ตอนที่ 368 สองร้อยหยวนสุดท้าย

185 1-2

            ตอนที่ 368 สองร้อยหยวนสุดท้าย

            สถานะทางการเงินของหลินชิงอี้ในปัจจุบันนั้น แทบไม่ต่างอะไรจากชายยากจนคนหนึ่ง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เงินเก็บในธนาคารที่ได้มาจากการทำงานมาทั้งชีวิตของเขา ตอนนี้ได้ถูกใช้ไปจนเกลี้ยงไม่มีเหลือแล้ว และทั้งหมดล้วนเกิดจากสิ่งเดียวที่เรียกว่า ‘การพนัน’

            สถานการณ์ภายในโรงแรมตอนนี้กลับยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ แขกบางคนต้องการทวงคืนความยุติธรรมแก่สาวน้อย พวกเขาเดือดดาลจนเกือบถึงขั้นลงไม้ลงมือ แต่หัวเรือใหญ่แห่งโรงแรมหลี่เจี่ยปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน หลิวหมิงรีบวิ่งแทรกฝูงชนตรงเข้าไปห้ามปรามอย่างรวดเร็ว

            “นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น? ทำไมถึงได้ปล่อยให้มีการจับกลุ่มรวมกันแบบนี้?”

            แน่นอนว่าอีกหนึ่งกฎเหล็กสำคัญที่พนักงานโรงแรมทุกคนต่างต้องจำขึ้นใจก็คือ ห้ามมิให้เกิดเรื่องทะเลาะวิวาทภายในโถงล็อบบี้เป็นอันขาด เพราะสิ่งนี้ย่อมส่งผลกระทบต่อภาพลักษณ์ของทางโรงแรมโดยตรง

            “ท่านประธานหลิว ผู้ชายคลุ้มคลั่งคนนี้เป็นพ่อของหัวหน้าหลินค่ะ เขาไม่เพียงแค่พังข้าวของภายในโรงแรม แต่ยังคิดที่จะลวนลามลูกสาวตัวเองด้วย!”

            หลิวหมิงขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน แม้ตัวเขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องภายในครอบครัวของสาวน้อยหลินจิงซูมากนัก แต่ก็เหนือความคาดหมายเช่นกัน ที่พบว่าเธอมีที่ทำตัวเลวทรามเช่นนี้

            ลองคิดดูสิ ลูกสาวเป็นถึงอัจฉริยะทางด้านธุรกิจ แต่พ่อกลับทำตัวไม่ต่างจากกากเดนสังคม นี่ไม่เรียกแตกต่างกันจนสุดขั้วหรอกเหรอ?

            “เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว ทุกคนแยกย้ายกลับไปดูแลแขกท่านอื่นๆก่อน ทางนี้ผมจะจัดการเอง”

            คำสั่งการจากปากประธานใหญ่ไม่ต่างจากอาญาสิทธิ์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลุ่มนั้นได้ปล่อยตัวหลินชิงอี้ให้เป็นอิสระทันที

            หลินชิงอี้เสมือนได้โอกาสทอง รีบวิ่งตรงเข้าประจบประแจงหลิวหมิงอย่างรวดเร็ว

            “คุณเป็นเจ้าของโรงแรมนี้ใช่มั้ยครับ? ผม…ผมเป็นพ่อของจิงซูเอง! ก่อนอื่น ผมต้องขอบคุณจริงๆที่คุณอุตส่าห์ให้โอกาสลูกสาวของผมได้เข้าทำงานที่นี่ แล้วก็…เอ่อ…ไม่ทราบว่าเงินเดือนของลูกสาวผมนี่เท่าไหร่เหรอครับ? แล้วค่าเสียหายทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ คุณก็ไปหักจากเงินเดือนของเธอได้เลย! ผมอนุญาต!”

            ห๊ะ? เมื่อครู่ผู้ชายคนนี้พูดว่าอะไรนะ?

            หลิวหมิงไม่นึกไม่ฝันเลยว่า คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อ จะสามารถพูดอะไรออกมาไม่อายปากอย่างนี้ได้

            จิตใจของพ่อหลินจิงซูนี่มันทำด้วยอะไรกันนะ?

            ยืนจ้องมองชายที่ไร้ยางอายตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหลิวหมิงก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดทั้งแขกทั้งพนักงานของโรงแรม ถึงได้พร้อมใจกันรุมก่นด่าสาปแช่งผู้ชายคนนี้ ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ออกหน้าเข้าข้าง

            เมื่อเข้าใจทุกอย่างดีแล้ว หลิวหมิงก็อดที่จะหัวเราะออกมาด้วยความรู้สึกสมเพชไม่ได้ ก่อนจะกวักมือเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เข้ามาควบคุมตัวเขาไว้ดังเดิม

            “คุณหลินครับ เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวก็ส่วนเรื่องส่วนตัว อย่าเอามาเหมารวมกันดีกว่าครับ ในเมื่อคุณเจตนาเข้ามาอาละวาดทำลายข้าวของภายในโรงแรมของผม ผมคงต้องนำตัวคุณส่งตำรวจเพื่อดำเนินคดีตามกฎหมายต่อไป”

            ทันทีที่ได้ยินหลิวหมิงพูดออกมาเช่นนี้ หลินชิงอี้ก็ถึงกับหน้าถอดสีซีดเผือดราวแผ่นกระดาษขาว แล้วเริ่มกรีดร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนก

            “ไม่ ไม่นะ ไม่เห็นจะต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่แบบนั้นเลย! ผมไม่ได้บอกว่าจะไม่ชดเชยค่าเสียหายสักหน่อย! ลูกสาวผมก็ทำงานอยู่ที่นี่ คุณก็ไปหักจากเงินเดือนของเธอสิครับ เท่านี้ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอครับ?!”

            วิธีที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ หลิวหมิงย่อมไม่มีทางเห็นดีเห็นงามไปด้วยอย่างแน่นอน

            “เห็นผมเป็นเพื่อนเล่นรึไงครับคุณหลิน? รปภ.ไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้!”

            สิ้นเสียงตวาดสั่งของหลิวหมิง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนายหนึ่งก็รีบวิ่งออกไปแจ้งเรื่องให้ทางตำรวจทราบทันที แต่เสี้ยวอึดใจขณะ กลับเป็นหลินจิงซูที่จู่ๆก็ออกหน้าขอไว้

            “ประธานหลิวคะ อย่าเพิ่งแจ้งตำรวจเลยค่ะ พ่อของหนูไม่ใช่คนที่ไร้ความรับผิดชอบขนาดนั้น จริงมั้ยคะพ่อ?”

            หลังจากพูดจบ เธอก็แบมือยื่นออกไปตรงหน้าของหลินชิงอี้

            “พ่อคะ ตอนนี้ในตัวมีเงินอยู่เท่าไหร่ก็เอาออกมาจ่ายก่อนเถอะค่ะ อย่างน้อยก็ยังดีกว่าปล่อยให้เรื่องนี้ไปถึงมือเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ใช่เหรอคะ?”

            สำหรับเรื่องนี้หลินชิงอี้ย่อมรู้ดีกว่าใครๆ ตัวเขาในตอนนี้มีทั้งประวัติฉ้อโกงที่ทำงานเก่าและรับสินบน ไหนยังจะเรื่องบัญชีเงินกู้นอกระบบอีกเป็นหางว่าว ขืนปล่อยให้ตัวเองถูกจับในวันนี้ มีหวังเขาต้องได้แก่ตายในคุกอย่างแน่นอน!

            หลินชิงอี้พยายามค้นทั่วทั้งร่างกาย แต่ทว่ากลับพบเงินสดเพียงสองร้อยหยวนเท่านั้น และนี่ก็เป็นเงินก้อนสุดท้ายของเขาที่มีอยู่แล้ว!

            หลินจิงซูไม่รอช้า รีบคว้าเงินจำนวนสองร้อยหยวนไปจากมือของผู้เป็นพ่ออย่างรวดเร็ว พร้อมนำตัวอีกฝ่ายออกไปจากโรงแรมทันที

            “พ่อคะ ฝากเงินพวกนี้ไว้กับหนูก่อนก็แล้วกัน ไม่ต้องกังวลเรื่องยอดที่เหลือ ถึงแม้เงินจำนวนสองร้อยหยวนนี้มันน้อยเกินกว่าจะชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมดได้ แต่ถึงยังไงหนูก็ยังทำงานอยู่ที่นี่ ส่วนที่เหลือหนูจะค่อยๆผ่อนจ่ายให้เองค่ะ”

            แน่นอนว่าน้ำใจจอมปลอมที่ลูกสาวหยิบยื่นให้เขานี้ หลินชิงอี้ย่อมไม่หลงกลเป็นครั้งที่สองเช่นกัน เขาตวาดเสียงดังใส่เธอด้วยความเดือดดาลสุดขีด เพราะเวลานี้คงไม่มีเรื่องอะไรน่าหงุดหงิดไปกว่าการที่อดีตภรรยาของเขาไปอยู่กินกับผู้ชายคนอื่นแล้ว!

            “แก! แกอย่าทำมาทำเป็นตีหน้าซื่อ! แม่ของแกมันมีผู้ชายคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่? เพราะแบบนี้ใช่มั้ย นังสารเลวนั่นถึงได้อยากจะหย่ากับฉันใจแทบขาด!!”