ตอนที่ 351 สำรวจโรงกลั่นไวน์

176 2-2

            ตอนที่ 351 สำรวจโรงกลั่นไวน์

            ด้วยผลประโยชน์มหาศาลในอนาคตที่หลินจิงซูวาดฝันไว้ให้ นั่นก็หอมหวานเกินพอแล้วที่จะล่อลวงนักธุรกิจยักษ์ใหญ่อย่างเขาได้ ประสานสายตากับสาวน้อยผู้เปี่ยมไปด้วยความสามารถตรงหน้า หลิวหมิงรีบพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่มีลังเล

            ดั่งคำกล่าวที่ว่า ธุรกิจคือเรื่องของความเชื่อใจ แม้ว่าคู่ค้าตรงหน้าจะเป็นเพียงแค่สาวน้อยในวัยไม่ถึง 20 ปีก็ตาม

            ตราบใดยังพอมีหนทางของความเป็นไปได้ เขาย่อมไม่ควรละทิ้งโอกาสไปเฉยๆเช่นกัน แม้การเดิมพันครั้งนี้จะค่อนข้างเสี่ยง แต่ผลลัพธ์กลับคุ้มค่าที่จะลอง

            “เข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าคุณจิงซูเดินหน้าต่อได้เลย และในช่วงสามเดือนนับจากนี้ ผมจะไม่เข้ามายุ่มย่ามอะไรอีกแล้ว สิ่งที่ผมสนใจคือผลลัพธ์ไม่ใช่วิธีการ เชิญตามสบายเลย”

            หลินจิงซูประหนึ่งได้รับการบัตรทองอนุมัติอย่างเป็นทางการ หลิวหมิงให้การสนับสนุนเธออย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่ากิจการชานมไข่มุกและโรงแรมจะเป็นสองสิ่งที่มีโครงสร้างทางธุรกิจแตกต่างกันอย่างสุดขั้ว แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นในศักยภาพบางอย่างในตัวของสาวน้อยคนนี้

เมื่อหัวเรือใหญ่ออกปากอนุมัติเองเช่นนี้ หลินจิงซูก็ได้แต่แอบยิ้มกริ่ม สำหรับตัวเธอแล้ว ร้านชานมไข่มุกเป็นเพียงธุรกิจขนาดเล็ก แม้จะมีอัตราการหมุนเวียนของลูกค้าที่สูงมาก แต่อัตรากำไรต่อการซื้อหนึ่งครั้ง กลับไม่สามารถเทียบได้เลยกับบาร์เครื่องดื่มที่เธอกำลังจะเปิดในอนาคตข้างหน้า

            แม้จะเป็นธุรกิจประเภทเครื่องดื่มเหมือนกัน แต่หนึ่งสิ่งที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็คือ…

            กลุ่มลูกค้า

            ลูกค้าส่วนใหญ่ของร้านชานมไข่มุกล้วนเป็นนักเรียน นักศึกษา แล้วก็คนทำงานตามโรงงาน หรือหากจะพูดให้ชัดก็คือ เป็นเพียงผู้คนชนชั้นธรรมดาสามัญทั่วไป

            ฉะนั้น หากหลินจิงซูสามารถเปิดบาร์เครื่องดื่มภายในโรงแรมหรูได้ตามที่หวังไว้จริงๆ สิ่งนี้จะทำให้เธอยิ่งร่ำรวยขึ้นมากขนาดไหนกัน? โอกาสทองแบบนี้ ต่อให้ต้องตาย เธอก็จะไม่มีวันปล่อยมืออย่างแน่นอน!

             

            รับฟังบทสนทนาระหว่างคนทั้งสอง ที่ดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดจนกระทั่งถึงบทสรุป เฉินเฉวียนเย่จึงไม่รอช้า รีบสั่งการคนงานทั้งหมดให้ดำเนินการต่อทันที เพราะเกรงว่าขืนชักช้าอีกฝ่ายอาจเปลี่ยนใจได้

             สรุปสุดท้ายแล้ว หลินจิงซูก็ตัดสินใจใช้เงินทำขวัญจำนวน 8,000 หยวนที่ได้มา ไปซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาลงที่ร้าน

            เธอและหวู่ฮ่าวชิงได้ชวนกันไปที่โรงกลั่นไวน์องุ่น และทั้งหมดต้องขอบคุณเส้นสายทางบ้านเขา เพราะสามารถช่วยให้เธอดำเนินการหลายสิ่งอย่างได้คล่องตัวมากขึ้นจริงๆ

            “ประธาน คิดจะขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในโรงแรมจริงๆน่ะเหรอ?”

            หากพูดถึงเรื่องธุรกิจและการเงินแล้ว มันสมองความเฉลียวฉลาดของหวู่ฮ่าวชิงในด้านนี้ ยังค่อนข้างเป็นรองหลินจิงซูอยู่หลายขุม เขาจึงต้องสงสัยเป็นธรรมดาว่า เหตุใดเธอยังต้องเสี่ยงออกไปเริ่มต้นธุรกิจอื่นอีก ในเมื่อร้านชานมไข่มุกก็กำลังไปได้ดีมากอยู่แล้ว

            “จริงสิ นายไม่เคยได้ยินคำพูดนี้บ้างเหรอ แค่เปลี่ยนสถานที่ขาย ก้อนกรวดยังกลายเป็นทองได้ เช่นเดียวกันกับไวน์แก้วเล็กๆแก้วเดียว ที่จะสามารถทำเงินได้อย่างมากมายมหาศาลในโรงแรม”

            หวู่ฮ่าวชิงอดอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้เมื่อรับฟัง

            “ก้อนกรวดจะกลายเป็นทองได้ยังไงกัน? ฉันไม่ได้โง่นะประธาน ถ้าอยากจะดื่มจริงๆ ฉันก็แค่ซื้อไวน์กลับบ้าน แถมยังได้เป็นขวดคุ้มค่ากว่ามาก!”

            หลินจิงซูเพียงแค่ยิ้มตอบและไม่อธิบายเพิ่มเติมอีก เพราะชายหนุ่มตรงหน้าดูเหมือนจะไม่เข้าใจความหมายที่เธอต้องการจะสื่อจริงๆ

            “นายคงยังไม่เข้าใจ แต่ฉันบอกได้เพียงแค่ว่า ด้วยทักษะการชงเครื่องดื่มที่ฉันมี ฉันจะทำให้บาร์เครื่องดื่มแห่งนั้นกลายมาเป็นอีกหนึ่งธุรกิจที่เป็นรายได้หลักของโรงแรม!”

            ไม่ว่าหวู่ฮ่าวชิงจะสมองทึบกับเรื่องทำการค้ามากเพียงใด แต่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ ทักษะพื้นฐานระหว่างการชงชานมไข่มุกกับการชงเครื่องแอลกอฮอล์นั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ขนาดตัวเขาเองยังทำไม่ได้ แล้วหลินจิงซูไปเอาความมั่นใจไร้สาระแบบนี้มาจากไหนกัน แต่เพราะไม่ต้องการขัดคออีกฝ่าย หวู่ฮ่าวชิงจึงเลือกที่จะนิ่งเงียบสงบปากสงบคำแทน

           

            “แต่จะว่าไป ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณนายมากจริงๆนะ ถ้าไม่ใช่เพราะความหึงหวงที่จ้าวเสี่ยวย่ามีให้นาย ฉันก็คงไม่ได้เงินค่าทำขวัญมาไว้ในกำมือ!”

            ทันทีที่หลินจิงซูพ่นคำพูดเหล่านั้นออกมา หวู่ฮ่าวชิงก็ถึงกับเผยสีหน้ากังวลขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

            “เดี๋ยวสิ พูดแบบนั้นภาพลักษณ์ของฉันก็เสียหมด แต่ก็ไม่ต้องกังวลอีกแล้วล่ะ เพราะฉันได้ออกหน้าตักเตือนจ้าวเสี่ยวย่าด้วยตัวเองแบบนี้ จากนี้ต่อไป เธอจะไม่มาสร้างความเดือดร้อนให้ประธานอีกอย่างแน่นอน”

            นับตั้งแต่วันนั้น ที่หลินจิงซูได้เปิดเผยความชั่วร้ายของจ่าวเสี่ยวย่าให้ฟัง หวู่ฮ่าวชิงก็เริ่มตีตัวออกห่าง อีกทั้งยังเจตนาหลีกเลี่ยง และเริ่มไม่พบปะพูดคุยกับจ้าวเสี่ยวย่าอีกต่อไป

            ส่วนตัวของหวู่ฮ่าวชิงแล้ว เขาไม่เคยนึกสนใจผู้หญิงอย่างจ้าวเสี่ยวย่ามาแต่ไหนแต่ไร แม้ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกันว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเธอนั้นสวยเพียงใด แต่เรื่องนิสัยใจคอและความเฉลียวฉลาด เธอกลับเทียบชั้นหลินจิงซูไม่ติดฝุ่นเลย! หากเปรียบหลินจิงซูเป็นดั่งผู้ใหญ่ที่มากไปด้วยความคิดและประสบการณ์ จ้าวเสี่ยวย่ากลับเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่รู้จักโตและเอาแต่ใจตัวเองไปวันๆ

            หากจะพูดว่า หลินจิงซูก็คือผู้หญิงในดวงใจของเขาคงจะไม่ผิดนัก…

            เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็เพิ่งตระหนักว่า ตนเองได้จินตนาการเลยเถิดมาไกลเกินไปแล้ว จึงได้แต่กระแอมไอสองสามครั้งเพื่อเรียกสติตัวเอง

            “นี่นายยังไหวอยู่รึเปล่า? ยังมีโรงบ่มไวน์อีกตั้งหลายแห่งที่เราต้องไปดูกันนะ”

            หลินจิงซูอดกังวลไม่ได้ว่า หวู่ฮ่าวชิงเกิดจะมาขี้เกียจเอาเสียดื้อๆกลางคัน

            “อ๊ะ! ไหวสิ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ประธานไม่ต้องกังวลใจไปหรอก ยังไงวันนี้พวกเราก็ต้องตามเก็บให้ครบทุกที่อย่างแน่นอน! โรงบ่มไวน์กว่าสิบเจ้าในตัวเมือง ล้วนแต่ค่อนข้างสนิทสนมกับครอบครัวของฉันมาก ถ้าต้องการจะสั่งซื้อจริงๆ จะขอราคาทุนยังได้เลย!”

            ในชีวิตก่อนหน้า นอกจากจะชอบดื่มชานมไข่มุกเป็นชีวิตจิตใจแล้ว หลินจิงซูยังชอบดื่มแอลกอฮอล์เป็นที่สุดอีกด้วย!

            หวู่ฮ่าวชิง หนุ่มนักกีฬาที่ไม่ค่อยชื่นชอบเครื่องดื่มมึนเมาเท่าไหร่นัก เขาแทบไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับวงการนี้เลย ได้แต่เดินตามหลังหลินจิงซูต้อยๆ มองดูเธอแกว่งแก้วไวน์ไปพลางจิบชิมไปพลางตรงถังหมักแต่ละใบราวกับผู้เชี่ยวชาญ พร้อมกับข้อคำถามมากมายภายในใจ

            “นี่ประธาน ทำไมถึงได้ดูเชี่ยวชาญกับเรื่องพรรค์นี้นักล่ะ? แค่ดมกลิ่นก็รู้ถึงชนิดผลไม้ที่ใช้หมักได้เชียวเหรอ?”

            หลินจิงซูไม่สนใจที่จะตอบคำถามของหวู่ฮ่าวชิง แต่เดินไปบอกพนักงานในโรงกลั่นให้ไปตามเจ้าของมา เพื่อที่เธอจะได้สอบถามถึงไวน์แดง

            “สาวน้อย โรงกลั่นเล็กๆของฉันจะไปมีไวน์แดงได้ยังไงกันล่ะ? ต้องการจะซื้อไวน์ไปเป็นของขวัญให้คุณพ่ออย่างนั้นเหรอ? ฉันจะบอกอะไรให้นะ พวกผู้ใหญ่ไม่ค่อยชอบดื่มไวน์แดงกันนักหรอก ทำไมไม่ไปลองชิมไวน์ขาวตรงด้านโน้นดูล่ะ? เผื่อว่าจะมีที่ถูกใจบ้าง!”

            ตามที่คาดไว้ไม่มีผิด โรงกลั่นแห่งนี้ก็ยังไม่มีไวน์แดงอย่างที่เธอกำลังตามหาอีกเช่นกัน

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูจึงตัดสินใจบอกหวู่ฮ่าวชิงให้มุ่งหน้าไปที่โรงกลั่นต่อไปทันที  

            ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน ก็นิยมหมักแต่ไวน์ขาวกันทั้งนั้น และโดยส่วนมากที่บอกว่าเป็นไวน์นั้น แท้จริงแล้วก็แค่เหล้าองุ่นผสมทั่วๆไป

            สิ่งเหล่านี้ยังห่างไกลคำว่าไวน์แดงคุณภาพสูงที่หลินจิงซูกำลังตามหามาก

                       

            ผ่านไปโรงบ่มแล้วโรงบ่มเล่า หลินจิงซูก็เริ่มรู้สึกท้อแท้ขึ้นมาเรื่อยๆ แค่จะเสาะหาไวน์แดงรสชาติดีสักขวดในยุคสมัยนี้ ทำไมถึงได้ยากเย็นอะไรขนาดนี้นะ?

            “ประธาน ในความเห็นของฉัน เราควรหยุดมองหาไวน์แดง แล้วเปลี่ยนมาเป็นไวน์ขาว หรือไม่ก็เหล้าองุ่นแทนดีกว่ามั้ย? การที่ไม่มีที่ไหนขาย นั่นก็หมายความว่าสินค้าประเภทนั้นไม่ได้เป็นที่นิยม แล้วถ้าเอาไปขายต่อที่โรงแรม ก็ไม่น่าจะมีใครซื้อไม่ใช่เหรอ?”

            ความคิดเห็นของหวู่ฮ่าวชิงถูกหลินจิงซูสวนกลับทันที

            “นี่นายยังไม่เข้าใจสินะ? หัวใจสำคัญที่ทุกบาร์เครื่องดื่มจะต้องมีก็คือไวน์แดงกับวิสกี้ ฉันเคยบอกไปแล้ว นี่นายไม่คิดจะจำบ้างเลยรึไง?”