ตอนที่ 370 ชีวิตที่เป็นดั่งฝัน

186 1-2

            ตอนที่ 370 ชีวิตที่เป็นดั่งฝัน

            “เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เหตุผลที่เรียกมาคุยเพราะอยากถามความยินยอมจากคุณจิงซูซะก่อน ถ้าตกลง ผมย่อมต้องมีวิธีทำให้คนพวกนั้นหุบปากได้”

            “ยิ่งไปกว่านั้น อาศัยความสามารถเฉพาะตัวของคุณจิงซูเอง ต่อให้ผมไม่ต้องลงมือเคลื่อนไหวอะไร ไม่ช้าก็เร็ว คนพวกนั้นก็จะต้องตระหนักถึงความแข็งแกร่งในตัวคุณได้สักวันอยู่ดี”

            ได้รับความไว้วางใจจากหลิวหมิงถึงเพียงนี้ หลินจิงซูย่อมต้องรู้สึกปลื้มปีติยินดีเป็นธรรมดา เพราะไม่ว่าอย่างไร ในยุคสมัยเช่นนี้ สังคมโดยส่วนใหญ่ยังคงตัดสินให้ผู้ชายอยู่เหนือผู้หญิงเสมอ

            แม้ตัวเธอจะมีทักษะความสามารถ ก่อร่างสร้างอาณาจักรธุรกิจชานมไข่มุกขึ้นมากว่าห้าสาขาทั่วตัวเมืองได้ แต่กลับปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ในสายตาของคนนอก หลินจิงซูกลับเป็นเพียงจิ้งจอกสาวผู้ฉวยโอกาส ที่ใช้เสน่ห์คารมให้ได้มาซึ่งตำแหน่งใหญ่โตอย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

            นี่นับเป็นตลกร้ายที่เกิดคู่กับเพศหญิงไม่ว่าจะในยุคสมัยไหน

            แต่ถึงอย่างนั้น หากเธอสามารถขึ้นเป็นรองประธานบริหารใหญ่ในเครือโรงแรมหลี่เจี่ยได้จริงๆ ไม่แน่ว่าบางที ตัวเธอเองอาจเป็นแรงบัลดาลใจให้กับผู้หญิงหลายๆคนในยุคสมัยต่อจากนี้ก็เป็นได้

                  และหากทุกอย่างเป็นไปดั่งที่คาดหมายจริงๆ ก็คงจะเป็นเรื่องดีไม่น้อยทีเดียว

                  “ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณประธานหลิวที่ให้โอกาสดีๆแบบนี้กับหนู หนูสัญญาจะทำอย่างสุดความสามารถเลยค่ะ!”

                  ได้ฟังคำตอบรับจากปากหลินจิงซูเช่นนี้ หลิวหมิงก็ไม่รอช้าเช่นกัน เตรียมประกาศข่าวการเลื่อนตำแหน่งในครั้งนี้ให้กับพนักงานขององค์กรทราบทันที

                  หลินจิงซูกลับไปบ้านพร้อมแบ่งปันเรื่องราวดีๆนี้ ให้ติงเสวี่ยเหม่ยและเฉินเฉวียนเย่ฟังโดยเร็วเช่นกัน

                  ติงเสวี่ยเหม่ยนั่งจ้องหน้าลูกสาวไม่ตอบสนองอยู่พักใหญ่ เธอยากที่จะทำใจให้เชื่อได้จริงๆ

                  “ซูซู นี่ลูกพูดจริงๆเหรอ? ถ้าลูกได้ขึ้นเป็นรองประธานของโรงแรมจริงๆ เงินเดือนที่ได้จะปาไปเท่าไหร่กันล่ะเนี่ย?”

                  “แต่แม่กลับไม่ค่อยเห็นด้วยนะ แค่ต้องเรียนไปด้วยดูแลกิจการร้านชานมไข่มุกไปด้วยก็มากพอแล้ว แต่นี่ยังจะมีเรื่องบริหารโรงแรมเข้ามาอีก ทำหลายๆอย่างพร้อมกันแบบนี้ มันจะไม่หนักเกินไปหรอกเหรอ?”

                  เรื่องความสามารถของลูกสาวนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยไม่มีข้อทักท้วงใดๆ แต่ในฐานะคนเป็นแม่ เธอจะทนเห็นลูกสาวต้องลำบากตรากตรำทำงานหนักขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อยได้อย่างไรกัน? อีกอย่าง รายได้จากธุรกิจชานมไข่มุกทั้งห้าสาขาเวลานี้ ก็เพียงพอสำหรับใช้ดำรงชีวิตอย่างมีความสุขได้แล้ว

                  คิดแล้วก็น่าเจ็บใจ แม่อย่างเธอกลับไม่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระอะไรของลูกสาวตนเองได้เลย!

                  เผชิญกับสีหน้าเป็นกังวลที่ติงเสวี่ยเหม่ยเผยแสดงออกมา หลินจิงซูก็รู้ได้ทันทีว่า แม่ของเธอกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ จึงรีบส่ายหน้าพร้อมพูดปลอบประโลมใจว่า

                  “แม่คะ ไม่หนักเกินไปหรอกค่ะ หนูคำนวณแล้วว่าตัวเองสามารถรับไหว ถึงได้ตัดสินใจตอบตกลงไป”

                  “ส่วนเรื่องเงินไม่มีค่ะ แต่จะได้เป็นหุ้นส่วนโรงแรมร่วมกับประธานหลิวหมิงส่วนหนึ่ง แล้วกินเงินปันผลในแต่ละเดือนแทน”

                  ในเวลาเดียวกัน หลินจิงซูยังหันไปบอกกับเฉินเฉวียนเย่ว่า

                  “ถ้าทุกอย่างไปได้สวย ครอบครัวของเราก็จะได้ไม่ต้องมายืนหลังขดหลังแข็งชงชานมไข่มุกแบบนี้กันอีกแล้วล่ะค่ะ เมื่อไหร่ที่ธุรกิจโรงแรมขยายตัวพัฒนาขึ้น หนูรับรองได้เลยว่า คุณภาพชีวิตของแม่กับพ่อเฉินจะต้องดีกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอน! ไม่ว่าอยากจะไปเที่ยวที่ไหนก็จะได้เที่ยว อยากกินอะไรก็จะได้กิน ไม่จำเป็นต้องมานั่งห่วงหน้าพะวงหลังเกี่ยวกับเรื่องเงินๆทองๆอีกต่อไป! ทั้งสองคนจะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันสักที จะได้มีความสุขกับชีวิตบั้นปลายให้เต็มที่! ทั้งชีวิตของหนู หนูก็หวังเพียงแค่นี้ล่ะค่ะ”

                  เมื่อตระหนักได้ว่า บุตรสาวได้วางแผนชีวิตให้พวกเขาทั้งคู่ไว้เสียดิบดีเช่นนี้ เฉินเฉวียนเย่ที่นั่งอยู่ข้างเคียงกัน ก็แทบกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่

                  “สาวน้อย เธอน่ะเป็นคนเก่ง ประสบความสำเร็จเกินหน้าใครหลายต่อหลายคนตั้งแต่อายุยังน้อย แล้วรู้อะไรมั้ย พวกเราสองคนดีใจมากเลยนะที่มีเธอเป็นลูกสาว นี่นับเป็นพรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเราที่ได้รับจากสวรรค์เลยก็ว่าได้ ขอบใจ…ขอบใจมากจริงๆ”

                  “แต่จำเอาไว้นะสาวน้อย หากวันใดวันหนึ่งที่เธอรู้สึกว่า อะไรหลายๆอย่างเริ่มจะเกินตัวมากไปแล้ว เธอก็ควรรู้จักปล่อยวางลงบ้าง ลองหันกลับมาดูสิ เพียงแค่นี้พวกเราทั้งคู่ก็มีความสุขมากแล้ว รู้จักใส่ใจคนรอบข้างก็ต้องรู้จักใส่ใจตัวเองบ้างนะ”

                  หลังจากที่สามคนพ่อแม่ลูกได้มีช่วงเวลาที่ซาบซึ้งร่วมกันแล้ว ติงเสวี่ยเหม่ยก็รีบตรงดิ่งเข้าครัวเพื่อเตรียมทำอาหารมื้อใหญ่ทันที หลินจิงซูตั้งใจจะเข้าไปช่วย แต่กลับถูกเฉินเฉวียนเย่ดึงตัวออกมาเสียก่อน

                  “นี่ เหตุการณ์ในโรงแรมหลังจากนั้นเป็นยังไงบ้าง? พ่อของเธอไม่ได้ทำอะไรบ้าๆอีกใช่มั้ย? แล้วเรื่องค่าเสียหายในห้องอาหารล่ะ สรุปว่าใครเป็นคนจ่าย?”

                  หลินจิงซูส่ายหัว

                  “พ่อเฉินไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกค่ะ มีหนูอยู่ทั้งคน แค่ค่าเสียหายเล็กๆน้อยๆยังมีอะไรให้ห่วง? ถ้าอยากจะคุย สู้มาคุยเรื่องของพ่อเฉินหลังจากนี้จะดีกว่า”

                  “ถ้าโรงแรมหลี่เจี่ยเปิดสาขาที่สองเมื่อไหร่ หนูคงจะมีงานยุ่งมากจนไม่สามารถมาดูแลกิจการทางนี้ได้ ถึงเวลานั้น ธุรกิจร้านชานมไข่มุกก็จะเหลือแค่พ่อเฉินกับแม่เท่านั้นแล้วนะคะ สิทธิ์การบริหารจัดการทั้งหมดคงต้องฝากให้พ่อเฉินรับช่วงต่อแล้วล่ะค่ะ”

                  เผชิญกับคำฝากฝังของหลินจิงซู เฉินเฉวียนเย่รีบพยักหน้าตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล

                  “อืม เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง จะตอนนี้หรือตอนไหน ก็แค่ยืนชงชานมไข่มุกเหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ? อย่าห่วงไปเลยน่าสาวน้อย! เรื่องแค่นี้สบายมาก!”

                  ติงเสวี่ยเหม่ยยกอาหารจานอร่อยมาวางเรียงรายเต็มโต๊ะ ระหว่างทานข้าว เธอยังเป็นอีกคนที่ให้การสนับสนุนความคิดของลูกสาวด้วยเช่นกัน

                  “ซูซู อยากทำอะไรก็ทำเถอะ ขอแค่ลูกมีความสุข พวกเราสองคนก็ไม่คิดจะห้ามอยู่แล้ว”

                  หลินจิงซูยิ้มตอบกลับไปว่า

                  “หนูดีใจนะคะที่พวกเราสามคนมีช่วงเวลาดีๆร่วมกันแบบนี้ แม่ พ่อเฉิน ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานะคะ!”

                  ชีวิตในวันนี้ คือสิ่งที่เธอใฝ่ฝันไว้เมื่อชาติที่แล้วก่อนตาย

                  และยังมีอีกหลายสิ่งอย่างมากนัก ที่เธอจะสามารถทำได้อีกในอนาคตข้างหน้า