ตอนที่ 348 ขงเบ้งแห่งโลกธุรกิจ

175 1-2

      ตอนที่ 348 ขงเบ้งแห่งโลกธุรกิจ

     

           

            การทดลองครั้งแรกประสบความสำเร็จด้วยดี หลินจิงซูค่อยรู้สึกมั่นใจยิ่งขึ้น

            ทันทีที่กลับมาถึงร้านชานมไข่มุก เธอก็พบว่าหลิวหมิงได้นั่งคอยอยู่นานแล้ว

            “โอ้? ประธานหลิว ลมอะไรหอบมาคะเนี่ย?”

            การที่บุคคลระดับนี้มาปรากฏตัวถึงร้านของเธออีกครั้ง ย่อมมั่นใจได้เลยว่าจะต้องมีเรื่องสำคัญอะไรสักอย่างแน่นอน

            ได้ยินเสียงร้องทักทายดังขึ้น หลิวหมิงก็มีปฏิกิริยาตอบสนองทันที เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มว่า

            “ผมมาลองคิดๆดูแล้ว ทั้งทักษะความสามารถและพรสวรรค์ของคุณที่มี หากโรงแรมของเราไม่ได้คุณมาเป็นหัวหน้าพ่อครัวคุมงานส่วนพื้นที่จัดเลี้ยง คงนับเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่เลยทีเดียว”

            “แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ยังยินดีที่จะตอบรับคำขอของคุณ แต่ก็จำเป็นจะต้องขอให้คุณช่วยชี้แจงรายละเอียดให้ฟังด้วยว่า รูปแบบร้านค้าที่ต้องการจะเปิดในพื้นที่ของเรานั้นเป็นธุรกิจประเภทไหน และจุดประสงค์ของการเปิดครั้งนี้คืออะไร ทั้งหมดนี้ก็เพื่อรักษาภาพลักษณ์ที่เลิศหรูของโรงแรมเราให้คงอยู่ต่อไปได้”

            พูดจบ หลิวหมิงก็หันไปหยิบเอกสารสัญญาการเช่าพื้นที่ออกมาจากกระเป๋าหนัง

            ภาพฉากที่ดูจริงจังถึงขั้นนี้ ทำเอาพนักงานในร้านต่างพากันยืนตัวเกร็งแอบรู้สึกประหม่าแทนไม่น้อย

            “ค่าสูตรขนม 200 หยวนต่อหนึ่งเมนู ไม่คิดว่าราคานี้ต่ำเกินไปหน่อยเหรอคะ?”

            หลิวหมิงได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับคลี่ยิ้มทันที

            “แล้วคุณจิงซูต้องการสักเท่าไหร่เหรอครับ? แม้ว่าครอบครัวของผมจะประกอบธุรกิจมีโรงแรมใหญ่โต แต่เนื้อในย่อมต้องมีทั้งกำไรขาดทุนปะปนกันไป และผมคงไม่เลือกทำธุรกิจที่ตนเองต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างแน่นอน”

            ภายใต้กฎเกณฑ์แห่งโลกธุรกิจนี้ หลินจิงซูย่อมเข้าใจในสิ่งที่หลิวหมิงต้องการจะสื่อได้เป็นธรรมดา แม้คุณค่าในตัวเธอจะสูงล้ำสักเพียงใดในสายตาของเขา แต่ถึงอย่างไรธุรกิจโรงแรมก็ยังต้องการผลกำไรมาหล่อเลี้ยง

            ในมุมมองของนักธุรกิจด้วยกัน คุณเองก็ควรต้องกล้าที่จะเสี่ยงเช่นกัน

           

            “ประธานหลิวคะ สิ่งสำคัญของการทำธุรกิจคือการไว้เนื้อเชื่อใจกันและกัน หนูยินดีมอบให้ไม่ว่าจะเป็นสูตรขนมหรือเวลาการสอน แต่ขอค่าคอมมิชชั่น 40% จากผลกำไรรวมที่ได้จากภาคงานจัดเลี้ยง”

            หลินจิงซูไม่มีเกรงอกเกรงใจเช่นกัน เธอโน้มตัวขึ้นหน้าพร้อมเปิดฉากตรงเข้าประเด็น ทำการหงายไพ่ในมือให้อีกฝ่ายรับทราบในทันที

            “สัญญาฉบับนี้จะมีอายุ 3 เดือน หากภายในระยะเวลานี้ หนูยังไม่สามารถทำยอดขายได้ตามเป้าที่ระบุไว้ในตัวสัญญา ค่าคอมมิชชั่น 40% นี้หนูก็จะไม่ขอรับเช่นกัน และจะถือว่าได้ยกสูตรขนมกับค่าสอนให้ทางคุณไปเลยฟรีๆ”

            “แต่จะขอเพิ่มเงื่อนไขเข้าไปอีกอย่างค่ะ หนูอยากจะสร้างโซนบาร์รับรองภายในโถงล็อบบี้เพิ่มอีกหนึ่งแห่ง ก็ตามชื่อนั่นล่ะค่ะ บาร์ที่ว่านี้จะใช้เป็นสถานที่รับรองให้กับแขกที่เข้าพัก ให้ได้มานั่งเล่นผ่อนคลายกัน ไปกระทั่งใช้เป็นสถานที่เจรจาพูดคุยเรื่องธุรกิจอย่างจริงจังก็ได้เช่นกัน”

            คล้อยหลังบอกข้อเสนอนี้ออกไป หลินจิงซูจึงค่อยๆเอนแผ่นหลังกลับไปพิงพนักในท่วงท่าสบายตามเดิม ระหว่างนั้นย่อมไม่ลืมที่จะเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาตอบสนองของหลิวหมิงเป็นระยะๆด้วย

            “เหตุผลที่ต้องสร้างบาร์นี้ขึ้นมา เพราะนี่เป็นหนึ่งในกลยุทธ์ใช้ยื้อเวลาของแขกผู้เข้าพักให้อยู่ในชั้นรับรองนี้ได้นานที่สุด เมื่อใดที่พูดคุยสนทนากันจนคอแห้ง ล้วนต้องเกิดความอยากอาหารเพิ่มขึ้นบ้าง เมื่ออุปสงค์เพิ่มสูงขึ้น ไม่เพียงจะสามารถกระตุ้นยอดขายให้กับพื้นที่จัดเลี้ยงได้แล้ว แต่เรายังสามารถอาศัยช่วงจังหวะนี้ขึ้นราคาค่าบุฟเฟ่ต์ของทางโรงแรมได้อีกด้วย”

            แผนภาพธุรกิจที่หลินจิงซูกำลังอธิบายให้อีกฝ่ายฟังอยู่ในขณะนี้ เป็นเรื่องที่หลิวหมิงไม่เคยนึกถึงมาก่อนเลย

            เพราะท้ายที่สุดแล้ว งบบัญชีประจำปีของโรงแรมยังคงกำไรติดบวกอยู่เสมอ และ 80% ของกำไรนี้ก็มาจากค่าห้องพักเสียส่วนใหญ่

            ส่วนภาคงานพื้นที่จัดเลี้ยงซึ่งให้บริการทั้งห้องอาหารแบบบุฟเฟ่ต์ และให้เช่าสถานที่จัดงาน ตัวเลขในบัญชีส่วนนี้กลับติดลบขาดทุนตลอดมาทุกปี ยิ่งเป็นพวกคูปองบุฟเฟ่ต์ยิ่งแล้วใหญ่ แทบขายไม่ออกเลยด้วยซ้ำไป

            หากสาวน้อยคนนี้สามารถทำได้อย่างที่ปากพูดจริงๆ นี่จะเป็นอีกหนึ่งช่องทางที่จะสร้างกำไรให้กับทางโรงแรมได้อย่างเป็นกอบเป็นกำทีเดียว! และโรงแรมหลี่เจี่ยของเขาก็จะยิ่งเปรียบเสมือนเสือติดปีก ที่จะมีชื่อเสียงโด่งดังและยิ่งใหญ่มาขึ้นอีกหลายเท่าทวี!

            แต่หากว่า…สิ่งที่สาวน้อยตรงหน้าพูดมาทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องเพ้อฝันล่ะ?

            คนที่รับความเสี่ยงทั้งหมดจากผลขาดทุนครั้งนี้ ยังจะเป็นใครอื่นไปได้อีกนอกจากตัวเขาเล่า?

            เผชิญหน้ากับทางเลือกที่ยากจะตัดสินใจเช่นนี้ หลิวหมิงถึงกับนั่งนิ่งปั้นหน้าเคร่งเครียดอยู่นานสองนาน

           

            หากแผนการตลาดครั้งนี้ล้มเหลว แม้จะไม่ต้องจ่ายค่าคอมมิชชั่น 40% ก็จริง แต่แล้วยังไงล่ะ? ความสูญเสียในครั้งนี้ก็ยังนับว่ามากมายมหาศาลอยู่ดี! เขาจำเป็นต้องคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบที่สุด!

            “ประธานหลิวเคยได้ยินคำพูดนี้บ้างมั้ยคะว่า นักธุรกิจที่เก่งไม่ใช่เพราะเขาฉลาดที่สุด แต่เพราะเขากล้าที่จะเสี่ยงในเรื่องที่ควรเสี่ยงมากที่สุด ทุกวันนี้เริ่มมีหลากหลายตระกูลก่อร่างสร้างความมั่งคั่งขึ้นมา จนเติบโตกลายมาเป็นม้ามืดในโลกธุรกิจแล้ว ถึงวันนี้ประธานหลิวจะไม่รับข้อเสนอของหนู แต่สักวันจะต้องมีคู่แข่งตัวใหญ่ขึ้นมาท้าชนกับโรงแรมของคุณอย่างแน่นอน และเมื่อถึงตอนนั้น คุณจะเพิ่งมาค้นพบว่า ต่อให้อยากเปลี่ยนแปลงอะไรในตอนนั้น ทุกอย่างก็กลับสายเกินไปแล้ว!”

            “จริงอยู่ค่ะ ที่ตอนนี้คุณยังเป็นเจ้าตลาดยักษ์ใหญ่ในอุตสาหกรรมประเภทนี้ แต่อีกสักสิบยี่สิบปีข้างหน้า ถ้ายังขืนไม่คิดที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรเลยสักอย่างแบบนี้ สุดท้ายคุณก็จะเป็นแค่กบต้มในหม้อน้ำเดือด!”

            ทั้งด้วยสีหน้าท่าทางที่สงบนิ่งเยือกเย็น และวาจาคำสั่งสอนที่เชือดกันนิ่มๆของหลินจิงซู ทั้งหมดนี้ล้วนทำให้หลิวหมิงนักธุรกิจผู้มากประสบการณ์เจนจัด ถึงกับต้องนั่งคอตกอย่างหมดท่า

            นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้ ที่เขาถูกเด็กสาวตัวเล็กๆแบบนี้สั่งสอน แต่แทนที่เขาจะรู้สึกโกรธหรือไม่พอใจ กลับกลายเป็นว่าหลิวหมิงเสมือนขุดพบก้อนเพชรล้ำค่าเข้าให้แล้ว!

            สาวน้อยคนนี้อายุยังไม่ถึง 20 ปีด้วยซ้ำไป แต่ทว่าวิสัยทัศน์มุมมองทางด้านธุรกิจของเธอกลับเฉียบคม อ่านสถานการณ์ขาดราวกับมองเห็นอนาคต!

            นี่มัน…ขงเบ้งแห่งโลกธุรกิจแท้ๆ!

            “สิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมด…ล้วนถูกต้อง ถึงผมจะไม่อยากเต็มใจยอมรับเท่าไหร่ แต่ก็อดที่จะเห็นด้วยไม่ได้จริงๆ…”