ตอนที่ 404 หลินจิงซูผู้โด่งดัง

211

            ตอนที่ 404 หลินจิงซูผู้โด่งดัง

            นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มหาวิทยาลัยก็ได้รับเงินบริจาคอย่างต่อเนื่องจากนิสิตที่มีฐานะทางบ้านร่ำรวย เนื่องจากพวกเหล่านั้นมีหวู่ฮ่าวชิงเป็นแบบอย่าง มันเป็นความรู้สึกเอิบอิ่มเกินกว่าจะบรรยายได้อย่างแท้จริง เมื่อได้เห็นว่าเงินที่ตนบริจาคไปนั้นได้ส่งต่อถึงมือของนิสิตยากไร้ และเป็นประโยชน์ต่อผู้ที่กำลังเดือดร้อนอย่างแท้จริง

            จากแรงสนับสนุนเล็กๆจากนักศึกษาเพียงแค่สองคน บัดนี้ได้ก่อตัวกลายเป็นคลื่นลูกใหญ่ แม้ว่าทัศนคติความคิดของพ่อแม่ผู้ปกครองบางคนจะยังคงคับแคบไม่เปิดใจรับ และยังคงยืนกรานคัดค้านไม่ให้ลูกตนเองเรียนต่อก็ตามที แต่เมื่อได้เห็นตัวเลขจำนวนมหาศาลของทุนการศึกษาแล้ว กระทั่งพ่อแม่ประเภทนี้เองยังต้องหุบปากไม่กล้าพูดอะไรอีก

            หลังจากที่นักเรียนทุนทั้งหลายได้รับเงินสนับสนุนก้อนแรกไป สิ่งแรกที่พวกเขาทำก็คือการมอบเงินจำนวนนั้นให้กับผู้ปกครองของตนทันที ต่อให้คนพวกนั้นจะโง่เขลาอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ หรือไม่แม้แต่จะยอมทำเข้าใจว่าการศึกษานั้นสำคัญไฉน แต่เมื่อมีเงินกองโตมาวางสุมอยู่ตรงหน้า พวกเขาต่างก็ยิ้มออกมาได้

            เวลาล่วงเลยผ่านไป ทางมหาวิทยาลัยก็ริเริ่มจัดประชุมผู้ปกครองขึ้นเป็นครั้งที่สอง ครั้งนี้ ผู้ปกครองแต่ละคนดูกระตือรือร้นอย่างผิดหูผิดตากว่าครั้งแรกมาก พยายามเสาะหาถึงหนทางว่าทำอย่างไรจึงจะสามารถได้ทุนการศึกษามาครอง

            เรื่องนี้ได้กลายเป็นข่าวดังประเด็นร้อนไปทั่วทั้งมณฑล พร้อมกับกระแสความนิยมในตัวหลินจิงซูที่เพิ่มสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดดด้วย แม้แต่คนของกระทรวงศึกษายังต้องเดินทางมาที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้เพื่อขอพูดคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว หวังที่จะถอดรหัสความสำเร็จเพื่อนำไปใช้แก้ไขปัญหาให้กับเด็กนักเรียนด้อยโอกาสอื่นๆในอนาคตข้างหน้า

            แน่นอน แนวคิดเรื่องทุนการศึกษานี้ยังไม่เคยมีที่ไหนบุกเบิกทำมาก่อน เรื่องนี้จึงส่งผลให้หลินจิงซูได้กลายมาเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงและโด่งดังที่สุดของท้องถิ่นทันทีในเวลาต่อมา

            ไม่เพียงสาวน้อยผู้นี้จะมีอุดมคติที่สูงส่งอย่างการมอบโอกาสที่สองให้แก่เด็กยากไร้ได้กลับมาเรียนหนังสืออีกครั้ง แต่สิ่งที่น่าทึ่งที่สุดคงหนีไม่พ้นเรื่องที่เธอสามารถสานฝันนี้ให้กลายมาเป็นความจริงได้!

            ทันทีที่เผชิญหน้ากัน หัวหน้าฝ่ายกระทรวงศึกษาท่านนั้นก็ตรงปรี่เข้าไปขอจับมือกับหลินจิงซูทันที และยังบอกอีกด้วยว่า พวกเขารู้สึกประหลาดใจมากจริงๆ และคิดไม่ถึงว่าหลินจิงซูที่ทุกคนกล่าวขวัญถึงนั้น แท้จริงแล้วจะเป็นเพียงสาวน้อยรูปร่างบอบบางที่มีอายุน้อยเพียงเท่านี้

            ท่ามกลางสื่อและนักข่าวจากหลายหลากสำนัก ขณะกำลังนั่งปรึกษาพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หัวหน้าฝ่ายกระทรวงศึกษาก็ถึงกับต้องประหลาดใจเป็นครั้งที่สอง เมื่อได้รู้ว่าแท้จริงแล้วสาวน้อยคนนี้ยังเป็นถึงประธานใหญ่และผู้ถือหุ้นของโรงแรมหรูอีกด้วย ไม่เพียงแค่เขาและคณะที่รู้สึกเช่นนั้น กระทั่งผู้สื่อข่าวรอบข้างยังถึงกับต้องสูดลมหายใจด้วยความรู้สึกยำเกรง        

            ในฐานะที่เป็นถึงหัวหน้าฝ่ายกระทรวงศึกษา คนเช่นเขาย่อมต้องถูกยกขึ้นสูงเหนือห่วงโซ่อาหารทั้งปวง เขาถูกจัดเป็นบุคคลระดับชนชั้นสูงในสังคมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่เมื่อเปรียบเทียบกับความสำเร็จที่สาวน้อยตรงหน้ามีนั้น สิ่งที่เขาเคยภาคภูมิใจมาทั้งหมด กลับไม่ใช่อะไรที่ควรค่าแก่การจดจำเลยแม้แต่น้อย

            ไม่นึกเลยว่าเด็กสาวอายุเพียงแค่นี้ จะใจเด็ดกล้าควักเงินจำนวนมหาศาลแบบนั้นมอบให้กับสังคม หากจะให้พูดถึงความใจกว้างมากน้ำใจแบบนั้นแล้วล่ะก็ ลูกผู้ชายอย่างเขายังต้องขอโบกธงขาวยอมแพ้

            จบการสนทนากับหัวหน้าฝ่ายกระทรวงศึกษาท่านนั้นแล้ว หลินจิงซูยังต้องเผชิญกับสารพัดคำถามจากบรรดาผู้สื่อข่าวรอบด้าน เธอโปรยยิ้มพร้อมร่ายตอบคำถามทุกข้ออย่างฉะฉานเป็นธรรมชาติ เพราะรู้สึกว่าสิ่งที่ทำลงไปนั้นไม่ได้เลิศเลอหรือพิเศษแต่อย่างใดเลย

            สุดท้ายแล้ว ความใฝ่ฝันสูงสุดที่หลินจิงซูเคยตั้งปณิธานไว้ในชาติก่อนหน้า ล้วนแล้วแต่สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ไม่เพียงชาตินี้เธอจะร่ำรวย และสามารถโกงชะตากรรมของแม่ให้รอดพ้นจากความตายได้เท่านั้น แต่ยังมีโอกาสได้ช่วยเหลือและพัฒนาสังคมให้ดีขึ้นอีกด้วย

            สวรรค์มีตาจึงมอบโอกาสที่สองให้แก่เธอ และบางที ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตั้งแต่อดีตจวบจนถึงปัจจุบันนั้น อาจได้ถูกลิขิตไว้แล้วก็เป็นได้

            ด้วยพลังอำนาจและเงินตราที่หลินจิงซูมีอยู่ในกำมือตอนนี้ เธอต้องการจะช่วยใครอีกหลายต่อหลายคนที่กำลังประสบพบเจอชะตากรรมเช่นเดียวกันกับตนในชาติก่อนหน้า

            “คุณจิงซูคะ หลายคนต่างรู้สึกอัศจรรย์ใจอย่างมากกับการกระทำครั้งนี้ของคุณ พวกเราอยากรู้จักคุณจิงซูให้มากกว่านี้ พอจะมาให้สัมภาษณ์กับทางเราเพิ่มเติมได้มั้ยคะ?”

            “พอจะบอกเหตุผลได้ไหมคะว่า ทำไมคุณถึงตัดสินใจทำแบบนี้ เลือกที่จะบริจาคเงินจำนวนมากที่หามาได้อย่างยากลำบากให้กับคนอื่นที่ไม่รู้จัก?”

            เมื่อหลินจิงซูได้ยินเช่นนั้น เธอก็ส่ายหน้าพร้อมเอ่ยตอบไปว่า

            “เพราะดิฉันมีความฝันค่ะ ดิฉันฝันว่าสักวันหนึ่งที่สามารถตั้งตัวได้แล้ว ดิฉันต้องการจะนำเงินที่หามาได้ตอบแทนกลับให้สังคมบ้าง ช่วยเหลือคนด้อยโอกาสให้ได้รับความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น”

            “ตอนนี้ตัวดิฉันเองก็มีปัจจัยสี่ครบสมบูรณ์แล้ว จึงอยากจะใช้เงินทองส่วนเกินที่เหลือให้เกิดประโยชน์สูงสุด คนฐานะร่ำรวยคงเป็นได้แค่คนไร้ค่ากลุ่มหนึ่งเท่านั้น หากไม่รู้จักเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อสังคมบ้าง คนเราตายไปก็เอาเงินทองติดตัวไปด้วยไม่ได้ และสุดท้าย มนุษย์ทุกคนก็ต้องตายสลายไปเป็นปุ๋ยอยู่ดี”

            คำแถลงประโยคนี้ที่หลุดออกจากปากหลินจิงซู ได้สร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้สื่อข่าวจนพากันยืนอ้ำอึ้งกันเป็นแถว พวกเขาต่างไม่เคยมีแนวคิดเช่นนี้มาก่อน ภายใต้โลกที่วุ่นวายสับสน ทุกคนต่างก็ขยันทำงานหนักเพื่อตัวเองทั้งสิ้น แต่กลับไม่เคยมีความเห็นอกเห็นใจให้คนรอบข้าง หรือคนในสังคมเดียวกันเลยแม้แต่น้อย และสิ่งที่สาวน้อยคนนี้กำลังพูดออกมา ก็ได้ทำให้ใครหลายคนที่อยู่ตรงนั้นได้ฉุกคิด

            ทุกครั้งที่หลินจิงซูมีโอกาสได้พูดหรือทำอะไรสักอย่าง เธอมักจะตกเป็นเป้าความสนใจของคนในสังคมอยู่เสมอ เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะสิ่งที่เธอคิดและลงมือทำนั้น ล้วนแล้วแต่แตกต่างอยู่นอกกรอบความคิดของคนในสังคมทั้งสิ้น

            ทั้งที่มีทางเลือกอันก่อเกิดประโยชน์แก่ตนนับไม่ถ้วนอยู่ตรงหน้า แต่เธอก็ยังยอมละทิ้งได้ และหันไปเลือกอีกเส้นทางที่สามารถช่วยผู้คนในสังคมได้มากกว่า ใครบ้างที่จะมีจิตใจหาญกล้าเด็ดเดี่ยวเช่นนี้?

            และด้วยเหตุนี้เอง จึงทำให้หลินจิงซูโดดเด่นจนใครต่อใครไม่อาจเทียบได้

            บทสัมภาษณ์เหล่านี้ของหลินจิงซู ได้รับการถ่ายทอดสดจากสถานีโทรทัศน์ใหญ่ๆระดับประเทศในหลายๆช่อง

            ติงเสวี่ยเหม่ยนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่บนโซฟาตัวโปรดที่บ้าน เธอรู้สึกยินดีปรีดาเป็นอย่างยิ่งที่ได้เห็นอนาคตของลูกสาวตนเองเฉิดฉายอยู่บนจอทีวีเช่นนี้ ในอดีต เธอสองแม่ลูกเคยมีชีวิตที่ตกต่ำเต็มไปด้วยความระทมทุกข์ เคยถูกกระทำเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน แต่เพราะในวันนั้น จู่ๆหลินจิงซูลูกสาวของเธอก็ได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ทำให้เส้นทางชีวิตของพวกเธอทั้งสองค่อยๆดีขึ้นตามลำดับ

            ย้อนกลับไปในครั้งนั้น แค่จะหาเงินค่าข้าวประทังชีวิตก็ยังยากเย็นเกินกว่าจะพรรณนา ทว่าชีวิตของพวกเธอสองแม่ลูกในตอนนี้กลับพลิกผัน เงินทองมีเหลือกินเหลือใช้กระทั่งสามารถนำออกมาบริจาคให้กับสังคมได้

            “เจ้าหนูจิงซูนี่สุดยอดเกินเด็กแท้ๆ! นับเป็นที่เชิดหน้าชูตาของครอบครัวจริงๆ!”

            เฉินเฉวียนเย่เองก็นั่งตื่นเต้นอยู่บนโซฟาเคียงข้างกัน

            ติงเสวี่ยเหม่ยพยักหน้าตอบรับเบาๆเมื่อได้ยิน

            “ใช่แล้วล่ะ ทั้งหมดต้องขอบคุณซูซูที่ทำให้เรามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขนาดนี้ได้”

            ในเวลาเดียวกัน ข่าวทุกสำนักทั้งบนหน้าจอทีวีและหน้าหนังสือพิมพ์ก็ได้แพร่สะพัดออกไป ทุกคนที่ได้รับฟังต่างก็รู้สึกซาบซึ้งตรึงใจอย่างมากกับบทสัมภาษณ์ของหลินจิงซู ส่งผลให้กลุ่มผู้ปกครองที่มีฐานะร่ำรวยจำนวนมาก เริ่มที่จะควักเงินระดมทุนให้แก่สถานศึกษาที่ลูกหลานตนเองกำลังเล่าเรียนอยู่ แม้กระทั่งครอบครัวธรรมดาทั่วไปก็ยังยินดีเสียสละเงินทองเล็กๆน้อยๆ เพื่อแสดงจุดยืนและสนับสนุนเรื่องทุนการศึกษาที่หลายต่อหลายโรงเรียนเริ่มนำไปทำตาม

            หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว หลินจิงซูก็ได้เดินออกจากรั้วมหาวิทยาลัยไป ท่ามกลางถนนสายเปลี่ยวกับสาวน้อยอรชรผู้หนึ่ง จู่ๆพลันมีเสียงดังกริ๊งๆของจักรยานดังขึ้นใกล้ๆ

            “ประธาน กำลังจะไปไหนเหรอ? เดี๋ยวฉันไปส่งเอง”

            ชายหนุ่มที่กำลังขี่จักรยานตามมานั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นหวู่ฮ่าวชิง เขาตบเบาะหลังร้องเรียกเธอให้ขึ้นมานั่ง และนี่เป็นจักรยานคันใหม่ที่เขาเพิ่งจะซื้อมา จุดประสงค์แรกของเขาคือการได้พาหลินจิงซูนั่งซ้อนท้ายคู่เคียงกันไป

            หลินจิงซูระบายยิ้มเล็กน้อยพร้อมส่ายหน้าไปมา เธอกำลังจะรีบไปตลาดค้าของเก่า จึงไม่มีเวลามาเล่นกับหวู่ฮ่าวชิง

            “ไม่ดีกว่า ฉันกับนายไปคนละทาง”