ตอนที่ 405 แอบกลับมาประเทศจีน (1)

212 1-2

            ตอนที่ 405 แอบกลับมาประเทศจีน (1)

            ณ เวลาเดียวกันในอีกซีกโลกหนึ่ง จู้หยานซึ่งอยู่ท่ามกลางดินแดนอันห่างไกลอย่างประเทศอังกฤษ เขาเองก็กำลังนั่งอ่านบทความเล็กๆเกี่ยวกับเรื่องทุนการศึกษาของหลินจิงซูอยู่เช่นกัน

            เขาให้ความสนใจกับสถานการณ์และความเปลี่ยนแปลงต่างๆ ที่เกิดขึ้นภายในประเทศของตนอยู่เสมอมา อีกทั้งยังมีความปรารถนาลึกๆที่อยากจะกลับประเทศจีนอยู่ตลอดเวลา

            แต่ท้ายที่สุด ภายใต้อำนาจการดูแลอย่างเข้มงวดของย่า ที่ได้สั่งให้แม่บ้านซึ่งดูแลความเป็นอยู่ของจู้หยาน ตัดขาดการสื่อสารทุกทางที่จะสามารถเชื่อมต่อมาที่ประเทศจีนได้

            กระทั่งข้อมูลในเรื่องที่อยู่อาศัย เบอร์ติดต่อรวมไปถึงช่องทางอื่นๆ ที่จะมีโอกาสได้เข้าถึงตัวหลินจิงซูนั้น ล้วนแต่ถูกสกัดกั้นไว้จนหมดสิ้น

            แต่นับว่าโชคยังดีที่จู้หยานเป็นนักศึกษาชาวต่างชาติที่มีผลการเรียนยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เขาจึงสามารถใช้สิทธิ์ขอสอบล่วงหน้าเพื่อที่จะสามารถจบภาคเรียนได้เร็วกว่ากำหนด และทุกการเคลื่อนไหวของเขาในครั้งนี้ ล้วนถูกเก็บเงียบเป็นความลับขั้นสุดยอด

            ระหว่างนั่งรอขึ้นเครื่องบินอยู่ที่เกทในสนามบิน เขาก็อดนึกถึงวันวานดีๆที่เคยมีร่วมกับหลินจิงซูในอดีตไม่ได้ จู้หยาน ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาถึงกับต้องเผยรอยยิ้มออกมา

           

            วันนี้ก็นับเป็นอีกหนึ่งวันที่หลินจิงซูยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งอยู่ที่โรงแรม

            แม้ว่าสถานการณ์ทางบ้านของเธอในตอนนี้ จะไม่ได้ขาดแคลนเงินทองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อีกทั้งยังมีทรัพย์สินและโฉนดที่ดินซึ่งเริ่มวางแผนกว้านซื้อมาแล้วมากมาย แต่หลินจิงซูก็ยังคงทุ่มเทให้กับภาระหน้าที่ตรงหน้าอย่างเต็มร้อย เพื่อหมายทะยานสู่ความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นกว่าเดิมอีกระดับ

            นักเรียนนักศึกษาในยุคสมัยนี้โดยส่วนใหญ่ ไม่มีโอกาสได้ไปท่องเที่ยวในต่างประเทศ พวกเขาย่อมไม่รู้ว่าสังคมความเป็นอยู่ของคนเหล่านั้นได้พัฒนาไปไกลกว่าประเทศจีนไม่รู้กี่ขุม

            และนั่นก็คือเหตุผลให้เธอต้องพยายามปากกัดตีนถีบมาจวบจนถึงทุกวันนี้ ลองคิดดูสิว่า หากให้นักเรียนนักศึกษาเหล่านั้นได้มีโอกาสไปทัศนศึกษาที่ต่างประเทศดูสักครั้ง จะเป็นการเปิดหูเปิดตาและวิสัยทัศน์ของพวกเขาให้กว้างไกลได้เพียงใด!

            ดีไม่ดี สิ่งนี้อาจกลายมาเป็นเมล็ดพันธุ์เล็กๆ ที่ปลูกฝังให้ผู้คนอยากพัฒนาบ้านเกิดของตัวเองให้เจริญก้าวหน้าไปอีกระดับก็เป็นได้!

            เอาให้ศิวิไลซ์เหนือกว่าประเทศอื่นๆไปเลย!

            ในฐานะที่เป็นบุคคลผู้ข้ามผ่านกาลเวลาจากศตวรรษที่ 21 หลินจิงซูย่อมมีความคิดความอ่านที่ล้ำหน้ากว่าคนอื่นๆในที่แห่งนี้เป็นธรรมดา

            ด้วยแนวคิดที่ล้ำสมัยอยู่เสมอนี่เอง ส่งผลให้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปีหลังจากที่เธอเข้ามาปฎิรูปโรงแรมแห่งนี้ ยอดการจองที่พักของไตรมาสนี้ก็ได้พุ่งทะยานเกิน200% อย่างรวดเร็ว!

            หลินจิงซูขึ้นแท่นกลายมาเป็นผู้ประกอบการที่มีฝีมือโดดเด่น ซึ่งใครต่อใครก็พากันจับตามอง และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ เธอเป็นเพียงเด็กนักศึกษาที่ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำไป!

           

            เช้าวันรุ่งขึ้น ในวันนี้หลินจิงซูไม่ได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเหมือนเช่นเคย

            เนื่องจากวันนี้มีงานเทศกาลประจำปีของโรงแรม และเป็นจังหวะเดียวกับที่ทางโรงแรมกำลังเปิดรับสมัครพ่อครัวแผนกจัดเลี้ยงเพิ่มเติมพอดี จึงต้องมีการทดสอบทักษะด้านการทำอาหารของผู้เข้าสมัครเหล่านั้น

            ในวันนี้หลินจิงซูมาในฐานะนักชิม เธอตระหนักดีว่าการจะยกระดับอาหารในโรงแรมให้น่าตื่นตาตื่นใจอีกครั้งนั้น จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสร้างเอกลักษณ์พิเศษบางอย่างเพิ่มเติมเข้าไป

            เป้าหมายต่อไปของโรงแรมคือการยกระดับขึ้นไปเป็นหกดาว

            หากประสบความสำเร็จตามที่คิดไว้ ไม่เพียงชื่อเสียงของโรงแรมหลี่เจี่ยจะดังกระฉ่อนไปทั่วทั้งประเทศเท่านั้น แต่ยังจะกลายมาเป็นจุดขายสำคัญสำหรับชาวต่างชาติที่กำลังจะหลั่งไหลเข้ามาท่องเที่ยวในอนาคตอีกด้วย

            เวลาเดียวกัน ในที่สุดจู้หยานก็เดินทางมาถึงตัวเมืองหลักหลังจากต้องนั่งรถโดยสารมาหลายชั่วโมง

            เขาไม่ได้เดินทางกลับบ้านที่ชนบทผิงเฉิงเพื่อตามหาหลินจิงซูในทันที อาจเพราะความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการเดินทางมาเป็นระยะเวลานาน จู้หยานจึงต้องการเสาะหาที่สำหรับพักแรมสักคืนก่อน และนับว่าโชคยังเข้าข้างเขาที่ยังพอจะมีเงินหยวนจำนวนหนึ่งติดตัวมาบ้าง เขาจึงได้วานให้คนขับรถช่วยพาไปส่งที่โรงแรมหลี่เจี่ยซึ่งนับว่าใกล้ที่สุด

            “พ่อหนุ่มน้อย ตัดสินใจถูกแล้วล่ะที่เลือกพักโรงแรมหลี่เจี่ย โรงแรมนี้เป็นหนึ่งในสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของมณฑลที่คนพื้นที่อย่างเราภูมิใจนำเสนอ ที่นั่นนอกจากจะมีภัตตาคารอาหารนานาชาติแบบบุฟเฟ่ต์คอยให้บริการแล้ว ยังมีบาร์เครื่องดื่มที่เลื่องชื่อไว้คอยต้อนรับแขกตลอด 24 ชั่วโมงอีกด้วยนะ!”

            จู้หยานแอบรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยหลังจากได้ฟังคำบอกเล่าของคนขับ เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่า ตนเพิ่งจะจากไปเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ทุกอย่างกลับพัฒนาไปมากมายถึงเพียงนี้

            สถานที่แห่งนี้เกิดการเปลี่ยนแปลงบ้างแล้วจริงๆ

            ครั้งแรกสุดที่เขาเคยมานั้น โรงแรมแห่งนี้ดูเหมือนจะดีแต่ชื่อ ทว่าความเป็นจริงก็แค่โรงแรมเก่าๆแห่งหนึ่งเท่านั้น แต่ใครจะไปคาดคิดว่า ครั้งนี้ความประทับใจแรกบังเกิดขึ้นตั้งแต่ได้ย่างเท้าก้าวลงจากรถโดยสารแล้ว จากประตูไม้เก่าบานใหญ่ที่ต้องมีคนคอยผลักให้เปิด ปัจจุบันได้แปรเปลี่ยนกลายมาเป็นประตูบานเลื่อนทรงกลมอัตโนมัติ ที่ทั้งหรูหราและดูทันสมัยอย่างมาก

            จู้หยานเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตรงเข้าสู่โถงล็อบบี้เพื่อทำการเช็คอิน ตบเท้าก้าวมาถึงด้านในก็ถูกกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอดึงดูดเข้าอย่างจัง

            ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า ตลอดการเดินทางบนเครื่องบินนับสิบชั่วโมง จวบจนกระทั่งนั่งคอพับหลับมาในรถโดยสารนั้น ท้องไส้ของเขายังคงว่างเปล่าไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยแม้แต่อย่างเดียว

            พนักงานต้อนรับเชื้อเชิญจู้หยานเข้าไปยังโซนอาหารบุฟเฟ่ต์อย่างรวดเร็ว ขณะที่อีกด้าน หลินจิงซูก็กำลังนั่งชิมอาหารจากพ่อครัวใหม่ที่กำลังยื่นใบสมัครอยู่แถวนั้นพอดี

            เป็นเพราะจำนวนคนที่แน่หนา จึงได้บดบังสายตาของคนทั้งสองให้ไม่ทันสังเกตเเห็นกันและกัน

            กระทั่งในเวลาที่หลินจิงซูหั่นสเต็กชิ้นหนึ่งเข้าปากชิม แล้วก็ถึงกับต้องขมวดคิ้วบ่นเสียงดังด้วยความไม่พอใจว่า

            “ปรุงออกมาแบบนี้ เนื้อสเต็กดีๆก็เสียของหมดสิ! แม้แขกส่วนใหญ่จะชอบเนื้อที่สุกแบบเวลหรือเวลดันก็จริง แต่ที่ย่างออกมาบนจานนี้มันเรียกว่าสุกจนแข็ง! เคี้ยวทีกรามแทบค้าง! หมายเลข 14 ไม่ผ่าน!”

            “ทุกคนต้องจำให้ขึ้นใจว่า หากแขกที่มาเป็นต่างชาติ เนื้อที่ย่างจะต้องมีความสุกแบบมีเดียมแรร์เท่านั้น! ถ้าแค่นี้ยังไม่มีปัญญาจะทำได้ ก็เชิญออกไปจากที่นี่ได้เลย! จุดแข็งของโรงแรมหลี่เจี่ยคือทุกอย่างจะต้องสมบูรณ์แบบไร้ที่ติเท่านั้น!”

            แน่นอน ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงคุ้นหูเช่นนี้ จู้หยานก็ถึงกับทิ้งจานอาหารบนโต๊ะ แล้วรีบวิ่งเข้าไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

            ภาพฉากที่จู้หยานพบเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ ภาพที่หลินจิงซูกำลังทำตัวราวกับเป็นเจ้านายเหนือผู้คน นั่งชิมอาหารอยู่ท่ามกลางพวกเขาเหล่านั้น อีกทั้งยังให้คำแนะนำมากมายเกี่ยวกับเคล็ดลับการปรุงอาหารให้พ่อครัวเหล่านั้นฟังด้วย

            “จิงซู!”