ตอนที่ 401 ประกาศรายชื่อผู้ได้รับทุน

            207 2-2

            ตอนที่ 401 ประกาศรายชื่อผู้ได้รับทุน

            ภายหลังการสอบสิ้นสุดลง บรรดาเพื่อนนิสิตทั้งหลายต่างพากันจับกลุ่มคาดเดาถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างหลินจิงซูกับหวู่ฮ่าวชิงไปต่างๆนานา

            หลินจิงซูที่ตอนนี้ต้องเผชิญกับข่าวลือต่างๆ ก็ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความระเหี่ยใจ แต่อีกใจก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเพราะคุ้นชินกับเรื่องเหล่านี้แล้ว ในสมัยที่เรียนอยู่มัธยม เธอยังถูกตราหน้าว่าเป็นเด็กเลี้ยงมาแล้วเลย

            ระหว่างที่ทั้งสองคนนั่งทานข้าวด้วยกันในโรงอาหารนั้น หวู่ฮ่าวชิงก็อดที่จะถามออกมาด้วยความขบขันไม่ได้

            “นี่ประธาน ได้ยินข่าวลือที่เพื่อนๆพูดถึงเราสองคนแล้วรึยัง?”

            หลินจิงซูเลือกที่จะไม่ตอบและก้มหน้าก้มตากินข้าวในต่อไป เพราะในความเห็นของเธอ เรื่องรักๆใคร่ๆระหว่างชายหญิงในวัยเรียนเช่นนี้ เป็นเรื่องที่ไม่ควรเกิดขึ้น

            สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับนักศึกษาคือการเรียนให้ได้คะแนนดีๆ เพื่อสร้างประวัติดีๆสำหรับการเข้าทำงานในอนาคต

            ทางด้านหวู่ฮ่าวชิงนั้น หลังจากได้สัมผัสจิตใจที่กว้างขวางดั่งแม่น้ำของหลินจิงซู ซึ่งได้มอบโอกาสให้กับเพื่อนๆด้อยโอกาสแล้ว เขาก็เริ่มฉุกคิดกับตัวเองอย่างจริงจังว่า ตัวเขาเองที่มีครอบครัวคอยสนับสนุนค่าใช้จ่ายในทุกๆอย่างให้ แต่ทว่าไม่เคยคืนกลับให้สังคมบ้างเลย ผิดกับหลินจิงซูที่แม้จะเพิ่งประสบความสำเร็จได้ไม่นาน แต่ก็ยังตัดสินใจมอบเงินจำนวนมากให้กับทางมหาวิทยาลัยเพื่อสร้างโอกาสให้คนอีกมากมาย

            หากเทียบกับหลินจิงซูแล้ว กลับเป็นตัวเขาที่ช่างไร้ค่า…

            หลังจากที่พินิจไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดหวู่ฮ่าวชิงก็ตัดสินใจเอ่ยปากเสนอกับหลินจิงซูถึงเรื่องการเพิ่มทุน โดยเขายินดีจะยกเงินเดือนทั้งหมดที่ได้รับจากการทำงานในโรงแรม สมทบเพิ่มเข้าไปกับทุนของหลินจิงซู หวังเพื่อขยายโอกาสให้แก่นักศึกษาด้อยโอกาสได้เพิ่มมากขึ้น

            จากที่ลองคำนวณดู เงินจำนวนนั้นน่าจะช่วยเพิ่มโอกาสให้นักศึกษาด้อยโอกาสได้อีกราวคนสองคน อย่างน้อยก็ช่วยให้นักศึกษาเหล่านั้นไม่ต้องโบกมือร่ำลามหาวิทยาลัยก่อนเวลาอันควร ที่สำคัญ การทำเช่นนี้ยังช่วยให้จิตใจของเขาเบิกบานเพราะได้ช่วยเหลือเพื่อนนิสิตด้วยกันอีกด้วย

            เห็นว่าหวู่ฮ่าวชิงมีความคิดประเสริฐเช่นนี้ ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่หลินจิงซูจะปฏิเสธเช่นกัน เธอพยักหน้าตกลงแทบจะในทันที

            “เป็นความคิดที่ดีเชียวล่ะ ในเมื่อนายเต็มใจช่วยเหลือคนอื่น ฉันเองก็ขอน้อมรับด้วยความเต็มใจเช่นกัน นับตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ฉันจะเพิ่มเงินเดือนให้นายเป็นสองเท่า และเพื่อเป็นรางวัลให้กับความดีของนาย ฉันจะปรับตารางทำงานให้ใหม่ นายจะได้มีเวลาพักผ่อนมากขึ้น”

            “แต่แน่นอนว่า เงินเดือนของนายนับจากนี้ จะถูกโอนเข้าไปที่บัญชีของมหาวิทยาลัยจนกว่าจะครบตามที่ได้ตกลงกันไว้ จะไม่มีแม้แต่หยวนเดียวที่เข้ากระเป๋านาย เพราะฉะนั้น ฉันขอเตือนนายอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจทำอะไรควรคิดไตร่ตรองให้รอบคอบก่อน เพราะสุภาพบุรุษพูดแล้วย่อมไม่คืนคำ!”

            หวู่ฮ่าวชิงพยักหน้าตอบรับอย่างไม่มีลังเล หากคิดที่จะทำอะไรสักอย่าง ใครก็หยุดเขาไว้ไม่ได้เช่นกัน! และตัวเขาก็ยึดเอาหลินจิงซูเป็นต้นแบบเสมอมา ฉะนั้น การได้ช่วยเหลือสนับสนุนเธอเช่นนี้ย่อมนับเป็นเกียรติสำหรับตัวเขาด้วย

            “แน่นอนประธาน! ฉันไม่มานั่งเสียใจภายหลังอยู่แล้ว!”

            วันรุ่งขึ้น ข่าวเรื่องหวู่ฮ่าวชิงตัดสินใจบริจาคเงินเดือนที่ได้รับจากการทำงานพิเศษในโรงแรม เพื่อสมทบทุนการศึกษาให้กับนิสิตยากไร้ก็ได้แพร่สะพรัดไปทั่วทั้งมหาวิทยาลับ

            ทุกคนที่ได้รับทราบข่าว ต่างก็รู้สึกประทับใจในคุณชายฐานะร่ำรวยคนนี้อย่างมาก

……

            เย็นวันนี้ จะมีการประกาศรายชื่อนักศึกษาที่ได้รับทุน และต้องขอบคุณหวู่ฮ่าวชิงที่เงินสมทบของเขาสามารถขยายทุนเพิ่มได้อีกถึงสองทุน

            อาจารย์ท่านหนึ่งก้าวขึ้นสู่เวทีสูง และได้ทำการประกาศรายชื่อนักศึกษาดีเด่นที่ทำคะแนนสอบได้สูงสุด ในขณะที่บรรยากาศเบื้องล่างเหล่านิสิตล้วนพากันลุ้นตัวโก่ง และส่งเสียงร้องดีอกดีใจตามรายชื่อที่ถูกขานออกมา แต่ที่ชวนตกใจที่สุดดูเหมือนจะเป็นรายชื่อสุดท้ายที่อาจารย์ท่านนั้นประกาศออกมา

            เพราะกลับกลายเป็นว่า รายชื่อสุดท้ายที่ได้รับทุนการศึกษานี้ก็คือ หวู่ฮ่าวชิง!

            ทุกสายตาต่างจับจ้องไปทางหวู่ฮ่าวชิงด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่แตกต่างกันไป เพื่อนๆนิสิตด้วยกันต่างก็รู้ดีว่า หวู่ฮ่าวชิงเป็นคุณชายที่มาจากครอบครัวร่ำรวย จึงไม่มีความจำเป็นใดๆที่เขาจะต้องได้รรับทุนกการศึกษาที่ว่านี้เลย อีกทั้งระหว่างการสอบ ก็มีอยู่วิชาหนึ่งที่เขาได้รับบาดเจ็บจนต้องละทิ้งการสอบไปอย่างกะทันหัน ส่งผลให้คะแนนในวิชานั้นถูกปัดตกเป็นศูนย์ ฉะนั้น คะแนนเฉลี่ยทั้งหมดของเขาย่อมไม่น่าจะถึงเกณฑ์ที่จะได้รับทุนการศึกษาด้วยซ้ำไป แล้วทำไมถึงได้มีรายชื่อของเขาติดมาด้วยล่ะ?

            “อาจารย์ครับ! ขานรายชื่อผิดรึเปล่าครับ? จะมีชื่อหวู่ฮ่าวชิงติดเข้ามาด้วยได้ยังไงกัน? ถ้าจริงนี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะครับ?! แสดงว่าการสอบครั้งนี้ต้องมีพิรุธแน่ๆ! มหาวิทยาลัยควรต้องชี้แจงเพื่อความโปร่งใส!”

            “หึ ทำเป็นใจบุญบริจาคเงินให้กับมหาวิทยาลัยเพื่อหวังได้รับเสียงชื่นชม แต่หลังจากคนพากันสรรเสริญเยินยอแล้ว ผลลัพธ์กลับย้อนไปหาตัวเอง! เป็นแผนการที่ไม่เลวเลยนี่! แต่ขอถามหน่อยเถอะนะ ทำไมถึงหน้าด้านกล้าทำเรื่องไร้ยางอายแบบนี้ได้?”

            “หมอนี่มันต้องวางแผนไว้ตั้งแต่แรกแล้วแน่ๆ หลอกเอาเศษเงินของตัวเองมาตกเอาทุนการศึกษาของมหาวิทยาลัยไปครอง! แล้วทำมาเป็นใจบุญบอกว่ายอมสละเงินเพื่อช่วยคนอื่นนี่นะ? หน้าไม่อาย! ฉันไม่น่าโง่เสียเวลาชื่นชมคนแบบนี้เลยจริงๆ!”

            “ความคิดต่ำทราม! พวกเราอุตส่าห์ยกย่องสรรเสริญคิดว่าเป็นคนดี ที่ไหนได้ล่ะ! โฉมหน้าที่แท้จริงของหวู่ฮ่าวชิงได้ถูกเปิดเผยออกมาแล้วสินะ!”

            หวู่ฮ่าวชิงที่กำลังนั่งกินของว่างอยู่แถวๆนั้นถึงกับอ้าปากหวอ จู่ๆก็ต้องเผชิญกับเสียงครหาสาปแช่งจากเพื่อนนิสิตด้วยกันแบบนี้ กระทั่งเขาเองก็ยังไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ มีชื่อของเขาอยู่ในรายชื่อผู้รับทุนการศึกษาได้ยังไงกัน?           

            “อาจารย์ครับ คงมีเรื่องเข้าใจผิดใช่มั้ยครับ? ชื่อของผมจะไปอยู่ในรายชื่อพวกนั้นได้ยังไง อย่าลืมสิครับว่ามีวิชาหนึ่งที่ผมส่งกระดาษเปล่า”

            กระทั่งอาจารย์ผู้รับหน้าที่ประกาศรายชื่ออยู่บนเวที ก็ถึงกับยืนอ้ำอึ้งพูดอะไรไม่ออกเช่นกัน เพราะกระดาษแผ่นนี้ตนก็เพิ่งได้รับมาจากท่านอธิการบดีแบบสดๆร้อนๆเช่นกัน พูดง่ายๆก็คือ ระหว่างที่อ่านรายชื่อยังแอบลุ้นตามไปกับทุกคนด้วย

            แต่ในจังหวะเดียวกัน อาจารย์คนนั้นก็รีบยกกระดาษขึ้นไล่ดูรายชื่ออีกครั้ง แม้จะพบว่ามีวิชาหนึ่งที่หวู่ฮ่าวชิงได้ศูนย์คะแนนก็จริง แต่คะแนนรวมทุกวิชากลับมากเพียงพอที่จะส่งเขาขึ้นสู่อันดับสิบสอง ซึ่งเป็นรายชื่อสุดท้ายที่จะได้รับทุนการศึกษาไปครอง

            อาจารย์ท่านนั้นหยิบไมโครโฟนขึ้นพูดชี้แจงเหตุผลทั้งหมดให้นักศึกษาคนอื่นๆฟัง อธิบายทุกรายละเอียดชนิดถี่ยิบ แต่ทว่าทุกคนกลับไม่สนใจและไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น

            “แล้วยังไงล่ะ? ไหนก่อนหน้านี้เคยบอกว่าคนที่ไม่ได้ยากจนจริงให้สละสิทธิ์รับทุน ตอนนั้นหวู่ฮ่าวชิงยังทำตัวเป็นพระเอกพูดชักชวนคนอื่นๆให้ถอนใบสมัครด้วยซ้ำ แต่ตัวเองกลับทำซะเองนี่นะ เห็นมั้ยล่ะ พวกเราไม่สามารถเชื่อใจคนรวยได้เลยจริงๆ ในสายตาของคนพวกนี้คงเห็นเราเป็นลิงไร้สมอง!”

            “นั่นน่ะสิ! อุตส่าห์ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือกันแทบตาย สุดท้ายก็ถูกพวกลูกคนรวยตัดหน้าไปเฉยนี่นะ? คิดไว้แล้วเชียว คนจนๆอย่างพวกเราต่อให้จะพยายามแค่ไหน ก็ต้องแพ้คนรวยที่มีเงินมีอำนาจอยู่ดี!”

            หากมองกันตามเนื้อผ้าแล้ว ขาวหรือดำย่อมเห็นกระจ่างชัด หวู่ฮ่าวชิงอาศัยทักษะความสามารถของตนเองล้วนๆ ถึงมีรายชื่อติดลำดับที่ 12 ได้ แต่กลับต้องกลายเป็นวายร้ายในสายตาของคนอื่นไปแบบนี้

            หลินจิงซูไม่อาจทนดูการประท้วงของเพื่อนนิสิตต่อไปได้ จึงได้พูดขึ้นว่า

            “พอได้แล้ว! หยุดพูดจาให้ร้ายคนอื่นซะที ระบบภายในจะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ๆ เพราะหวู่ฮ่าวชิงไม่เคยคิดที่จะลงสมัครสอบชิงทุนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!”