ตอนที่ 394 มอบทุนการศึกษา

198 1-2

            ตอนที่ 394 มอบทุนการศึกษา

            หลินจิงซูกลับไปที่มหาวิทยาลัย และตรงดิ่งเข้าไปที่ห้องทำงานของอธิการบดีโดยไม่ขออนุญาตใดๆ เนื่องจากตอนนี้ ตัวเธอเองก็นับได้ว่าเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในระดับหนึ่งแล้ว ย่อมมีอภิสิทธิ์พิเศษมากมายอยู่ในกำมือ

            นับตั้งแต่ที่ออกทีวีในครั้งนั้น ไม่เพียงชื่อเสียงความโด่งดังของเธอจะกระฉ่อนไปทั่วทุกมุมเมือง แต่ยังเริ่มมีธุรกิจบุฟเฟ่ต์อาหารทะเลเปิดตัวขึ้นโดยมีหลินจิงซูเป็นผู้นำต้นแบบทางความคิด

            การที่มหาวิทยาลัยสามารถผลิตบุคลากรผู้มากไปด้วยความสามารถและโดดเด่นถึงเพียงนี้ได้ นี่ย่อมนับเป็นหน้าเป็นตาของมหาวิทยาลัยอย่างแท้จริง ประหนึ่งมีเหรียญเกียรติยศพ่วงท้ายชื่อสถาบัน ที่ไม่ว่าจะไปไหนมาไหนใครต่อใครต่างก็ต้องกล่าวถึง!

            ทันทีที่เห็นหลินจิงซูปรากฏตัวขึ้นโดยไม่ให้สุ้มให้เสียงเช่นนี้ อธิการบดีก็ถึงกับสะดุ้งโหยงสุดตัวจนแทบตกเก้าอี้ เขาพรวดพราดลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมเอ่ยทักทายโดยไว

            “จิงซู? มาได้ยังไงล่ะเนี่ย? ได้ยินว่าช่วงนี้เธอยุ่งอยู่กับเรื่องบริหารงานโรงแรมไม่ใช่เหรอ?”

            มหาวิทยาลัยในยุคสมัยนี้ มีนโยบายส่งเสริมให้นักศึกษากล้าที่จะลองทำธุรกิจของตัวเอง ยิ่งปัจจุบันมีหลินจิงซูคอยเป็นผู้นำจุดกระแสให้ด้วยแล้ว ทุกอย่างจึงค่อนข้างลงตัว

            เพราะปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า การที่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้มีหลินจิงซูเป็นต้นแบบแห่งความสำเร็จ ทำให้นักศึกษาหลายต่อหลายคนต่างก็มีความกล้าที่จะริเริ่มทำธุรกิจของตนเองมากขึ้น และยิ่งจำนวนนักศึกษาที่ประสบความสำเร็จมีมากเท่าไหร่ สิ่งนี้ก็ยิ่งส่งผลดีต่อชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเอง

“ท่านอธิการบดีคะ ที่หนูมาในวันนี้ก็เพราะอยากจะแจ้งข่าวดีให้ทราบค่ะ! อีกไม่ถึงเดือนก็เข้าสู่ช่วงสอบปลายภาคแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ซึ่งผลคะแนนสอบที่จะออกมาหลังจากนั้น นับเป็นเครื่องชี้วัดศักยภาพหลายๆอย่างในตัวนักศึกษาคนนั้นได้”

 

            “หนูก็เลยมีความคิดว่า อยากจะมอบทุนการศึกษาในนามของโรงแรมหลี่เจี่ยให้กับนิสิตที่มีผลการเรียนดีเยี่ยม แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เพียงจะช่วยให้นิสิตคนนั้นมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น แต่ยังเปรียบเสมือนเครื่องมือกระตุ้นให้มหาวิทยาลัยของเราสามารถผลิตบุคคลกรมีคุณภาพสู่สังคมได้ในอนาคตด้วย!”

            วาทศิลป์ที่หลินจิงซูประดิษฐ์ประดอยออกมาให้น่าฟังนั้น แน่นอนว่าย่อมสามารถซื้อใจอธิการบดีของมหาวิทยาลัยได้ภายในพริบตาเดียว ในฐานะผู้บริหารสถานศึกษาคนหนึ่ง มีหรือจะไม่ต้องการสร้างพัฒนาการที่ดีให้กับนักศึกษาในการดูแลของตน? แต่ใครที่ไหนจะมาเป็นนายทุนอัดฉีดเม็ดเงินให้กันล่ะ?

            ดังนั้น ข้อเสนอของสาวน้อยหลินจิงซูที่อยู่ตรงหน้า จึงฟังดูช่างไพเราะประหนึ่งเสียงกระซิบจากสรวงสวรรค์เลยทีเดียว!

            พิจารณาจากสายตาที่มุ่งมั่นแน่วแน่ของเธอแล้ว ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น แทบจะในทันที อธิการบดีก็รีบวิ่งไปจับมือของหลินจิงซูเขย่า พร้อมเอ่ยเห็นดีเห็นงามด้วยอย่างมาก

            “เป็นความคิดที่วิเศษมากเลยจิงซู! นักศึกษาในมหาวิทยาลัยของเราส่วนใหญ่ล้วนมีฐานะค่อนข้างยากจน ถ้าพวกเขาได้รับทุนสนับสนุนจากเธอ ก็นับเป็นบุญคุณครั้งใหญ่ทีเดียว! ในนามของมหาวิทยาลัย ฉันต้องขอบใจแทนเด็กนักศึกษาเหล่านั้นมาก! ไม่นึกเลยว่าเธอจะทั้งเก่งทั้งมีจิตใจเมตตาถึงเพียงนี้!”

            หลินจิงซูส่ายหน้าไปมาพร้อมอธิบายว่า

            “ท่านอธิการบดีคะ นี่เป็นสิ่งที่ลูกศิษย์อย่างหนูพึงกระทำแล้วล่ะค่ะ มหาวิทยาลัยแห่งนี้เปิดโอกาสให้หนูได้ร่ำเรียน ถึงเวลาที่หนูต้องตอบแทนกลับบ้างแล้วล่ะค่ะ”

            “ที่สำคัญ หนูไม่อาจทนเห็นนักศึกษาเก่งๆระดับหัวกะทิ ต้องมาลาออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันเพียงเพราะทางบ้านมีฐานะยากจน หรือกระทั่งยอมโดดเรียนเพื่อมารับจ้างทำงานพิเศษหาเศษเงินเล็กน้อยประทังชีวิต”

            แม้สังคมในยุคสมัยนี้จะยังเชิดชูเหล่ามนุษย์งานที่ถือคติหนักเอาเบาสู้ไม่ถือศักดิ์ศรี แต่คนที่มาจากอนาคตอย่างหลินจิงซูย่อมรู้ดียิ่งกว่าใครๆว่า สังคมในยุคต่อไปที่กำลังมาถึงนั้น คนประเภทนี้จะค่อยๆถูกฝูงชนรอบข้างตีตราและรังเกียจเพียงเพราะคำว่า ‘เรียนไม่จบ’

            ยิ่งได้เห็นสีหน้ามุ่งมั่นเอาจริงเอาจังของสาวน้อยในเวลานี้ อธิการบดีกลับรู้สึกสะเทือนใจและซาบซึ้งใจในเวลาเดียวกัน เขาไม่เคยคิดเคยฝันแม้สักนิดว่า มหาวิทยาลัยแห่งนี้จะสามารถผลิตบุคลากรที่ประเสริฐถึงเพียงนี้ออกมาได้ เธอทั้งฉลาดและมีมโนธรรมที่สูงส่ง! นี่เปรียบเสมือนเพชรน้ำงามที่ในหนึ่งทศวรรษจะปรากฏให้เห็นสักคน!

            “จิงซู เธอไม่ต้องเป็นห่วงไปนะ! ฉันจะประสานงานและประกาศเรื่องนี้ให้นักศึกษาทราบกันถ้วนหน้าโดยเร็วที่สุด! จากนี้จะได้ไม่ต้องมีนักศึกษาที่จำใจทิ้งอนาคตอันสดใสของตนเองไป เพียงเพราะครอบครัวมีฐานะยากไร้อีกต่อไปแล้ว! ด้วยความช่วยเหลือของเธอในครั้งนี้ จะต้องสร้างแรงกระเพื่อมครั้งใหญ่ให้กับมหาวิทยาลัยของเราอย่างแน่นอน!”

            “แต่ต้องคุยกันให้ชัดเจนซะก่อน ทุนการศึกษาที่เธอจะให้มีจำนวนจำกัดอยู่ที่เท่าไหร่ล่ะ? สักสองถึงสามคนหรือว่ามากกว่านั้น? เพราะถ้าคิดจะสนับสนุนช่วยเหลือนักศึกษายากจนทุกคนล่ะก็ รับรองได้ว่าค่าใช้จ่ายเบ็ดเสร็จจะเป็นตัวเลขที่มหาศาลอย่างคิดไม่ถึงเชียวล่ะ!”

            “เท่าที่ฉันลองคำนวณอัตราค่าใช้จ่ายคร่าวๆต่อคนแล้ว ถ้าคิดจะมอบทุนให้กับนักศึกษาทุกคนที่มีปัญหาเรื่องฐานะแล้วล่ะก็ เราน่าจะสามารถช่วยสนับสนุนพวกเขาได้เพียงครึ่งปี ซึ่งระยะเวลาเพียงแค่นี้ไม่น่าจะสร้างความประทับใจให้เหล่าผู้ปกครองของนักศึกษาได้นะ และหากผู้ปกครองเหล่านั้นไม่เซ็นอนุมัติให้นิสิตกลุ่มนี้เรียนต่อ ทุกอย่างก็จบเห่เหมือนกัน เราควรปรับลดจำนวนทุนดูดีมั้ย?”

            สำหรับปัญหาในข้อนี้ หลินจิงซูเองย่อมตระหนักทราบเป็นอย่างดีเช่นกัน แม้สถานะในปัจจุบัน เธอจะเป็นถึงประธานใหญ่ของโรงแรมหลี่เจี่ย แต่ด้านทุนทรัพย์กลับไม่ได้มีมากพอที่จะแบกอุ้มทุกคนไปจนถึงฟากฝั่งได้

            “ท่านอธิการบดีคะ ทางที่ดี เราควรจัดประชุมขึ้นสักรอบ ร่อนจดหมายเทียบเชิญผู้ปกครองทุกท่านให้มาปรึกษาหารือกันสักครั้งก่อนดีกว่าค่ะ จะได้หาแนวทางที่พึงพอใจร่วมกันทั้งสองฝ่ายได้”

            “หนูไม่เชื่อหรอกค่ะว่า จะมีพ่อแม่คนไหนไม่อยากเห็นลูกตัวเองประสบความสำเร็จ! ขอเพียงนิสิตเหล่านั้นแสดงผลงานที่ดีให้พ่อแม่ตัวเองเห็นได้ พวกเขาย่อมต้องเห็นดีเห็นงามตามไปด้วย และยอมสนับสนุนให้ลูกตัวเองได้ร่ำเรียนต่อจนจบอย่างแน่นอน! ที่สำคัญ ยิ่งอัตราของนิสิตที่จบการศึกษาเพิ่มขึ้นมากเท่าไหร่ นี่ก็จะยิ่งส่งผลต่อชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยเรามากเท่านั้นไม่ใช่เหรอคะ?”