ตอนที่ 400 เล่นทีเผลอ

205 2-2 ถึง 206 2-2

           

            ตอนที่ 400 เล่นทีเผลอ

หลังจากหมดเรื่องแล้ว หลินจิงซูก็กลับไปยังหอพักตามปกติ เธอเตรียมตัวเข้านอนเพื่อรับการสอบครั้งใหญ่ในวันพรุ่งนี้

วันรุ่งขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องสอบ หลินจิงซูได้ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งจนหลายคนต่างรู้สึกตื่นเต้นใจสั่นจนแทบทำข้อสอบไม่ได้

            หวู่ฮ่าวชิงที่อยู่ในห้องสอบเดียวกัน เมื่อเห็นหลินจิงซูมาถึงก็แอบยิ้มออกมาเล็กน้อย และรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก

            ทว่าจู่ๆก็มีเพื่อนที่ค่อนข้างสนิทของหลินจิงซูคนหนึ่ง ได้กระตุกแขนเสื้อของเธอไว้เพื่อขอความช่วยเหลือ โดยหวังจะใช้เส้นสายความสัมพันธ์ที่มีของตน ให้หลินจิงซูช่วยบอกคำตอบเพื่อเพิ่มคะแนนให้ตนสองสามข้อ ต้องยอมรับว่า คะแนนที่มากกว่าเพียงไม่กี่คะแนนนั้น ก็มากพอที่จะบดขยี้เพื่อนนิสิตอีกหลายชีวิตได้เลยทีเดียว

            เห็นเพื่อนสนิททำพฤติกรรมไม่ซื่อเช่นนี้ หลินจิงซูก็ถึงกับทำหน้านิ่วคิ้วขมวดทันที

            หากมีเวลามาคิดเรื่องหยุมหยิมแบบนี้ได้ ก็ควรเอาเวลาที่ว่านี้ไปตั้งใจทำข้อสอบมากกว่าจะมาคิดหาวิธีโกงไม่ดีกว่าเหรอ?

            หลินจิงซูไม่คิดปราณีเช่นกัน เธอหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะเพื่อนคนนั้น แล้วหยิบกระดาษคำตอบขึ้นมากาหัวแสดงสัญญาลักษณ์ว่าหมดสิทธิ์สอบทันที แต่กลับถูกอีกฝ่ายตวาดเสียงดังเกรี้ยวกราดใส่ว่า

            “หลินจิงซู! มันจะมากเกินไปแล้วนะ! คิดว่าตัวเองวิเศษวิโสมาจากไหนกัน? ถือวิสาสะอะไรมาทำให้ฉันหมดสิทธิ์สอบแบบนี้?! เธอนั่นล่ะไสหัวออกไปซะ! อย่าคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้นะ เดี๋ยวฉันจะแสดงให้เห็นเองว่า คนที่เก่งไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว! ทุนบ้าบออะไรนั่นฉันไม่เอาก็ได้!!”

            ถูกอีกฝ่ายชี้หน้าตวาดใส่ด้วยความเกรี้ยวกราดเช่นนี้ หลินจิงซูได้แต่ขมวดคิ้วจ้องมองและเริ่มรู้สึกโมโหขึ้นมาเล็กน้อย ดูท่าคนพวกนี้จะยังไม่เข้าใจในบริบทของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว

            กับแค่เรื่องเล็กๆอย่างการเรียนยังต้องฉ้อโกง แล้วคนแบบนี้จะมีความสามารถอะไรเอาชีวิตตัวเองให้อยู่รอดในสังคมได้?

            ขณะที่หลินจิงซูกำลังโน้มตัวเข้าใกล้เพื่อเทศนาสั่งสอนอีกฝ่ายต่อ แต่กลับถูกเพื่อนคนนั้นคว้ากระติกน้ำร้อนบนโต๊ะขึ้นมาสาดใส่หน้าของเธอโดยตรง!

            วินาทีที่กระแสน้ำร้อนฉ่าได้สาดกระเซ็นเป็นสายนั้น หวู่ฮ่าวชิงได้พุ่งทะยานออกมาจากเก้าอี้อย่างไม่คิดชีวิต กระโจนเข้าสวมกอดร่างของหลินจิงซูไว้จนล้มกลิ้งลงไปหลายตลบ ทว่าน้ำร้อนสายนั้นกลับลวกเข้าที่ไหลจนชุ่มไปทั่วทั้งแผ่นหลังของหวู่ฮ่าวชิงแทน ด้วยอุณหภูมิที่สูงมากนั้น ได้สร้างความเจ็บปวดให้แก่เขาอย่างแสนสาหัส  จนถึงกับหอบหายใจถี่พร้อมส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

            หลินจิงซูเพิ่งได้สติตอบสนอง รีบจัดการพลิกร่างของหวู่ฮ่าวชิงเพื่อเปิดดูแผ่นหลังของเขาทันที

            “ฮ่าวชิง! นายเป็นอะไรมากรึเปล่า? รีบถอดเสื้อให้ฉันดูแผลหน่อยเร็วเข้า!”

            ตอนนี้หลินจิงซูไม่สนใจสิ่งรอบตัวเลยแม้แต่น้อย แม้เพื่อนสนิทคนนั้นจะเพิ่งได้สติ และพนมมือไหว้ขอโทษขอโพยอยู่ก็ตามที

            ต้องมาเห็นหวู่ฮ่าวชิงได้รับบาดเจ็บเพราะตนเองแบบนี้ ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้นที่ตระหนกตกใจ แต่ยังทำเอาเพื่อนๆนิสิตทั้งหมดที่กำลังทำข้อสอบอยู่ ถึงกับต้องวางทุกสิ่งทุกอย่างลง แล้วตรงเข้ามาช่วยเหลือด้วยความตระหนกตกใจไม่แพ้กัน

            ในขณะที่หวู่ฮ่าวชิงกลับไม่ได้สนใจบาดแผลบนแผ่นหลังของตนเองเลยว่าจะสาหัสสากรรจ์แค่ไหน แต่เขากลับรีบลุกขึ้นดึงร่างของหลินจิงซูให้มาหลบอยู่ด้านหลังของตน เพื่อหลีกหนีจากเพื่อนนิสิตที่สาดน้ำร้อนใส่คนนั้น

            เพราะหากหลินจิงซูเกิดถูกน้ำร้อนเดือดๆแบบนั้นลวกขึ้นมาจริงๆ บาดแผลผุผองเหล่านั้นก็จะต้องกลายเป็นรอยตำหนิบนร่างกายของเธอไปจนตาย!

            หลังจากที่เหล่าคณาจารย์พากันวิ่งกรูเข้ามาดูเหตุการณ์ สถานการณ์จึงค่อยๆสงบลงเป็นลำดับ เมื่อหวู่ฮ่าวชิงถอดเสื้อออกก็พบว่า ตลอดทั้งแผ่นหลังของเขาล้วนฉาบคลุมไปด้วยสีแดงฉาน พร้อมกับไอร้อนที่ยังระบายคลายตัวไม่เสร็จดี เห็นเพียงเท่านี้ หลินจิงซูก็คาดเดาได้ทันทีว่าน้ำนั้นร้อนขนาดไหน จึงรีบพาเขาออกไปโดยเร็ว

            “น้ำเดือดขนาดนี้ แผ่นหลังของนายคงถูกลวกมากพอควร! รีบไปโรงพยาบาลกันก่อนดีกว่า ไม่งั้นอาการจะยิ่งแย่ไปกว่านี้แน่!”

            หลินจิงซูไม่อยากเห็นหวู่ฮ่าวชิงต้องมาบาดเจ็บเพราะตนเองอีก และตอนนี้ผิวหนังทั่วแผ่นหลังของเขาก็เริ่มมีตุ่มพองเล็กๆผุดขึ้น พร้อมกับมีเลือดไหลซิบออกมาบ้างแล้ว

            ระหว่างทางที่ส่งอีกฝ่ายไปโรงพยาบาลนั้น หลินจิงซูก็ได้หันไปมองหวู่ฮ่าวชิงเป็นระยะๆ ส่วนอีกฝ่ายก็ปั้นสีหน้าเจ็บปวดร้องครวญครางราวกับจะทนไม่ไหว เห็นแบบนี้จะไม่ให้เธอตำหนิได้อย่างไรกัน?

            “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ห๊ะพ่อพระเอก? เพื่อนคนนั้นโมโหฉันนายไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย ดูสิ แผลพุพองเริ่มลามไปถึงไหล่ซ้ายแล้วเนี่ย อาการหนักขนาดนี้ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่กว่าจะหายเจ็บ”

            สัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงเป็นใยที่หลินจิงซูมีให้ตนเอง หวู่ฮ่าวชิงก็แอบยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ถึงจะรู้ดีว่าทักษะการป้องกันตัวของประธานไม่ได้ด้อยไปกว่าฉันเลย แต่นี่เป็นเหตุสุดวิสัย แล้วถ้าน้ำร้อนนั่นสาดโดนใบหน้าขึ้นมาล่ะ มีหวังสาวสวยอย่างประธานคงมีอันต้องเสียโฉมแน่ๆ”

            “ให้หลังของฉันถูกน้ำร้อนลวก ก็ยังดีกว่าให้โดนใบหน้าของประธานจริงมั้ยล่ะ? เจ็บแค่นี้ก็นับว่าคุ้ม!”

            พูดจบ หวู่ฮ่าวชิงก็หัวเราะเฮฮาตามประสาคนที่มีนิสัยร่าเริง ด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูจริงใจของเขา ทำเอาหลินจิงซูถึงกับประทับใจไม่น้อยทีเดียว เธอไม่คิดเลยว่า ชายหนุ่มที่ดูเฮฮาไม่จริงจังกับชีวิต มิหนำซ้ำยังดูโง่ๆอย่างหวู่ฮ่าวชิง เมื่อเกิดเหตุการณ์เลวร้ายขึ้นมา เขาจะทำตัวได้สมเป็นสุภาพบุรุษ และสามารถปกป้องคนอื่นในวันที่ฟ้าฝนไม่เป็นใจได้

            “ย่ะพ่อพระเอกสุดหล่อ! แต่ยังไงฉันก็ต้องขอบใจนายมากที่ช่วยเหลือกันในวันนี้ ถ้าไม่ได้นาย คงเป็นฉันที่ต้องถูกหามตัวส่งโรงพยาบาลแน่ๆ”

            บรรยากาศความตึงเครียดที่เคยมีก่อนหน้าเริ่มคลี่คลายเบาบางลง เมื่อรถไปถึงโรงพยาบาล แพทย์ก็เข้าทำการตรวจและรักษาบาดแผลบนแผ่นหลังให้หวู่ฮ่าวชิง

            แต่ถึงอย่างนั้น บาดแผลพุพองที่เกิดขึ้นกับหวู่ฮ่าวชิงก็ค่อนข้างรุนแรงกว่าที่หลินจิงซูคาดคิดไว้มากทีเดียว

            เวลานี้ สายตาของหวู่ฮ่าวชิงที่จ้องมองมาทางเธอนั้น เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและทุกข์ใจซ่อนอยู่ในเบื้องลึก หลินจิงซูยังคงอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน พร้อมกุมมืออีกฝ่ายไว้แน่น

            “ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาได้เลยนะ ฉันไม่ล้อนายหรอกน่า ในชีวิตของคนทุกคนก็ต้องมีวันแย่ๆกันบ้างล่ะ”

            “นี่คุณหมอก็ทำแผลทายาให้แล้ว พักรักษาตัวอีกหน่อยคงกลับบ้านได้”

            หวู่ฮ่าวชิงพยักหน้าตอบรับในสิ่งที่ได้ยิน

            หลินจิงซูพยักหน้าตอบกลับด้วยความเศร้าใจเช่นกัน

            “ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ไม่ใช่แค่ทำให้การสอบของนายต้องพังลงอย่างไม่เป็นท่า แต่ยังทำให้เพื่อนคนอื่นๆในห้องต้องขวัญกระเจิงเสียสมาธิอีกด้วยสิ”

            “ตอนแรกฉันก็คิดว่า ทุนการศึกษาพวกนี้จะช่วยผลักดันให้ทุกคนมีกำลังใจในการพัฒนาตัวเอง แต่มันกลับกลายเป็นดาบสองคม ทำให้หลายต่อหลายคนยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มันมาครอบครอง แม้กระทั่งยอมข้ามเส้นศีลธรรมของตัวเอง นี่ถ้าฉันสามารถจัดการทุกอย่างได้ดีกว่านี้ ก็คงไม่เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้นกับนาย”

            จวบจนถึงตอนนี้ หวู่ฮ่าวชิงก็ไม่คิดตำหนิหลินจิงซูเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขายังคงรู้สึกชื่นชมกับการกระทำครั้งนี้ของเธอ

            หากเป็นตัวเขาที่เห็นเพื่อนนิสิตกำลังโกงข้อสอบต่อหน้าต่อตา เขาก็คงตัดสินใจทำเช่นเดียวกับที่หลินจิงซูทำอย่างไม่ลังเลเช่นกัน และไม่อาจปฏิเสธได้ว่า การสอบเป็นเพียงเครื่องชี้วัดความรู้ของบุคคลนั้นๆอย่างเดียว แต่ไม่สามารถวัดระดับคุณธรรมในจิตใจของคนเราได้

            กับเรื่องเล็กๆอย่างทุนการศึกษา ยังถึงขั้นยอมสูญเสียคุณธรรมในตัว ยอมแหกกฏเกณฑ์เพื่อคดโกงให้ได้มา ถึงแม้จะมีโอกาสได้ร่ำเรียนต่อพร้อมเงินทุนสนับสนุนอีกมากมายก็จริง แต่คนประเภทนี้ย่อมต้องกลายไปเป็นมะเร็งร้ายในสังคมสักวันหนึ่งอยู่ดี

            วุฒิการศึกษาที่สูงขึ้น กลับไม่สามารถยกระดับจิตใจความเป็นมนุษย์ให้สูงขึ้นตามไปด้วยเลย

            “ประธาน หยุดโทษตัวเองได้แล้ว เรื่องนี้คนที่ผิดก็คือคนที่โกงต่างหาก อยากจะได้ทุนมากนักแล้วเป็นยังไงล่ะ? ตอนนี้ไม่ใช่แค่ถูกตัดสิทธิ์เรื่องทุนการศึกษา ดูท่าคงจะถูกทัณฑ์บนปัดตกคะแนนสอบทุกวิชาให้เป็นโมฆะไปด้วย”

            “แต่ก็อย่างว่า มีผลประโยชน์ก้อนโตรออยู่ตรงหน้าแบบนี้ ใครบ้างจะไม่นึกโลภ ถ้าลองมองอีกมุม บางทีเพื่อนคนนั้นอาจจะคิดสั้นๆว่า ก็แค่ลองดูไม่เสียหายอะไร”

            ทุกคำพูดที่หวู่ฮ่าวชิงสื่อสารออกมาล้วนชัดเจนและมีเหตุมีผล หลินจิงซูครุ่นคิดไตร่ตรองเรื่องนี้ในหัวอย่างจริงจังอีกครั้ง แม้ภายในใจลึกๆจะยังรู้สึกไม่เห็นด้วยก็ตามที

            และในความเป็นจริง หลายสิ่งหลายอย่างก็เป็นไปอย่างที่เขาพูดเช่นกัน เพราะเพื่อนสนิทของเธอคนนี้ทำเรื่องที่ขัดกับนิสัยเดิมของตนเองอย่างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องโกงการสอบ หรือโกรธจนขาดสติถึงขั้นสาดน้ำร้อนใส่เธอ และที่ผ่านมา เธอคนนี้ก็ยังเป็นคนที่ขี้อายยิ่งกว่าอะไรดีเสียอีก ยากที่จะกล้าทำร้ายเธอกับหวู่ฮ่าวชิงอย่างแน่นอน

            คงมีปัจจัยอื่นที่บีบให้เธอเดินมาถึงจุดนี้ก็เป็นได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องภาวะความตึงเครียดจากการเรียน สถานการณ์ภายในครอบครัวหรือเรื่องการเงินเป็นต้น

            เมื่อกลับเข้ามหาวิทยาลัยไปก็พบว่า นิสิตหญิงคนนั้นไม่ได้ทำการสอบต่อ และถูกนำตัวไปที่ห้องทำงานของอธิการบดี เมื่อหลินจิงซูตามไปที่นั่น ก็ได้พบเพื่อนของเธอคนนั้นกำลังยืนร่ำไห้ตัวสั่นเทาอยู่ด้านมุมหนึ่งของห้อง ดูท่าคงจะเพิ่งถูกอธิการบดีลงโทษขั้นรุนแรงไปอย่างแน่นอน

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูก็นับเป็นคนหนึ่งที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งนี้ เธอย่อมมีสิทธิ์ที่จะเข้ายุ่งเกี่ยว

            “จิงซู เธอมาก็ดี ทางโรงพยาบาลเพิ่งโทรมาแจ้งว่า อาการบาดเจ็บของหวู่ฮ่าวชิงค่อนข้างสาหัสมาก ฉันจะหารือกับพ่อแม่ของนิสิตคนนี้เรื่องค่าทำขวัญให้เอง ฝากบอกเขาด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

            ทว่าหลินจิงซูกลับไม่ต้องการเช่นนั้น เธอไม่ต้องการขูดรีดค่าทำขวัญจากเพื่อนนิสิตคนนี้

            หวู่ฮ่าวชิงมาจากครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวยกว่า และเชื่อเถิดว่า คนอย่างเขาไม่มีวันเรียกร้องเงินค่าทำขวัญอะไรพวกนี้จากเพื่อนนิสิตด้วยกันอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่เขาต้องการจริงๆ คงจะเป็นเรื่องการตัดสิทธิ์เธอคนนี้ไม่ให้สามารถสอบชิงทุนได้อีก และนั่นก็เป็นผลกรรมที่เธอควรต้องรับ

            “หนูว่าไม่จำเป็นต้องไปเรียกร้องค่าทำขวัญจากเธอหรอกค่ะท่านอธิการบดี เอาเป็นว่าค่าใช้จ่ายส่วนนี้หนูยินดีที่จะรับผิดชอบทั้งหมดเองค่ะ ทางมหาวิทยาลัยแค่จัดการลงโทษไปตามระเบียบก็พอ”

            “ฮ่าวชิงที่ยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลได้ฝากมาบอกว่า เขาไม่ติดใจและไม่คิดดำเนินคดีอะไรทั้งนั้น เขาหวังเพียงแค่ว่าเพื่อนของเขาจะสำนึกในความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นเท่านั้น”

            เมื่อได้ยินเช่นนั้น นิสิตหญิงที่ยืนร้องไห้ตัวสั่นเทาก็มีท่าทางดีขึ้นมาก

            เธอไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่า แท้จริงแล้วหลินจิงซูจะเป็นคนที่มีจิตใจดีถึงเพียงนี้ ไหนจะยังหวู่ฮ่าวชิงอีก ที่ปฏิเสธไม่ขอเรียกร้องค่าทำขวัญที่เป็นจำนวนเงินสูงลิ่วด้วย

            สำหรับเด็กสาวบ้านนอกที่มาจากครอบครัวยากจนอย่างเธอ นี่นับเป็นการช่วยชีวิตครั้งใหญ่ก็ว่าได้!

            เธอทั้งเครียดทั้งกดดันกับเรื่องการสอบชิงทุนมาเป็นเดือนๆแล้ว ยิ่งพยายามอ่านหนังสือมากเท่าไหร่ ดูเหมือนเนื้อหากลับยิ่งไม่เข้าหัวมากขึ้นเท่านั้น มิหนำซ้ำยังถูกทางบ้านส่งจดหมายมาเร่งเร้าให้เธอลาออกไปช่วยงานที่บ้านด้วย จึงยิ่งบีบคั้นให้เธอมีอาการวิตกจริตมากขึ้นไปอีก กระทั่งถึงวันนี้ ในวันที่มีการสอบครั้งสำคัญขึ้น ความอดทนของเธอพลันขาดผึงลง และได้พลั้งเผลอทำในสิ่งที่ไม่ควรทำลงไป…

            คนที่ไม่เคยจนย่อมไม่มีทางรู้ คำว่า ‘ทุนการศึกษา’ นั้นสำคัญสำหรับคนอย่างพวกเธอมากเพียงใด…

            “จริงเหรอประธาน! ทั้งประธานทั้งหวู่ฮ่าวชิงจะไม่เอาเรื่องฉันจริงๆใช่มั้ย?” 

            หลินจิงซูพยักหน้าพร้อมยืนยันคำเดิม

            “จริงสิ ถึงฉันกับฮ่าวชิงจะไม่เอาเรื่อง แต่เธอก็ต้องรับผลจากการโกงครั้งนี้ ผลคะแนนในภาคเรียนนี้ทั้งหมดจะถูกปัดตกเป็นโมฆะ นี่คือราคาที่เธอต้องจ่ายในสิ่งที่ทำลงไป”

            เพื่อนนิสิตหญิงคนนั้นรู้สึกซาบซึ้งใจในความเมตตาที่หลินจิงซูมอบให้ เพราะตัวเธอเองก็ไม่คิดว่าตนจะเสียสติถึงขั้นทำร้ายเพื่อนได้

            และทันทีที่รู้ว่า แผ่นหลังของหวู่ฮ่าวชิงอาจจะต้องมีรอยแผลเป็นติดตัวไปจนตาย เพื่อนนิสิตสาวคนนั้นก็ถึงกับต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเศร้าเสียใจอีกรอบ แต่ถึงแม้จะขอโทษอะไรในตอนนี้ ทุกอย่างก็คงสายเกินแก้แล้ว