ตอนที่ 349 บาร์รับรอง

175 2-2

            ตอนที่ 349 บาร์รับรอง

            แทนที่วันนี้หลิวหมิงจะใส่หัวโขนมาในมาดนักธุรกิจหัวใส เข้ามากดดันต่อรองให้หลินจิงซูยอมเซ็นสัญญาที่เอื้อประโยชน์แก่ตน

            กลับกลายเป็นว่า ตอนนี้เขาเองที่ดูเหมือนเด็กน้อยผู้อ่อนด้อยประสบการณ์ ได้แต่ก้มหน้าผงกศีรษะเห็นชอบไปตามเงื่อนไขของสาวน้อยตรงหน้าอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้!

            แต่ยิ่งคิดเท่าไหร่ หลิวหมิงกลับยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวหลินจิงซูมากขึ้นเท่านั้น อีกทั้งยังเชื่อมั่นเป็นอย่างยิ่งว่า เด็กสาวคนนี้นี่ล่ะที่จะเป็นอนาคตอันสดใสของโรงแรมหลี่เจี่ย!

            “ตกลง ผมจะให้เวลาคุณสามเดือนตามที่ได้ระบุไว้ในข้อสัญญา ซึ่งคุณจะต้องทำให้รายได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าจากไตรมาสเดิม แต่ถ้าทำไม่ได้ตามที่พูดไว้ พวกเราคงไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว”

            หลินจิงซูผู้ซึ่งบรรลุจุดประสงค์ที่ตั้งไว้ ภายในใจรู้สึกตื่นเต้นอย่างลิงโลด ทว่าภายนอกกลับมิอาจแสดงอากัปกิริยาเหล่านั้นออกมาได้ จึงแสร้งตีหน้าสงบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

            จะไม่ให้เธอรู้สึกดีใจได้อย่างไรล่ะ? ในเมื่อจากนี้ไป ไม่เพียงเธอจะสามารถใช้ครัวของทางโรงแรม ซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือระดับอาชีพทั้งนั้น แต่ยังสามารถเบิกใช้วัตถุดิบและส่วนผสมทุกอย่างเพื่อรังสรรค์ขนมเค้กได้ทุกแบบตามใจชอบได้อีกด้วย!

            นี่คือเหตุผลว่าเพราะอะไรจึงต้องทำมาค้าขายกับคนร่ำรวย ปรากฏว่ามันมีประโยชน์อย่างนี้นี่เอง! คำกล่าวนี้ใช่ว่าจะใช้ได้เฉพาะกับหลิวหมิงเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงกลุ่มลูกค้าใหม่ๆ ที่เธอกำลังจะประสบพบเจอในวันข้างหน้าอีกด้วย อย่าลืมว่า คนที่มีกำลังจ่ายเงินเข้าพักในโรงแรมหรูหราระดับห้าดาวเช่นนี้ได้ ฐานะของคนเหล่านี้ย่อมต้องสูงมากเป็นธรรมดา!

                  หลังจากที่หลิวหมิงกลับไปแล้ว หลินจิงซูก็ตื่นเต้นจนแทบอดใจรอไว้ไม่ไหว ที่จะคาบข่าวดีนี้ไปบอกกับเฉินเฉวียนเย่

                  “อะไรนะ? จะไปทำงานในโรงแรมให้กับคนอื่นนี่นะ? แล้วร้านชานมไข่มุกล่ะ? เธอไม่คิดจะทำต่อแล้วเหรอ??”

                  หลินจิงซูรีบเร่งอธิบายขยายความโดยเร็ว

                  “ต้องทำต่อแน่ๆอยู่แล้ว! แต่ถ้าธุรกิจชานมไข่มุกถึงจุดอิ่มตัวเมื่อไหร่ พวกเราจะไม่สามารถทำกำไรจากมันได้มากไปกว่านี้อีกแล้ว! ถึงตอนนั้น ยังไงซะเราก็ต้องหาธุรกิจอื่นทำควบคู่ไปด้วยอยู่ดี”

           

            เฉินเฉวียนเย่รู้สึกงุนงงสับสนปะติปะต่อเรื่องราวยังไม่ค่อยจะถูกเท่าไหร่นัก แต่เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่สุดแสนจะมั่นใจของหลินจิงซู เขาก็เลือกที่จะยิ้มตอบพร้อมให้กำลังใจว่า

            “เข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าถ้าอยากให้ฉันช่วยอะไรก็บอกมาได้เลยนะ!”

            เฉินเฉวียนเย่เพิ่งจะพูดจบไม่ทันเท่าไหร่ หลินจิงซูก็เอ่ยปากร้องขอความช่วยเหลือขึ้นฉับพลัน

            “หนูต้องให้พ่อเฉินช่วยแน่นอนอยู่แล้วล่ะค่ะ พรุ่งนี้หลังจากเสร็จธุระที่โรงแรมแล้ว หนูตั้งใจว่าจะทำการสำรวจพื้นที่ต่อเลย คือหนูตั้งใจว่าจะทำบาร์ค่ะ”

            บาร์? บาร์คืออะไร?

                  ใช้คำทับศัพท์เช่นนี้ เฉินเฉวียนเย่ย่อมไม่เข้าใจเพราะไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่เขาก็ยังทำเนียนพยักหน้าตอบรับกลับไป

                  เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจิงซูมุ่งหน้าสู่โรงแรมหลี่เจี่ยทันที เพื่อไปสอนการทำขนมเค้กให้กับเหล่าพ่อครัวของโรงแรม

                  บรรดาพ่อครัวมือเก๋าทุกคนต่างก็ยืนเรียงแถวรอรับการฝึกอบรมจากหลินจิงซู ซึ่งก็แน่นอน ทุกคนดูไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งที่ต้องให้เด็กสาวตัวเล็กๆมาชี้นิ้วสั่งสอน

                  ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า เด็กสาวคนนี้ยังอายุน้อยเกินไปมากจริงๆ และมากเกินกว่าจะมาสั่งสอนใครๆได้!

                  ไม่มีพ่อครัวคนไหนในที่นี้ที่ให้ความเคารพเธอเลย

                  หลินจิงซูไม่สนใจเสียงนกเสียงการอบข้าง เดินหน้าสอนสูตรและวิธีทำขนมให้กับพวกเขาตามหน้าที่ ส่วนอีกด้านหนึ่ง ก็ปล่อยให้เฉินเฉวียนเย่เดินหน้าเรื่องการตกแต่งบาร์เครื่องดื่มไป

            เมื่อบรรดาพ่อครัวเห็นลักษณะการตกแต่งหน้าบาร์ที่ดูคล้ายกับร้านชานมไข่มุกมาก พวกเขาก็อดที่จะพูดจาเหน็บแนมไม่ได้

            “นี่มันโรงแรมระดับห้าดาวนะ ไม่ใช่แผงขายชานมไข่มุกริมถนน! นี่คิดจะชงน้ำขายเพื่อแลกเงินไปวันๆจริงเหรอ? คิดง่ายไปรึเปล่า! ลูกค้าของโรงแรมเรามีแต่นักธุรกิจใหญ่แล้วก็คุณหญิงคุณนายทั้งนั้น คงไม่มีใครอยากจะดื่มชานมไข่มุกข้างถนนแบบนี้หรอก!”

            เฉินเฉวียนเย่ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล เฝ้าสังเกตท่าทีน่ารังเกียจเหล่านั้นที่มีต่อหลินจิงซูมาพักใหญ่แล้ว ยิ่งได้ยินคำพูดถากถางเหน็บแนมน่าขยะแขยงเหล่านั้นพ่นออกจากปาก เฉินเฉวียนเย่ก็ถึงกับเดินหักนิ้วมือจนเสียงข้อกระดูกดัง ‘กร็อบแกร็บ’ เข้าประจันหน้ากับเหล่าพ่อครัวปากเสียพร้อมรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่าน

            “ถ้ายังอยากจะเก็บนิ้วมือไว้ประกอบอาชีพพ่อครัวไปจนตายล่ะก็ กรุณาให้เกียรติอาจารย์ผู้สอนด้วยครับ”

            หลินจิงซูเหลือบมองเฉินเฉวียนเย่ที่เดินตรงเข้ามาช่วยเหลือ หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ

            เขาแทบจะเป็นคนเดียวด้วยซ้ำที่คอยให้กำลังใจ และสนับสนุนทุกการตัดสินใจของเธอ

            หากลองใคร่ครวญดูให้ดี ในยุคสมัยที่ผู้ชายเป็นใหญ่เช่นนี้ และผู้หญิงเราแทบจะไม่มีบทบาทในสังคมเลย นับประสาอะไรกับเด็กสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งอย่างเธอ ใครที่ไหนจะไปเชื่อมั่นว่า เธอคนนี้จะสามารถเดินตามเส้นทางฝันอันยิ่งใหญ่ได้สำเร็จเล่า?

            และถ้าจะมีใครสักคนเชื่อเช่นนั้นจริงๆ หนึ่งในนั้นก็คือเฉินเฉวียนเย่

            ในเมื่อมีคนเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าเธอต้องทำได้ หลินจิงซูจึงตั้งสัตย์ปฎิญาณไว้ว่า ชาตินี้เธอจะต้องเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของตนเองให้จงได้ และจะนำความสำเร็จทั้งหมดที่ได้มา หยิบยื่นให้แก่คนเหล่านั้นได้ภาคภูมิใจ!

            ในขณะเดียวกัน หลังจากที่หลิวหมิงได้รับรายงานว่า มีคนกำลังก่อสร้างบาร์ในโถงล็อบบี้ของโรงแรม และโครงสร้างหน้าตาก็ยังดูคล้ายกับร้านชานมไข่มุกแทบทุกประการ ได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถึงกับร้อนใจจนคู่คิ้วขมวดแน่น

            เขาไม่ต้องการให้หลินจิงซูมาเปิดร้านชานมไข่มุกภายในพื้นที่จัดเลี้ยงของโรงแรม ความแตกต่างระหว่างกลุ่มผู้บริโภคด้านนอกกับด้านในนั้น เรียกว่าค่อนข้างเหลือมล้ำกันมาก หากหลินจิงซูคิดเพียงแค่ว่า การทำเช่นนี้จะช่วยทำให้ยอดขายของเธอขยายตัวขึ้นสองถึงสามเท่าแล้วล่ะก็ หลิวหมิงตอบได้ทันทีว่า เธอกำลังคิดผิดอย่างมหันต์!

            ด้วยข้อกังวลในจุดนี้ หลิวหมิงจึงเรียกหลินจิงซูมาพูดคุยเป็นการส่วนตัวทันที

            “คุณจิงซู คุณคิดจะขายชานมไข่มุกในบาร์นี้งั้นเหรอ?”

            เผชิญกับคำถามที่เต็มไปด้วยความร้อนอกร้อนใจของหลิวหมิง หลินจิงซูจึงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างใจเย็น

            คนอย่างเธอจะทำเรื่องผิดพลาดโง่ๆแบบนั้นได้อย่างไรกัน? ที่นี่เป็นถึงโรงแรมหรูหราระดับห้าดาว เครื่องดื่มรสหวานอีกทั้งมีแคลอรี่สูงแบบชานมไข่มุก จะเป็นที่นิยมในหมู่ลูกค้าวัยกลางคนได้อย่างไรเล่า?

            “ไม่ใช่แน่ค่ะ ประธานหลิวไม่สังเกตเห็นอะไรแปลกๆบ้างเลยเหรอคะ? ที่นี่เป็นถึงโรงแรมหรูระดับห้าดาวแท้ๆ แต่กลับไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ขายเลย เป็นไปได้ยังไงคะเนี่ย? แน่นอนค่ะ บาร์เครื่องดื่มที่หนูพูดถึงก็คือ ผลิตภัณฑ์จำพวกเหล้ากับไวน์ที่จะนำมาผสมกับน้ำผลไม้ชนิดต่างๆ”

            อะไรนะ? ขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์งั้นเหรอ?!

            เฉินเฉวียนเย่ผู้ชื่นชอบไวน์เป็นทุนเดิม ได้ยินสองคำนี้เข้าถึงกับหูผึ่งและรีบปรี่เข้าไปหาหลินจิงซูโดยเร็ว

            “สาวน้อย ไวน์เขาขายกันเป็นขวด ไม่มีใครที่ไหนจะเอาไปผสมกับน้ำผลไม้กันหรอก? นี่ไม่ใช่ชานมไข่มุกนะ!”