ตอนที่ 369 ตำแหน่งรองประธาน

185 2-2

            ตอนที่ 369 ตำแหน่งรองประธาน

            เห็นหลินชิงอี้ยังไม่วายสิ้นฤทธิ์เดชเสียที เธอได้แต่กรอกตามองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดรำคาญ ถึงอย่างไรค่าคอมมิชั่นของแผนกจัดเลี้ยงก็ยังเป็นเป้าหมายที่เธอต้องการ หากผู้ชายคนนี้ยังคงสร้างปัญหาให้เธอไม่เลิก เกรงว่าอาจเป็นอุปสรรคกับเธอได้เช่นกัน

            “พ่อคะ แล้วหนูจะทำอะไรได้? อย่าลืมสิว่าหนูเองก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น ในเมื่อแม่ยืนกรานที่จะแต่งงานใหม่กับผู้ชายอื่น แล้วหนูจะไปห้ามได้ยังไงกันคะ?”

            หลอมแท่งเหล็กจนร้อนฉ่ามากพอแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องราดด้วยน้ำเย็นบ้าง หลินจิงซูระบายยิ้มอย่างจริงใจ ระดับน้ำเสียงของสาวน้อยที่ใช้หลังจากนี้ ช่างฟังดูนุ่มนวลสะเนาะหูแตกต่างจากก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

            “พ่อคะ เมื่อครู่หนูต้องขอโทษด้วยที่ต้องใช้คำพูดทำร้ายจิตใจพ่อแบบนั้น ถ้าหนูไม่แสดงละครเพื่อตบตาคนอื่นล่ะก็ มีหวังพวกเขาไม่ยอมปล่อยให้พ่อออกมาง่ายๆแบบนี้แน่ เชื่อฟังหนู เรื่องค่าเสียหายที่เหลือหนูจะเป็นคนชดใช้ให้เอง แต่ตอนนี้พ่อรีบหนีไปก่อนเถอะค่ะ! ภายในใจของหนู หนูยังรักพ่อเสมอนะคะ!”

            แม้หลินชิงอี้จะรู้สึกไม่พอใจมากเพียงใด แต่เมื่อนึกถึงกำปั้นดุจเหล็กกล้าที่แสนหนักหน่วงของเฉินเฉวียนเย่แล้ว เขาก็ถึงกับเนื้อตัวสั่นเทาขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

            ตอนนี้อดีตภรรยาซึ่งเป็นความหวังเดียวของเขา ก็ได้กลายไปเป็นของคนอื่นไปแล้ว ตัวเขายามนี้จึงเท่ากับไม่เหลืออะไรอีก นอกเสียจากหนี้สินและประวัติการฉ้อโกง

            ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเช่นกัน เมื่อได้รับฟังคำพูดประโยคนี้จากปากของลูกสาว หัวใจของเขากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก! หลินชิงอี้รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่อย่างน้อยลูกสาวคนนี้ยังพอมีความรักความห่วงใยต่อตนบ้าง หลังจากที่เธอเรียนจบมหาวิทยาลัย และมีอาชีพการงานที่เปรียบดั่งชามข้าวเหล็กมั่นคง ลูกสาวคนนี้คงจะเลี้ยงดูเขาไปจนแก่เฒ่า!

            อย่างน้อย…อย่างน้อยเขาก็ยังมีลูกสาวให้พึ่งพิง!

            เหตุนี้เอง ไม่ว่าหลินจิงซูจะพูดอะไร หลินชิงอี้ก็ไม่กล้าเถียงแม้แต่คำเดียว

            “ขอบใจมาก! ขอบใจมากนะจิงซูลูกพ่อ! ลูกต้องตั้งใจเรียนหนังสือแล้วก็ขยันทำงานให้ดีล่ะ! เดี๋ยว…พ่อต้องรีบไปก่อนแล้ว พ่อยังมีธุระอื่นต้องไปทำอีก!”

            เห็นเงินจำนวนสองร้อยหยวนในกำมือลูกสาว หลินชิงอี้ได้แต่แอบรู้สึกปวดหนึบอยู่ภายในใจ ทว่าสถานการณ์ไม่คอยท่า เขาจึงต้องรีบวิ่งหนีจากไปอย่างไม่เต็มใจนัก

            หลินจิงซูเก็บเงินที่ได้มาใส่กระเป๋าตัวเอง ยืนสองมือไขว้หลังพร้อมกับยิ้นระรื่น เฝ้ามองอีกฝ่ายจากไปอย่างมีความสุข

            รู้หรือไม่ว่าอะไรที่ทรมานเสียยิ่งกว่าความตาย?

            มันก็คือการหยิบยื่นความหวังให้ใครสักคนที่กำลังจนตรอกสิ้นไร้หนทาง แล้วทำลายมันลงต่อหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังไงล่ะ!

            สำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้นในโรงแรมนั้น นอกจากค่าโคมไฟและโซฟาในโถงล็อบบี้แล้ว ที่เหลือก็เป็นเพียงของจิปาถะที่หาใช่สาระสำคัญอะไรไม่ หลังจากหักกลบลบหนี้แล้ว ค่าเสียหายที่ต้องจ่ายยังไม่ถึงสองร้อยหยวนด้วยซ้ำไป!

            เห็นสิ่งของแต่ละอย่างดูหรูหรามีราคาเช่นนั้น แต่แท้จริงแล้วทางโรงแรมล้วนซื้อมาด้วยราคาเหมาส่ง ฉะนั้น เมื่อเฉลี่ยต่อชิ้นจึงไม่ใช่ราคาที่สูงเท่าไหร่นัก

            บทสรุปสุดท้ายแล้ว ไม่ว่าอย่างไรหลินจิงซูก็มีแต่ได้กับได้ เพราะไม่เพียงจะได้เงินทองเล็กๆน้อยๆติดไม้ติดมือกลับไป แต่เธอยังสามารถทำให้หลินชิงอี้ได้รู้ซึ้งแล้วว่า นับจากนี้ตัวเธอนั้นสำคัญต่อชีวิตของเขาขนาดไหน ผลพวงที่ตามมาย่อมแน่นอนว่า เขาจะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อสร้างความสบายใจให้แก่เธอ รวมถึงจะไม่กลับมาระรานชีวิตความเป็นอยู่ของติงเสวี่ยเหม่ยอีกต่อไป

            หลิวหมิงที่เดินไล่หลังติดตามมา ได้ทอดสายตาจับจ้องไปยังใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของหลินจิงซู เขาอดที่จะเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัยไม่ได้

            “สองร้อยหยวนเหรอ?”

            “ใช่ค่ะสองร้อยหยวน อย่าบอกนะคะว่าเงินแค่นี้ประธานหลิวก็จะเอา? ประธานหลิวน่ะทำธุรกิจตั้งใหญ่โต กับเงินเล็กน้อยแค่นี้คงจะไม่ขี้เหนียวหรอกนะคะ? ถือซะว่าเป็นโบนัสเล็กๆน้อยๆก็แล้วกัน!”

            หลิวหมิงอดหัวเราะไม่ได้เมื่อฟังถ้อยคำติดตลกของสาวน้อยตรงหน้า แน่นอนว่าเขาย่อมต้องพยักหน้าไม่ถือสาในเรื่องนี้อยู่แล้ว

            แต่ไหนแต่ไร เขาก็ไม่เคยมีความคิดที่จะเก็บค่าเสียหายกับแขกในโรงแรมอยู่แล้ว เพราะนั่นสวนทางกลับแนวทางการทำธุรกิจโรงแรมของเขาอย่างสิ้นเชิง ในฐานะที่เป็นโรงแรมยักษ์ใหญ่แห่งวงการ มีหรือที่เขาจะโง่ทำลายภาพลักษณ์ตัวเองเพียงเพราะเห็นแก่เงินเพียงแค่ไม่กี่ร้อยหยวน?

            แต่ถึงอย่างนั้น หลิวหมิงก็อดชื่มชมความสามารถระดับอัจฉริยะในการแก้ไขปัญหาของสาวน้อยคนนี้ไม่ได้จริงๆ เพราะวิธีนี้ไม่เพียงจะก่อให้เกิดความเสียหายต่อโรงแรมน้อยที่สุดแล้ว แต่ยังเป็นการปิดประตูตายไม่ให้หลินชิงอี้กลับเข้ามาก่อปัญหาที่โรงแรมได้อีก เพราะหลังจากนี้ ไม่ว่าอีกฝ่ายคิดจะเคลื่อนไหวลงมือใดๆ เขาย่อมต้องเห็นแก่หลินจิงซูเป็นสำคัญ

            “ผมไม่ใช่คนขี้เหนียวแบบนั้น ไม่คิดที่จะเก็บค่าเสียหายจากคุณจิงซูอยู่แล้ว แต่ก็อยากจะขอบคุณ เพราะตั้งแต่ข่าวการเปิดบาร์เครื่องดื่มขึ้นภายในโรงแรมแพร่สะพัดออกไป ยอดการจองห้องพักและค่าสมัครสมาชิกก็ล้วนเพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด จนตอนนี้มีเงินทุนมากพอที่จะขยายสาขาโรงแรมเพิ่มเติมได้แล้ว ไม่ทราบว่าคุณจิงซูคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้บ้าง?”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็เกิดความสนใจขึ้นทันที หลิวหมิงคนนี้คิดจะขยายสาขาโรงแรมเพิ่มงั้นเหรอ?

            หากประสบความสำเร็จจริงๆ นี่ย่อมนับเป็นจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหารแห่งวงการธุรกิจ!

            “ประธานหลิวคะ สำหรับหนูแล้ว นี่เป็นความคิดที่ดีมากเลยค่ะ การขยายธุรกิจเป็นเครือข่ายคล้ายแฟรนไซส์นับเป็นกลยุทธ์ที่ดีในอนาคต รู้จักปรับตัวก่อนตอนนี้ย่อมถือว่าได้เปรียบ เพราะเพียงแค่กว้านซื้อที่ดินเก็บเอาไว้ก่อนยังไม่ต้องทำอะไร ก็สามารถทำกำไรได้อย่างมหาศาลแล้ว แต่ถ้าคิดจะนำไปต่อยอดเปิดสาขาโรงแรมเพิ่ม ก็นับเป็นทางเลือกที่สร้างสรรค์มากค่ะ”

            แม้หลิวหมิงจะไม่ค่อยเข้าใจว่าแฟรนไชส์คืออะไร แต่เขาค่อนข้างสนใจแนวคิดที่หลินจิงซูกำลังอธิบายให้ฟังอย่างมาก

            ส่งผลให้ในวันนั้น หลิวหมิงต้องเชิญหลินจิงซูไปที่ห้องทำงานของเขา เพื่อปรึกษาหารือกันครั้งใหญ่

            เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งเย็น ในที่สุดหลิวหมิงก็ได้ข้อสรุปสุดท้ายกับตนเอง และตัดสินใจวางแผนที่จะเลื่อนตำแหน่งของหลินจิงซู ให้ขึ้นมาเป็นรองประธานใหญ่ของโรงแรมหลี่เจี่ย!

            ขอบเขตหน้าที่ในปัจจุบันของหลินจิงซู จะไม่ได้ครอบคลุมเพียงแค่แผนกจัดเลี้ยงอีกต่อไป แต่เป็นการบริหารจัดการทุกกิจกรรมที่เกิดขึ้นภายในโรงแรมแห่งนี้!

            เมื่อได้รับตำแหน่งที่สูงส่งเพียงนี้ หลินจิงซูก็ถึงกับตาโตจนแทบถลนออกจากเบ้า!

            “ประธานหลิวพูดจริงๆเหรอคะ? นี่มันโรงแรมทั้งโรงแรมเลยนะคะ! จะให้เด็กนักศึกษาตัวเล็กๆอย่างหนูแบกรับความเสี่ยงทั้งหมดได้ยังไงกัน? หนูว่าต้องไม่มีใครเห็นด้วยอย่างแน่นอนค่ะ”

            และเรื่องที่หลินจิงซูเป็นกังวลอยู่ในขณะนี้ ก็คือเรื่องเดียวกันกับที่หลิวหมิงกำลังเป็นกังวลอย่างที่สุดเช่นกัน

            ไม่มีพนักงานหน้าไหนจะยอมมอบความไว้วางใจให้สาวน้อยคนนี้ขึ้นมานั่งแท่นกุมบังเหียนบนตำแหน่งที่สูงลิ่วเช่นนี้อย่างแน่นอน และแทบไม่ต้องพูดถึงบรรดาหุ้นส่วนนายทุนที่สนับสนุนอยู่เบื้องหลัง