ตอนที่ 367 สถานการณ์พลิกผัน

184 2-2

                  ตอนที่ 367  สถานการณ์พลิกผัน

                  อาศัยโอกาสนี้ สาวน้อยระบายยิ้มบาง จ้องหน้าหลินชิงอี้ด้วยสายตาที่สุดจะหยามเหยียด

                  “ขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ตอนนี้มีคนอื่นมาทำหน้าที่พ่อของหนูและสามีที่ดีของแม่แทนคุณแล้ว จากนี้ต่อไป ก็เลิกมาระรานรบกวนชีวิตครอบครัวคนอื่นสักที แค่เห็นหน้าคุณ หนูก็ขยะแขยงจะแย่แล้ว”

                  “พ่อเฉินเป็นพ่อที่ดีที่สุดนับตั้งแต่หนูเกิดมา ส่วนคุณน่ะเหรอ…ไร้ค่ายิ่งกว่าเศษขยะ!”

                  เมื่อหลินชิงอี้ได้ยินลูกสาวแท้ๆของตัวเองด่าว่าตรงไปตรงมาเช่นนี้ แม้ใจหนึ่งจะรู้สึกผิด แต่อีกใจก็อดที่จะหงุดหงิดไม่ได้เช่นกัน!

                  “นังเด็กอกตัญญู! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ! แกนี่มันไม่ต่างอะไรกับสัตว์นรกที่ลืมกำพืดตัวเองเลย! เห็นผู้ชายคนอื่นรวยเข้าหน่อย ทั้งแกทั้งแม่ก็แทบวิ่งไปเลียแข้งเลียขาของมัน! น่าสมเพชสิ้นดี! กระทั่งพ่อแท้ๆของตัวเองก็ยังทิ้งได้ลง! วันนี้ฉันจะตบตีแกให้ตายเป็นการสั่งสอน!!”

                  เวลานี้ไม่มีเฉินเฉวียนเย่ค่อยอยู่คุมเชิงอีกต่อไป หนทางย่อมสะดวกสำหรับเขา! หลินชิงอี้มั่นใจยิ่งกว่าอะไรดีว่า ตนนั้นเป็นฝ่ายได้เปรียบและเหนือเด็กสาวตัวกระจ้อยร่อยตรงหน้า ถึงขนาดคิดกับตัวเองว่า แม้ครั้งนี้จะต้องสูญเงินไปเป็นจำนวนมาก แต่อย่างน้อยที่สุด ก็ได้กระทืบนังเด็กเวรนี่ให้สาแก่ใจ!

                  แต่หารู้ไม่ว่า หลินจิงซูในปัจจุบันหาใช่คู่ต่อสู้ที่เขาจะสามารถเอาชนะได้เลย!

                  หลินชิงอี้กระโจนพุ่งขึ้นหน้า วิ่งตรงเข้าไปคว้าข้อมือของสาวน้อยไว้เสียงดัง ‘หมับ!’

                  หลินจิงซูเป็นสาวน้อยผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะ เพียงแค่ออกแรงเล็กน้อยย่อมต้องเกิดรอยแดงฟกช้ำให้เห็นอย่างชัดเจน เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้แล้ว หลินจิงซูจึงได้แสยะยิ้มร่าพร้อมสะบัดมืออีกฝ่ายทิ้งไปอย่างง่ายดาย เธอวิ่งหนีออกจากห้องอาหารส่วนตัวไปในสภาพหัวซุกหัวซุน ตรงดิ่งหนีตายไปถึงกลางโถงล็อบบี้พร้อมกับกรีดร้องตะโกนลั่นขอความช่วยเหลือทั้งน้ำตา

“ฮือออ…ใครก็ได้ช่วยด้วย! หนูถูกทำร้าย!! มันจะลวนลามหนู!! ฮือออ…ฮือออ…”

ท่ามกลางเสียงร้องตะโกนดังลั่น แขกทุกคนต่างตกสู่ภาวะตื่นตระหนกฉับพลัน สถานการณ์ทั่วทั้งโถงล็อบบี้บังเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่! เพิ่งจะสิ้นเสียงร้องของสาวน้อยไปหยกๆ ชั่วอึดใจเดียวกัน ทุกคนต่างก็พบเห็นชายคลุ้มคลั่งกำลังวิ่งไล่ล่าติดตามออกมา

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มใหญ่รุกเคลื่อนไหวดุจสายฟ้าแลบ เข้ารวบตัวจับหลินชิงอี้กดติดพื้นจนอยู่ในสภาพดิ้นไม่หลุด

“ปล่อยฉัน! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ไอ้พวกโง่! นังหลินจิงซูมันเป็นลูกสาวของฉันเอง! ฉันเป็นพ่อ ฉันจะทำอะไรกับมันก็เรื่องของฉัน! คนนอกอย่างพวกแกไม่เกี่ยว!!”

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกมาจากปากของหลินชิงอี้ บรรดาพนักงานและแขกที่เข้าพักทั้งหมดในโถงล็อบบี้ ต่างแห่แหนรวมตัวกันเข้าจับกลุ่ม และเปิดบทสนทนากันอย่างดุเด็ดเผ็ดร้อนทันทีเช่นกัน

“เมื่อกี้ได้ยินรึเปล่า? ขนาดเป็นลูกสาวตัวเองแท้ๆ มันยังลวนลามได้! เป็นพ่อประสาอะไรกัน? นี่มันสัตว์นรกมาเกิดชัดๆ!”

“ใช่ค่ะคุณพี่ อย่าหาว่าหนูนินทาแขกเลยนะคะ แต่เมื่อกี้หนูเองก็อยู่ในเหตุการณ์ หนูเป็นพนักงานประจำห้องอาหาร พอตาคนเป็นพ่อรู้ว่าลูกสาวทำงานอยู่ที่โรงแรมนี้ ก็บีบบังคับให้ลูกตัวเองจ่ายค่าอาหารมื้อนี้แทน! ถ้าไม่จ่าย ก็ข่มขู่ว่าจะทำให้ลูกสาวตกงานเลยนะคะ! แต่นึกไม่ถึงว่าจะถึงขั้นคิดลวนลามลูกตัวเองแบบนี้…”

“ผมว่าคุณรีบโทรแจ้งตำรวจก่อนดีกว่าครับ! เดนมนุษย์แบบนี้อย่าปล่อยเอาไว้เลย! จับมันโยนเข้าคุกเข้าตารางรอรับโทษประหารไปเลยดีกว่า!”

เมื่อบรรดาแขกผู้เข้าพักต่างเริ่มเร่งเร้ากันมากขึ้นเรื่อยๆ พนักงานโรงแรมก็รีบบอกให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกุมตัวหลินชิงอี้ไว้ตรงนี้ อย่าให้หนีไปไหนได้ทั้งนั้น เพื่อที่จะเรียกค่าเสียหายที่เกิดขึ้นกับทางโรงแรมจากเขาด้วย

ไม่เพียงแค่ค่าถ้วยชามในห้องอาหารที่ถูกโยนและขว้างปาจนเสียหายเท่านั้น แม้แต่โคมไฟกับโซฟาในโถงล็อบบี้อีกหลายชิ้น ก็ยังถูกลูกหลงจากอาการคลุ้มคลั่งของผู้ชายคนนี้จนเสียหายไปด้วยเช่นกัน ค่าเสียหายโดยรวมทั้งหมดนับว่าเป็นมูลค่าสูงเกินกว่าที่คนอย่างหลินชิงอี้ในเวลานี้จะสามารถชดใช้ได้

“แล้วทำไมฉันจะต้องชดใช้ด้วย? ยังไงซะลูกสาวของฉันก็ทำงานที่นี่! เอาค่าเสียหายทั้งหมดไปหักจากเงินเดือนของมันได้เลย! ฉันอนุญาต!”

เผชิญกับความไร้ยางอายของหลินชิงอี้ ทำเอาพนักงานและแขกโดยรอบต่างยิ่งรู้สึกเกลียดชังผู้ชายคนนี้มากเข้าไปใหญ่

ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมขมุกขมัว ทันใดนั้นเอง หลินจิงซูพลันระเบิดน้ำตาร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าทุกคน

“ฮึกๆ…พ่อคะ กว่าทางโรงแรมจะให้โอกาสหนูได้มีงานดีๆที่มั่นคงทำอย่างทุกวันนี้ รู้รึเปล่าว่าหนูต้องพากเพียรบากบั่นขนาดไหน?  ต่อให้ทั้งชีวิตที่ผ่านมา พ่อจะไม่เคยส่งเสียค่าเล่าเรียนหรือแม้แต่ค่าข้าวให้หนูเลยสักหยวน แต่หนูก็ไม่เคยคิดน้อยใจหรือพร่ำบ่นอะไรเลยสักคำ”

“ตอนนั้นพ่อเป็นฝ่ายทิ้งหนูกับแม่ไปเพราะผู้หญิงอื่นแท้ๆ แต่มาตอนนี้ เมื่อเห็นหนูทำงานทำการเริ่มมีเงินเก็บขึ้นมาบ้าง ก็ยังจะตามมาราวีรีดไถกันอีกเหรอคะ? ไหนจะค่าเหล้าค่าพนันที่พ่อติดหนี้คนอื่น หนูจะไปหาจากไหนมาจ่ายให้ได้ล่ะคะ?”

หลังจากที่ทุกคนได้รับฟังเส้นทางชีวิตอันแสนรันทดของสาวน้อยคนนี้ ทุกคนโดยรอบต่างเริ่มมีน้ำโหไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที และพากันออกโรงปกป้องเธอกันยกใหญ่

“นับเป็นโชคร้ายของเด็กสาวคนหนึ่งจริงๆ ที่มีพ่อเป็นไม่ต่างจากเศษขยะแบบนี้!”

“ทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ยังจะกล้ามาหาเรื่องลูกถึงที่นี่อีกเหรอ? แม้แต่หน้าที่พื้นฐานของคนเป็นพ่อก็ยังทำให้ลูกไม่ได้ คนอย่างแกก็ไม่มีสิทธิ์จะอ้างอะไรทั้งนั้นแล้วล่ะ! นี่แกเห็นลูกตัวเองเป็นแค่เครื่องมือผลิตเงินได้ยังไงกัน? ทุเรศสิ้นดี! ไอ้ชาติชั่วหน้าไม่อาย!”

                  ขณะเดียวกัน หลินจิงซูก็ค่อยๆถอนตัวออกจากกลุ่มชนไปอย่างเงียบงัน เพราะขี้เกียจเกินกวาจะเฝ้ารับชมภาพฉากการแสดงเหล่านี้อีกต่อไปแล้ว