่าวชิงถึงกับเหลียวมอง เขารู้สึกใจคอไม่ดีเท่าไหร่ที่จู่ๆหลินจิงซูก็เอ่ยปากถามออกมาแบบนี้

            “โถ่ ประธานก็พูดเป็นเล่นไปได้! ตอนนี้พวกเรายังเป็นนักศึกษากันอยู่เลยนะ เรื่องรักๆใคร่ๆมีแต่จะทำให้การเรียนแย่ลงเท่านั้นล่ะ”

            ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูอดรู้สึกขบขันไม่ได้ ใครจะไปคาดคิดว่า หนุ่มหล่อดาวเด่นประจำมหาวิทยาลัยของเธอ แท้จริงแล้วจะมีด้านที่ไร้เดียงสาแบบนี้อยู่ด้วย

           

            แต่ถึงอย่างนั้น ก่อนที่หลินจิงซูจะทันได้พูดอะไรต่อ จู่ๆหวู่ฮ่าวชิงถามขึ้นเสียก่อน

            “แล้วประธานล่ะ มีคนที่ชอบแล้วรึยัง?”

            หลินจิงซูรีบโบกมือปฏิเสธทันควัน

            “ไม่ ไม่ ไม่ ชีวิตฉันสนใจแต่เงินเท่านั้น! ถ้าจะตกหลุมรักอะไรสักอย่าง สำหรับฉันคงเป็นเงินนี่ล่ะ!”

            แม้ปากจะพูดออกไปเช่นนั้น ทว่าภายในใจกลับมีใบหน้าของใครบางคนผุดปรากฏขึ้น

            ได้ยินคำตอบฉะฉานชัดเจนจากปากของหลินจิงซู หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับแอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก

            ในมุมที่หลินจิงซูไม่ทันสังเกตเห็น เขาลอบระบายยิ้มด้วยความโล่งใจ และอาสาเดินนำไปยังห้องครัวอย่างรวดเร็ว

            “สุดยอด! คิดไม่ถึงเลยว่าครัวที่บ้านนายจะมีอุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือพร้อมทุกอย่างแบบนี้!!”

            หวู่ฮ่าวชิงพยักหน้ายิ้มแย้ม

            “เครื่องครัวแทบทุกชิ้นในนี้ล้วนเป็นของใหม่แกะกล่อง เพราะแม่ของฉันยังไม่เคยใช้อะไรสักอย่าง แค่ซื้อมาประดับให้บ้านดูสมบูรณ์ขึ้นเท่านั้นเอง ประธานอยากจะใช้อะไรก็ตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจ!”

            อีกฝ่ายเอ่ยปากอนุญาตถึงเพียงนี้ หลินจิงซูเองก็ไม่เกรงใจเช่นเดียวกัน เธอรีบหยิบสมุดจดบันทึกที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มเปิดอ่านทบทวนก่อนลงมือทำทันที

            หลังจากอ่านและท่องจำจนขึ้นใจแล้ว มือไม้คู่นี้ก็เริ่มเดินเครื่องเคลื่อนไหว

            ในไม่ช้า ภายใต้ความช่วยเหลือของหวู่ฮ่าวชิงอีกแรง เค้กก้อนสวยก็ถือกำเนิดขึ้นอย่างงดงาม

            เมื่อได้กลิ่นหอมหวานชวนน่ารับประทานฟุ้งตลบ หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับตบเข่าฉาดใหญ่ อดที่จะชื่นชมหลินจิงซูออกมาไม่ได้

            “คิดไม่ถึงจริงๆว่า นอกจากประธานจะทำทั้งชานมไข่มุกได้อร่อยมากแล้ว ยังทำเค้กได้เลิศขนาดนี้ด้วย! ขอถามตามตรงเลยนะ นี่เป็นครั้งแรกที่เคยใช้เตาอบจริงๆเหรอ?”

            ได้ฟังคำชมเชยอย่างออกนอกหน้าออกตาเช่นนี้ หลินจิงซูก็คลี่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มแสดงทักษะพิเศษอีกครั้ง

            ภายหลังหยิบถาดออกจากเตาอบ รอให้ฐานเค้กเย็นตัวจนเข้ารูป เธอจึงเริ่มตีไข่ขาวเพิ่มน้ำมะนาวลงไปเพื่อทำเป็นวิปครีมรสมะนาวหวานอมเปรี้ยว มือทั้งสองข้างของสาวน้อยพลิ้วไหวประดุจร่ายรำ เนรมิตเค้กชิ้นนี้จนออกมาสวยงามน่ารับประทานไปอีกขั้น

            ทุกกระบวนการดำเนินผ่านไปอย่างราบรื่นปราศจากข้อติดขัดใดๆ ทำเอาหวู่ฮ่าวชิงที่เป็นผู้ชมอยู่ข้างสนามถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

            “ประธานนี่เป็นอัจฉริยะด้านขนมหวานจริงๆ! ชั่วชีวิตที่ผ่านมา ขนมอร่อยๆได้เคยผ่านปากฉันมาตั้งเยอะแยะ แต่ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ชวนให้น้ำลายสอได้เท่าครั้งนี้! ถ้าเอาเค้กนี่ไปขายในร้านชานมไข่มุกแล้วล่ะก็ รับรองว่าต้องขายดีจนร้านแตกแน่ๆ!”

            หวู่ฮ่าวชิงเองก็คอยยืนให้กำลังใจอยู่เคียงข้างอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย ส่วนหลินจิงซูก็คึกมาจากไหนไม่ทราบ ร้อนวิชาจนทดลองทำขนมหวานสารพัดชนิด และเชิญชวนให้เขาได้ลองลิ้มชิมรส

            ในฐานะที่เป็นผู้ได้ลองชิมคนแรก หวู่ฮ่าวชิงถึงกับยกป้ายให้คะแนนสิบเต็มสิบทุกชิ้นที่ผ่านเข้าปากเลยทีเดียว!

            “ประธาน มีความสามารถขนาดนี้ ไปเปิดร้านเบเกอรี่ได้สบายๆเลยนะ! นี่มันนักศึกษาคณะวิศวะคอม หรือเชฟขนมหวานระดับมืออาชีพมาจุติกันแน่เนี่ย!”

            ใช่ว่าหลินจิงซูจะไม่อยากเปิดร้านเบเกอรี่ แต่เธอยังไม่มีเงินทุนมากพอจะทำเช่นนั้นต่างหาก เพราะเหตุนี้เอง การทดลองเปิดร้านภายในโรงแรมหลี่เจี่ยก่อน จึงนับว่าเป็นก้าวแรกที่สำคัญยิ่ง ทั้งหมดก็เพื่อสั่งสมประสบการณ์และฐานลูกค้าสำหรับเปิดร้านต่อๆไป

            ทุกวันนี้ แม้ธุรกิจชานมไข่มุกจะสามารถทำกำไรได้เป็นที่น่าพอใจในระดับหนึ่ง แต่ทว่ารายได้ทางเดียวย่อมไม่เพียงพอสำหรับเธอ

            หลินจิงซูยืนชื่นชมผลงานของตนเองด้วยความภาคภูมิใจ และเก็บรวบรวมขนมหวานทุกชิ้นใส่จานให้เข้าที่

            “ขนมพวกนี้ฉันยกให้นายหมดเลย ถือซะว่าเป็นของตอบแทนที่นายอุตส่าห์ให้ฉันยืมใช้ครัว!”