ตอนที่ 382 กลุ่มคนที่ถูกสังคมตีตรา

192 1-2

ตอนที่ 382 กลุ่มคนที่ถูกสังคมตีตรา

            “เอาล่ะ เอาล่ะ ไม่ว่าจ้าวเสี่ยวย่าจ่ายให้พวกนายเท่าไหร่ ฉันจะจ่ายให้เป็นสองเท่า! จากนี้ต่อไปก็อย่าไปรับใช้อะไรเธออีก”

            ข้อเสนอดังกล่าวของหลินจิงซู ได้สร้างความประหลาดใจให้กับกลุ่มวัยรุ่นอันธพาลจนถึงกับอ้าปากด้วยความตะลึงงัน

            ใครจะคิดฝันว่า สาวน้อยตรงหน้าจะเป็นคนใจคอกว้างขวางเพียงนี้ กลับเป็นนักเลงที่เลือกรับใช้คนผิดอย่างพวกเขามากกว่า ที่จะต้องรู้สึกละอายใจ!

            สำหรับน้ำใจที่หลินจิงซูหยิบยื่นให้นั้น ทุกคนในที่นี้ต่างรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นที่สุด เด็กวัยรุ่นเหล่านี้เป็นเพียงนักเลงหน้าใหม่ที่เพิ่งรวมกลุ่มกันได้ไม่นาน ต้องผจญกับการกดขี่จากบรรดารุ่นพี่ในวงการไม่พอ ยังถูกเจ้านายเก่าเรียกใช้ราวกับวัวกับควายอีกด้วย เคยมีหรือที่ใครจะหยิบยื่นน้ำใจให้เหมือนอย่างหลิงจิงซูในเวลานี้? นี่นับเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตเลยก็ว่าได้ ที่มีใครสักคนใช้ใจแลกใจกับพวกเขาเช่นนี้!

            “เจ้านาย! ถ้าทำถึงขนาดนี้ พวกเราก็ขอติดตามรับใช้เจ้านายอย่างสุดความสามารถเลยครับ!”

            “ได้ยินว่าเจ้านายต้องทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่แต่ในบาร์แบบนี้ ความจริงพวกเราสามารถช่วยแบ่งเบาภาระได้นะครับ! เรื่องแอลกอฮอล์แบบนี้ พวกเราเองก็ไม่ด้อยไปกว่าใครเหมือนกัน!”

            หลังจากพูดจบ กลุ่มวัยรุ่นอันธพาลก็เดินเข้ามาขออนุญาต ก่อนจะเดินตรงเข้าไปที่หลังบาร์ด้วยท่าทางนอบน้อม จากนั้น จึงเริ่มศึกษาส่วนผสมต่างๆที่ตั้งเรียงรายอยู่ด้านหลัง

            “โอ้? นี่มันวอดก้าจากรัสเซียนี่? ราคาแพงเอาเรื่องเลยใช่มั้ยเนี่ย?”

            “เห้ย จับระวังๆหน่อยสิวะ! ของซื้อของขายนะเว้ย! แค่แก้วเดียวก็ปาไป 50 หยวนแล้ว!”

            “สมแล้วที่เป็นแหล่งรวมผู้มีเงินมีอิทธิพล! สามารถควักเงินจ่ายในราคานี้ได้โดยที่ตาไม่กระพริบ!”

            “โชคดีที่เรายังไม่ได้ลงมือก่อกวนอะไรมาก ไม่อย่างนั้นเสียดายของดีๆพวกนี้แย่เลย!”

            “อืม…พวกนายมีใครเคยดื่มเหล้าดื่มไวน์ต่างประเทศพวกนี้เป็นบ้าง? พอจะเปรียบเทียบได้มั้ยว่า แต่ละอย่างมันคล้ายกับเหล้าจีนตัวไหนบ้าง คิดที่จะผสมเครื่องดื่ม อย่างน้อยก็ควรต้องรู้รสชาติของมันบ้าง ไม่งั้นลูกค้าได้ด่าตายแน่!”

            “โถ่ลูกพี่ก็ ขนาดลูกพี่ยังไม่เคย แล้วพวกเราจะเคยได้ยังไง…”

            เมื่อได้ฟังบทสนทนาของกลุ่มวัยรุ่นเหล่านั้นและเห็นท่าทางเก้ๆกังๆของทุกคน หลินจิงซูก็อดขำไม่ได้

            เธอหยิบทั้งเหล้า ไวน์ และวอดก้าที่นำเข้ามาจากต่างประเทศทุกชนิด ออกมารินใส่แก้วแล้วเสิร์ฟให้ทุกคนทันที

            “พวกนายดูมีแววกันทุกคน ในเมื่อพอจะมีพื้นฐานและประสบการณ์กันมาบ้าง งั้นฉันเองก็จะอนุญาตให้มาช่วยงานที่นี่ได้ ลองชิมรสชาติของแอลกอฮอล์แต่ละชนิดดูก่อน จะได้นำไปผสมให้ลูกค้าได้ถูก หรือถ้าพวกนายอยากจะลองผสมสูตรใหม่ดู ฉันก็อนุญาต”

            “เอาเป็นว่า ช่วงนี้พวกนายมาเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ดูก่อนมั้ยล่ะ? ถึงแม้เงินเดือนที่ทางโรงแรมจ่ายให้จะไม่สูงนัก แต่มีข้าวปลาอาหารให้กินทุกมื้อ ฉันว่าคุ้มนะ”

            ความเอื้อเฟื้อที่หลินจิงซูมอบให้ทุกคนนั้น ได้ทำให้กลุ่มวัยรุ่นทั้งหมดดีอกดีใจและมีความสุขอย่างมาก

            “จริงเหรอครับเจ้านาย? เป็นพระคุณมากเลยครับ! ไม่คิดจริงๆว่า วันหนึ่งพวกเราจะได้พบเจอคนที่ใจดีมีเมตตาอย่างเจ้านาย! พวกเราส่วนใหญ่ล้วนมีคดีติดตัวมาตั้งแต่ยังเด็กกันทั้งนั้น บางคนรู้จักกันในสถานพินิจด้วยซ้ำ พอพ้นโทษออกมา ต่อให้อยากจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี หางานสุจริตทำเหมือนคนอื่นทั่วไป ก็ไม่มีใครเปิดรับ มิหนำซ้ำเวลาไปไหนมาไหน ก็มีแต่คนแสดงท่าทางรังเกียจ ถูกคนในสังคมตีตราชี้หน้าสาปส่งไม่เว้นแต่ละวัน เพราะอย่างนี้ไงล่ะ พวกเราต่างคนต่างก็เลยไม่มีทางเลือกอื่น ต้องกลับมารับงานใต้ดินเพื่อหาเงินประทังชีวิตเหมือนเดิม”

            “แค่พวกเราสามารถเข้ามาช่วยงานในบาร์ที่โรงแรมนี่ได้จริงๆ ก็นับว่าเป็นเกียรติของพวกเราอย่างมากแล้วล่ะครับ! อ่อ เจ้านายไม่ต้องสุภาพกับพวกเราแบบนี้ก็ได้ครับ พวกเราเกรงใจ”

            ในฐานะที่หลินจิงซูเองก็เคยเป็นหนึ่งในผู้ที่ไม่ได้รับการยอมรับจากสังคมในชาติก่อนหน้า เธอย่อมเข้าใจหัวอกคนเหล่านี้ได้ดีที่สุด และการช่วยเหลือใครสักคนในยามที่เขาตกลงสู่จุดต่ำสุดของชีวิตนั้น สิ่งนี้ไม่เพียงงดงาม แต่ยังสามรถสร้างความประทับใจได้มากเสียยิ่งกว่าการโรยเกล็ดน้ำตาลบนหน้าเค้กไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยเท่า!

            หากมองจากภายนอก ย่อมต้องเห็นว่าวัยรุ่นกลุ่มนี้เป็นเพียงกากเดนสังคมไร้ซึ่งอนาคต แต่ลึกลงไปนั้น จะมีใครรู้บ้างว่า ตลอดชีวิตตั้งแต่เล็กมาจนถึงตอนนี้ พวกเขาต้องพบเจอกับอะไรมาบ้าง? บางคนเกิดมาในครอบครัวที่ไม่พร้อม มีพ่อแม่ขาดความรับผิดชอบ ส่วนบางคนก็ต้องเผชิญกับปัญหาความรุนแรงตั้งแต่ยังเล็ก ถูกทำร้ายทารุณกรรณด้วยสารพัดวิธี

            หากเลือกได้ พวกเขาเองก็คงอยากได้รับโอกาสจากใครสักคน เพื่อที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่าเดิม

            ไม่จำเป็นต้องเป็นชีวิตที่ดีเลิศประเสริฐกว่าใครๆ ขอแค่ได้เป็นคนธรรมดาๆคนหนึ่ง ที่สังคมพร้อมมอบที่ยืนให้แก่พวกเขา

            หลินจิงซูขอเป็นใครคนนั้น ที่ได้มอบโอกาสครั้งใหม่ในชีวิตให้แก่พวกเขา ต้องยอมรับว่า ไม่มีวิธีการซื้อใจใดๆ ที่จะทรงประสิทธิภาพไปมากกว่านี้อีกแล้ว! นับแต่นี้ต่อไป พวกเขาทุกคนจะตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อเธอ สร้างผลกำไรให้งอกงามเป็นกอบเป็นกำ!

            หวู่ฮ่าวชิงเหลือบมองหลินจิงซูด้วยสายตาที่ไม่พอใจเล็กน้อย

            “ประธาน ทำไมถึงยอมให้คนพวกนี้มาทำงานง่ายจังล่ะ? ทีกับฉันกว่าจะยอม ฉันต้องขอร้องแล้วขอร้องอีกไม่รู้กี่ครั้ง!”

            สังเกตเห็นร่องรอยความไม่พอใจสะท้อนผ่านสีหน้าแววตาของหวู่ฮ่าวชิง หลินจิงซูได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาอย่างช่วยไม่ได้

            “เฮ้อ ขอบอกตามตรงเลยนะ คนอย่างนายจะมาฝึกงานแบบนี้ทำไม ในเมื่ออนาคตของนายเป็นได้มากกว่าแค่บาร์เทนเดอร์ไม่ใช่เหรอ? ฉันพูดถูกมั้ยล่ะ?”

            วินาทีนั้นหวู่ฮ่าวชิงเพิ่งจะเข้าใจ เขาอดที่จะคาราวะนับถือหลินจิงซูประหนึ่งพี่สาวที่ทั้งมีความคิดเป็นผู้ใหญ่และมองการณ์ไกลกว่าไม่ได้

            และแน่นอนว่า ตอนนี้ทั้งเขาและเธอต่างมีอายุเท่ากัน กลับเป็นหลินจิงซูด้วยซ้ำที่อ่อนกว่าราวสามถึงสี่เดือน

            แต่ข้อเท็จจริงในเรื่องนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกัน ผู้หญิงคนนี้มีวุฒิภาวะที่เหนือกว่าเขามากทีเดียว!

           

            ตัดภาพไปอีกด้านหนึ่ง จ้าวเสี่ยวย่ากำลังยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูโรงแรม เพื่อเฝ้าดูความหายนะของหลินจิงซูที่กำลังจะเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ แต่ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ กลับยิ่งไร้ซึ่งวี่แววความโกลาหลใดๆจากด้านใน เห็นเช่นนั้น เธอจึงเริ่มชักสีหน้าและอดเป็นกังวลไม่ได้

            “ไอ้สวะพวกนั้นมัวทำอะไรของมันอยู่นะ?! เข้าไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมยังไม่เห็นมีอะไรเกิดขึ้นอีก?”