ตอนที่ 366 ดั่งผีเสื้อปีกหัก

184 1-2

ตอนที่ 366 ดั่งผีเสื้อปีกหัก

เฉินเฉวียนเย่จ้องมองหลินชิงอี้ตาขวาง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความเดือดดาลอย่างที่สุด เขาจะไม่มีวันปล่อยให้ผู้ชายคนนี้มาทำอะไรลูกสาวบุญธรรมที่รักยิ่งของตนได้เป็นอันขาด! เจ้าตัวรีบรับคมมีดที่เสียบแทงเข้ามาด้วยสองมือเปล่า ธารเลือดสีแดงฉานไหลรินไปตามซอกนิ้วมือก่อนจะหยดลงสู่พื้นดังติ๋งๆ

พบเห็นภาพฉากอันน่าสยดสยองเบื้องหน้า เสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ความอดทนของหลินจิงซูเกินขีดจำกัดแล้วเช่นกัน เธอเตรียมจะไปหยิบมีดคมบนโต๊ะอีกเล่ม หวังจ้วงแทงกระหน่ำใส่ร่างหลินชิงอี้ให้ตายคามือเช่นกัน!

แต่เฉินเฉวียนเย่กลับชิงลงมือก่อนด้วยความเร็วประดุจสายฟ้า ประเคนกำปั้นหนักดุจค้อนตอกกระแทกใส่หน้าของหลินชิงอี้อย่างเต็มกำลัง จนเกือบทำให้อีกฝ่ายหมดสติขณะทรุดร่วงลงไปกองกับพื้น

            ยังไม่จบเพียงแค่นั้น เฉินเฉวียนเย่ยังกระโดดตามไปคร่อมร่างของหลินชิงอี้ไว้ ทับแขนอีกฝ่ายไม่ให้ขยับเขยื้อนใดๆได้ ก่อนจะกระหน่ำซัดหน้าอีกนับหลายสิบชุดราวกับคนคลุ้มคลั่ง!

            หลินชิงอี้ถูกซัดจนน่วม ใบหน้าของเขาบวมเป่งราวกับหัวหมู ทั้งน้ำหูน้ำตาและน้ำเลือดไหลกองรวมกันจนท่วมปากอยู่จุดเดียว ได้แต่โหยหวนกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดอย่างน่าสมเพชที่สุด

            “ช่วยด้วย! ตรงนี้มีคนกำลังจะฆ่ากันตาย!!”

            ได้ยินเสียงร้องตะโกนจากแขกรอบข้าง ทั้งพนักงานและพ่อครัวต่างก็พากันวิ่งกรูกันออกมาอย่างโกลาหลทันที ก่อนจะพบเห็นว่าหลินจิงซูเองก็อยู่ในเหตุการณ์นี้ด้วยเช่นกัน

            สถานการณ์ตรงหน้าเกิดขึ้นกะทันหันเกินกว่าใครจะปะติปะเรื่องราวได้ ยิ่งเป็นเรื่องส่วนตัวภายในครอบครัวของผู้จัดการแผนกอย่างหลินชิงซูด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่มย่ามหรือแทรกแซงใดๆ

            ขณะที่เฉินเฉวียนเย่กำลังสาวหมัดกระหน่ำใส่หน้าหลินชิงอี้ที่อยู่บนพื้นอย่างเมามัน หลินจิงซูกลับโบกมือร้องบอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบอย่างใจเย็น

            “แค่ทะเลาะกันนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ ไม่ต้องสนใจหรอก ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปทำงานของตัวเองกันต่อเถอะ”

            ภายหลังได้ยินเช่นนั้น หลินชิงอี้แทบอยากจะตอบโต้ทันที ทว่าภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ เขาเป็นได้เพียงแค่กระสอบทรายมีชีวิต ได้แต่อดทนจนกระทั่งเฉินเฉวียนเย่กระหน่ำใส่จนสาแก่ใจแล้ว ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้พูดสักที แต่ขณะที่กำลังจะปริปากอ้าออกนั้น กลับมีทั้งน้ำเลือดน้ำลายไหลทะลักออกมา ไหนจะเศษฟันเศษเนื้อฉีกขาดที่ไหลออกมากองรวมกันอีก

            “อย่า…อย่าไปฟังที่มันพูด ฉัน…ฉันเป็นแขกของที่นี่นะ! การถูกคนทำร้ายทุบตีในโรงแรมแบบนี้ ถือเป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่ง! ถ้าพนักงานอย่างพวกแกไม่ไปเป็นพยานให้ฉันล่ะก็ ฉันจะฟ้องเอาพวกแกเข้าคุกไปพร้อมกันให้หมดนี่เลย!!”

            รับฟังคำพูดที่ไร้ยางอายของหลินชิงอี้ หลินจิงซูได้แต่ยืนนิ่งไม่ปริปากตอบโต้ในทันที

            ตัวเธอเองมีตำแหน่งเป็นถึงผู้จัดการแผนกของโรงแรมแห่งนี้ ทั้งพ่อครัวและพนักงานทุกคนในที่นี้ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นคนของหลินจิงซูทั้งสิ้น

            ระหว่างแขกคนหนึ่งที่เข้ามาสร้างปัญหากับผู้จัดการที่มีสิทธิ์ชี้ขาดอนาคตด้านอาชีพการงาน คิดว่าพนักงานโรงแรมจะเลือกเข้าข้างใครกันล่ะ?

            “แขกทุกคนในที่นี้ต่างก็เห็นเต็มตาว่า ใครกันที่หยิบมีดหวังจะฆ่าแกงกันก่อน จริงมั้ย? ทุกคนต่างก็เป็นพยานได้ บาดแผลก็มีให้เห็น ถ้าแน่จริงก็ไปแจ้งตำรวจเลยสิ!”

            สิ้นเสียงพูดจบ หลินชิงซูจึงค่อยหันไปอธิบายให้กับพนักงานโรงแรมทุกคนฟังด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

            “ทุกคนไม่ต้องกังวลไป เรามีพร้อมทั้งพยานหลักฐาน ใครก็ฟ้องพวกคุณไม่ได้ทั้งนั้นล่ะ และที่สำคัญ ผู้ชายคนนี้เป็นพ่อของฉันเอง เขาเคยมีพฤติกรรมคลุ้มคลั่งเพราะติดเหล้าแบบนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง เหตุการณ์ที่ทำลงไปก็เป็นเพียงแค่การป้องกันตัวเท่านั้น ทุกคนแยกย้ายกันกลับไปทำงานต่อเถอะ แขกคนอื่นๆกำลังรอรับบริการอยู่ อ่อ…แล้วก็อย่าลืมเสิร์ฟเครื่องดื่มค็อกเทลให้ทุกคนฟรีคนละหนึ่งแก้วด้วยนะ ถือว่าเป็นคำขอโทษที่ทำให้พวกเขาเกิดความตื่นตระหนก”

            หลินจิงซูเอ่ยปากออกคำสั่งกับพนักงานโรงแรมทุกคนอย่างมืออาชีพ ทำเอาหลินชิงอี้ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงทันที

            “พวกแก…ทำไมพวกแกต้องฟังคำสั่งนังนี่ด้วย? ฉันเป็นคนจ่ายเงินค่าอาหารโต๊ะนี้นะ พวกแกต้องฟังที่ฉันพูดต่างหาก!!”

            หลินชิงอี้แหกปากโวยวายราวกับคนเสียสติ ข่มขู่ว่าจะโทรแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ดี บอกว่าจะฟ้องเรื่องนี้ให้ถึงศาลก็ดี

            ทว่าในเวลาเดียวกันนั้น เฉินเฉวียนเย่ก็ได้เปิดเผยความจริงเรื่องหนึ่งด้วยท่าทีใจเย็นว่า

            “จิงซูเป็นผู้จัดการแผนกจัดเลี้ยงของโรงแรมหลี่เจี่ย ถ้าคุณยังเอาแต่สร้างปัญหาไม่เลิก แค่เธอเอ่ยปากคำเดียว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของที่นี่ก็จะหิ้วปีกคุณโยนออกไปจากที่นี่ทันที”

            แค่คำพูดประโยคเดียว ก็ทำเอาหลินชิงอี้ถึงกับชะงักพูดอะไรไม่ออกอีก ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปจับจ้องมองหลินจิงซูด้วยความโกรธเกรี้ยวแทน

            “นังเด็กเวร! แก…แกกล้าดียังไงถึงได้หลอกฉัน!! ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าแม่ของแกเพิ่งจะแต่งงานใหม่ แต่แก…แกก็ยังวางแผนโกงฉัน! เดรัจฉานอย่างแกไม่รอดแน่! ฉันจะแจ้งตำรวจจับแกนังสารเลว!!”

            เผชิญกับคำกล่าวหาสารพัดของหลินชิงอี้ เธอแสร้งทำเป็นหูหนวกไม่สนใจแยแสใดๆอีก จากนั้น จึงหันไปผลักติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ให้ออกไปรอด้านนอกก่อน พร้อมกล่าวย้ำเตือนคนทั้งคู่ว่า

            “แม่ พ่อเฉิน ออกไปรอข้างนอกก่อนเถอะค่ะ ตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่หนูจัดการเอง”

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่ยังไม่หายตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ เธอกลัวว่าหลินชิงอี้จะลงมือทำร้ายลูกสาวของเธออีก จึงรีบพูดขึ้นว่า

            “ซูซู ห้ามเข้าใกล้พ่อของลูกเป็นอันขาดเข้าใจมั้ย? เพราะไม่รู้ว่ามันจะเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก!”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบ เพราะเหตุนี้ยังไงล่ะ เธอถึงต้องให้ทั้งสองคนออกไปอยู่ในที่ปลอดภัยก่อน เพราะตอนนี้ฝ่ามือของเฉินเฉวียนเย่เองก็มีบาดแผลฉกรรจ์จากคมมีดบาด ซึ่งนับว่าอันตรายไม่น้อย

            ภายใต้สถานการณ์ที่ทุกคนต่างให้ความสนอกสนใจเช่นนี้ ประการแรก หลินจิงซูจะไม่มีวันทำเรื่องที่ตนเองเสียเปรียบอย่างทำร้ายร่างกายอีกฝ่ายเด็ดขาด และสอง ต่อให้หลินชิงอี้จะแจ้งตำรวจจริงๆ แต่สำนวนคดีโดยส่วนใหญ่กลับจะเป็นเพียงการทะเลาะวิวาทกันในครอบครัวเท่านั้น อาศัยข้อหาเพียงแค่นี้ ไม่มีทางทำอะไรเธอได้อยู่แล้ว ตรงกันข้าม คนที่จะเสียหายที่สุดคงหนีไม่พ้นตัวหลินชิงอี้เอง เขาจะต้องถูกตีตราว่าเป็นพวกชอบใช้ความรุนแรงกับลูกเมียทันที

            และที่สำคัญที่สุดก็คือ คนติดเหล้าติดพนันเช่นเขา ตำรวจไม่มีวันเชื่อคำพูดของคนประเภทนี้อยู่แล้ว

            หลินจิงซูตระหนักถึงข้อได้เปรียบนี้ของตัวเองดี เหตุนี้ เธอจึงไม่รู้สึกเกรงกลัวใดๆเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังต้องการยั่วยุให้หลินชิงอี้เปิดเผยความชั่วช้าของตนเองออกมาให้มากยิ่งขึ้น!

            หลังจากที่ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ออกไปแล้ว หลินชิงอี้ก็ค่อยๆประคองสังขารตัวเองลุกขึ้นจากพื้น พร้อมกับยกมือขึ้นชี้หน้าตวาดด่าหลินจิงซูดั่งผู้เหนือกว่าทันที

            “นังลูกทรพี! กล้าดียังไงมาหลอกลวงฉันแบบนี้! เอาเงินทั้งหมดที่แกหลอกฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลย! แกทำงานอยู่ที่นี่ใช่มั้ย? ดี! ถ้าไม่คืน ฉันจะทำให้แกตกงานเลยคอยดู!”

            ด้วยสถานะภาพของหลินชิงอี้ในปัจจุบัน นอกจากนิสัยอันธพาลที่มีอยู่เดิมในตัวแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรให้ใช้พึ่งพาได้อีก และเจ้าตัวเองก็ค่อนข้างมั่นใจว่า อาศัยเพียงสิ่งนี้สิ่งเดียวย่อมสามารถกำราบหลินจิงซูได้ไม่ยาก

            ท้ายที่สุดนี้ หลินจิงซูก็เป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่ง จะมีปัญญาทำอะไรเขาได้ไปมากกว่านี้ล่ะ!

                  หลินจิงซูถึงกับหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง เมื่อได้เห็นถึงทัศนคติความนึกคิดของอีกฝ่ายผ่านคำพูดคำจา

                  “ดูท่า…หนูจะประเมินความไร้ยางอายของคุณต่ำเกินไปจริงๆ แต่ทำยังไงได้ล่ะ? ใครจะไปคิดว่า พ่อแท้ๆของตัวเองจะต่ำทรามได้ถึงขนาดนี้!”

                  สำหรับขยะชิ้นหนึ่งที่หมดค่าไร้ฤทธิ์เดช หลินจิงซูไม่จำเป็นต้องพูดจาดีๆด้วยอีกต่อไป

                  ยิ่งเป็นหลินชิงอี้ผู้ไร้มโนธรรมความเป็นมนุษย์ด้วยแล้ว ในสายตาของเธอ ไม่เคยเห็นมันเป็นพ่อมานานแล้วเช่นกัน!

                  เธอไม่เห็นมันเป็นสิ่งอื่น นอกเสียจากของเล่นชิ้นหนึ่งที่หลินจิงซูต้องการทรมานเล่นอย่างช้าๆ ค่อยๆให้ได้ลิ้มรสชาติของความสิ้นหวังอ่อนแอ โดยที่ตัวมันเองไม่สามารถแก้ไขอะไรได้เลยสักอย่าง ปล่อยให้ชีวิตที่แตกสลายของมันค่อยๆกัดกร่อนไปจนถึงขั้วหัวใจ ดั่งผีเสื้อปีกหักที่ไม่มีวันโบยบินได้อีก ปล่อยให้ตายไปภายใต้ความรู้สึกไร้ค่าตราบจนลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

จมอยู่กับอดีตที่แสนหอมหวานแต่ไม่มีวันหวนคืน อยู่กับปัจจุบันที่สายเกินแก้ และ…ทำได้เพียงเฝ้าฝันถึงอนาคตที่สวยงามแต่ไม่มีวันเป็นจริง!