ตอนที่ 403 ไม่ว่าเป้าหมายของเธอคืออะไร นั่นก็คือเป้าหมายของฉันด้วย (2)

209 2-2

            ตอนที่ 403 ไม่ว่าเป้าหมายของเธอคืออะไร นั่นก็คือเป้าหมายของฉันด้วย (2)

            จังหวะเดียวกันนั้น หลินจิงซูที่เฝ้าสังเกตมองเหล่านิสิตที่พากันโวยวายใส่หวู่ฮ่าวชิงมาครู่ใหญ่แล้ว จึงได้ตบเท้าเดินออกไปยืนหน้าเขาทันที

                  หลินจิงซูเป็นฝ่ายเสนอให้อธิการบดีเป็นผู้ตรวจสอบ และหาทางแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ บังเอิญว่านักศึกษาที่อยู่อันดับที่ 13 ก็เป็นนิสิตที่มีฐานะด้อยโอกาสกว่า เธอต้องพึ่งพาความรู้ความสามารถทั้งหมดที่มีของตน หวังที่จะคว้าทุนการศึกษานี้ไปครองเพื่อความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นของทั้งครอบครัวให้ได้ แต่ท้ายที่สุด ความจริงกลับไม่งดงามอย่างที่คิด เพราะถูกหวู่ฮ่าวชิงที่มาจากครอบครัวร่ำรวยตัดหน้าไปอย่างเฉียดฉิว จึงไม่น่าแปลกใจที่ในตอนนี้ทุกคนดูเหมือนจะเคืองแค้นใจอย่างมาก

                  ในขณะนี้ นักศึกษากลุ่มใหญ่ก็ได้บุกไปถึงห้องทำงานของอธิการบดีเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเพื่อความสบายใจของทุกคน เมื่อไปถึงหลินจิงซูก็ได้แจ้งกับอธิการบดีว่า หวู่ฮ่าวชิงไม่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะได้รับทุนนี้ไป

                  หลังจากที่อธิการบดีได้ทราบเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นแล้ว เขาก็เริ่มตรวจสอบรายชื่อคนที่ได้รับทุนการศึกษาอย่างละเอียดอีกครั้ง และพบว่าสิบอันดับแรกล้วนแต่เป็นนักศึกษาที่ด้อยโอกาสซึ่งตรงตามเงื่อนไขปกติ แต่เนื่องจากได้มีการสมทบทุนพิเศษจากเงินเดือนของหวู่ฮ่าวชิงเข้ามา ทำให้สิทธิ์จากเดิมที่มีเพียบสิบ ก็ได้เพิ่มขึ้นเป็นสิบสองสิทธิ์แทน และเมื่อไล่เรียงจากลำดับคะแนนตามความเป็นจริง ชื่อของหวู่ฮ่าวชิงจึงได้ไปอยู่ในรายชื่อผู้ได้รับทุนการศึกษาอย่างที่เห็น

           

            หากพูดกันตามความจริง แม้ทุนการศึกษาในส่วนนี้จะตกไปอยู่ในมือของหวู่ฮ่าวชิง แต่ก็นับเป็นรางวัลที่คนเก่งอย่างเขาสมควรจะได้รับ

            หลังจากที่อธิการบดีได้เปิดคะแนนสอบทุกวิชาของหวู่ฮ่าวชิงให้นักศึกษาที่ไม่พอใจดูอย่างโปร่งใสแล้ว ต่างคนต่างก็รู้สึกละอายใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไปก่อนหน้า ปรากฏว่าพวกเขาเข้าใจหวู่ฮ่าวชิงและหลินจิงซูผิดไปจริงๆ

            มันมีเบื้องหลังที่ทุกคนไม่เคยล่วงรู้มาก่อนว่า ก่อนที่คุณชายจากครอบครัวร่ำรวยอย่างหวู่ฮ่าวชิงจะมีอุดมการณ์เช่นเดียวกับหลินจิงซูได้นั้น ทั้งคู่ต้องใช้เวลาร่วมกันเพื่อซึมซับทัศนคติดีๆนี้มาระยะหนึ่งทีเดียว และที่หวู่ฮ่าวชิงไปทำงานพิเศษที่โรงแรมโดยไม่รับค่าจ้างนั้น เขาก็ไม่เคยป่าวประกาศเรื่องนี้ให้ใครๆรู้ เพื่อหวังเรียกร้องความดีความชอบเพิ่มมากขึ้น แต่กลับเป็นพวกเขาเองต่างหากที่โง่งม หลงเข้าใจผิดตีโพยตีพายจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต

                       

            “ขอโทษจริงๆนะฮ่าวชิง ประธานหลิน ที่แท้พวกเราก็เข้าใจผิดกันไปเอง ทั้งสองคนมีจิตใจที่เมตตาขนาดนี้ คำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนร่วมเป็นหลักใหญ่ ยอมสละเงินส่วนตัวตั้งมากมายเพื่อช่วยเหลือนิสิตด้อยโอกาสอย่างพวกเราแท้ๆ แต่จะว่าไป ปกติเห็นแต่ฮ่าวชิงชอบทำตัวสนุกๆไปวันๆ แต่ที่ไหนได้ ช่วงเวลาที่เกิดเรื่องเขากลับสงบนิ่งอย่างไม่น่าเชื่อ จริงมั้ยเพื่อนๆ?”

            “ใช่ ใช่ ขนาดถูกพวกเราต่อว่าแรงๆ แต่ฮ่าวชิงกลับไม่โต้ตอบกลับเลย มิหนำซ้ำยังพยายามอธิบายเหตุผลให้พวกเราฟังอย่างใจเย็นด้วย”

            เวลานี้ ทุกคนต่างพากันขอโทษขอโพยหวู่ฮ่าวชิงอย่างจริงใจ จากความรู้สึกแย่ๆที่เคยมีต่อกัน ปัจจุบันได้ผันเปลี่ยนกลายมาเป็นความประทับใจแทน ยิ่งเมื่อได้รู้ว่า หวู่ฮ่าวชิงถึงกับยอมเสียสละเงินเดือนที่ได้จากการทำงานในโรงแรมจำนวนมาก เพื่อนำมาช่วยสนับสนุนเป็นทุนการศึกษาให้กับทุกคน

            บุคคลทรงคุณค่าอย่างหลินจิงซูและหวู่ฮ่าวชิงนั้น ควรค่าที่จะได้รับการเชิดชูและเป็นแบบอย่างของทุกคน สิ่งที่ทั้งสองคนทำนั้นไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่ออนาคตที่สดใสของตัวนิสิตนักศึกษาเอง

            สาวน้อยฐานะยากจนที่มีรายชื่อเป็นอันดับที่ 13 นั้น ในที่สุดก็รับทุนการศึกษาอย่างที่วาดหวังไว้ เธอถึงกับคุกเข่าโค้งคำนับต่อหน้าหลินจิงซูและหวู่ฮ่าวชิง ท่ามกลางความปลื้มปีติยินดีของเพื่อนนิสิตด้วยกัน

            “ฮ่าวชิง แม้สิ่งที่สละให้ฉันจะไม่สมควรเป็นของฉันก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ขอขอบคุณมากๆ ทั้งนายทั้งประธานหลินเปรียบเสมือนต้นแบบในการใช้ชีวิตของฉัน ฉันขอสัญญาว่าจากนี้ไปจะขยันหมั่นเพียรให้หนักยิ่งขึ้น และจะทำตัวให้ควรค่าแก่ทุนการศึกษาที่ได้รับมานี้ หากวันหนึ่งที่ฉันประสบความสำเสร็จ ฉันก็จะกลับมาเป็นผู้ให้เหมือนอย่างที่ทั้งคู่เคยมอบโอกาสให้กับฉันในวันนี้”

            “ฐานะทางบ้านของฉันตอนนี้อยู่ในขั้นวิกฤตจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะทุนการศึกษานี้ ฉันคงตัดสินใจยื่นใบลาออกไปนานแล้ว”

            “ความฝันที่จะได้นั่งติวหนังสือกับเพื่อนคนอื่นๆคงไม่เกิดขึ้น ขอบคุณทั้งสองคนมากที่ทำให้ฝันของฉันไม่ได้เป็นแค่ความฝันอีกต่อไป”

            หวู่ฮ่าวชิงเพียงแค่ส่ายหน้าไปมา ทุกสิ่งที่เขาทำลงไปไม่ใช่เพราะต้องการรางวัลหรือเสียงชื่นชม ไม่อย่างนั้น เขาคงจะไม่ขอให้หลินจิงซูเก็บเรื่องของเขาเป็นความลับ

            เขาเป็นเพียงคนหนึ่งที่ต้องการเจริญรอยตามหลินจิงซู อยากเป็นบุคคลผู้สร้างประโยชน์แก่สังคมให้ได้พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้นบ้าง ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า การที่ต้องทำงานพิเศษในโรงแรมอีกหลายเดือนถัดจากนี้โดยไม่ได้ค่าตอบแทนนั้น มันเป็นอะไรที่รู้สึกเหนื่อยและท้อใจอย่างยิ่ง แต่เมื่อนึกถึงเพื่อนๆอีกหลายคนที่มีโอกาสได้เรียนต่อ ก็ทำให้เขาสามารถยิ้มออกมาได้

            ด้วยเงินทุนสนับสนุนต่อเนื่องทุกเดือนจากมหาวิทยาลัย นั่นก็มากพอที่จะเป็นเครื่องยืนยันได้แล้วว่า พวกเขาจะสามารถใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยได้อย่างมีความสุขจวบจนกระทั่งจบการศึกษา

            “ไม่เห็นต้องขอบคุณฉันเลย ถ้าจะขอบคุณจริงๆ ก็ไปขอบคุณหลินจิงซูกับท่านอธิการบดีจะดีกว่า ถ้าไม่มีพวกเขาทั้งคู่คอยเป็นแบบอย่างและแรงผลักดัน ฉันก็คงไม่คิดที่จะทำอะไรแบบนี้เหมือนกัน”

            “ไม่ว่าเป้าหมายของหลินจิงซูจะเป็นอะไร นั่นก็คือเป้าหมายของฉันด้วยเช่นเดียวกัน”