ตอนที่ 406 แอบกลับมาประเทศจีน (2)

            212 2-2

            ตอนที่ 406 แอบกลับมาประเทศจีน (2)

            จังหวะนั้น หลินจิงซูก็เชิดหน้าขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกอันแสนคุ้นเคย เธอถึงกับถอนหายใจพร้อมรำพึงรำพันออกมา

            “จู้หยาน!? นี่นายกลับมาได้ยังไง? แล้วจะมาทั้งทีทำไมถึงไม่บอกกันก่อนล่ะ?”

            หลินจิงซูแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เธอคิดไม่ถึงว่าจะได้พบเจอจู้หยานอีกครั้งในเวลานี้ เธอคิดเสมอว่า ระหว่างเธอกับเขานั้น กว่าจะได้พบเจอกันอีกครั้งคงจะต้องเป็นหลังเรียนจบอย่างแน่นอน

            เธอลุกขึ้นยืนทันที แล้ววิ่งตรงเข้าไปหาจู้หยานอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องรู้สึกทึ่งอย่างมากที่ชายหนุ่มตรงหน้าเวลานี้ ไม่รู้ว่าส่วนสูงของเขานำหน้าเธอไปมากเท่าไหร่แล้ว ไหนจะร่างกายที่กำยำมีกล้ามเนื้อมากมายกว่าแต่ก่อนด้วย

            จากหนุ่มน้อยได้กลายมาเป็นสุภาพบุรุษเต็มตัว ภาพตรงหน้าทำเอาเธอถึงกับประหลาดใจเกินพรรณนาจริงๆ

                  ด้วยความตื่นเต้นและตื้นตันใจอย่างที่สุด จู้หยานถึงกับพุ่งเข้าสวมกอดหลินจิงซูไว้ในอ้อมแขนโดยไม่บอกกล่าวแต่อย่างใด

                  “เป็นคุณจริงๆด้วยจิงซู! ในที่สุดเราสองคนก็ได้เจอกันแล้ว! ครั้งนี้ผมแอบบินกลับมาหาคุณโดยเฉพาะเลยล่ะ!”

                  ได้ยินเช่นนั้นหลินจิงซูก็ถึงกับยืนนิ่งด้วยความตะลึงงัน ไหนเลยจะคิดฝันเล่าว่า ช่วงเวลาที่ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปไกลนั้น ใครบาคนจะยังคงมีความคิดถึงให้กันเสมอมา ไม่ใช่เธอคนเดียวที่เฝ้าเพ้อหาเขาฝ่ายเดียว แต่ทว่าจู้หยานเองก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน

                  เห็นชายหนุ่มกับหญิงสาวสวมกอดกันต่อหน้าต่อตา ทั้งบรรดาพ่อครัวทั้งเหล่าพนักงานที่เห็นภาพฉากนี้ ต่างก็เร่งหันหลังหนีกันอย่างรวดเร็ว!

                  ใครหลายคนที่กำลังอู้งานเกียจคร้านอยู่ บ้างก็รีบจับกระทะ บ้างก็รีบคว้าไม้ขนไก่แยกย้ายกันไปทำงานอย่างขยันขันแข็งโดยเร็ว

                  “ยุ่งจริงๆ! วันนี้งานยุ่งจังเลย! ปะ-ประธานหลิน พวกเราขอตัวเข้าครัวไปทำงานก่อนนะครับ…”

                  พ่อครัวเก่าแก่ถึงกับประหม่ามือไม้สั่น พูดจบก็วิ่งตรงดิ่งเข้าครัวไปทำอาหารให้แขกโดยเร็ว

                  หลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันออกไปแล้ว หนุ่มสาวทั้งสองต่างก็ผละออกจากกันโดยเร็ว หลินจิงซูหน้าแดงก่ำมีอาการเขินอายอย่างชัดเจน ขณะที่จู้หยานเพียงระบายยิ้มอ่อนแต่ช่างอบอุ่นเหลือเกิน การกระทำที่เผลอไผลไปเมื่อครู่นั้น เขาเองก็ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้เช่นกัน

                  ก่อนที่จู้หยานจะทันได้ปริปากเอ่ยอะไรออกมานั้น หลินจิงซูก็ยักคิ้วพร้อมกับถามขึ้่นอย่างติดตลกว่า

                  “นี่นายไปถึงอังกฤษเพื่อเรียนรู้พฤติกรรมแย่ๆแบบนี้นี่นะ? ที่นั่นนายอาจจะเที่ยวกอดสาวๆได้เพราะเป็นธรรมเนียมปกติ แต่สำหรับที่นี่ นายอาจถูกมองว่าเป็นพวกกะล่อนฉวยโอกาสก็ได้นะ”

                  เผชิญกับประโยคหยอกเย้าปนเหน็บแนมเข้า จู้หยานก็สามารถเข้าใจความหมายที่หลินจิงซูต้องการจะสื่อได้ทันที

            “ตอนอยู่อังกฤษเวลาจะทักทายใคร ผมไม่เคยเที่ยวกอดคนอื่นอยู่แล้ว เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง”

            คำอธิบายของจู้หยานกลับสร้างบรรยากาศคลุมเครือในความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่มากขึ้น

            แต่ถึงอย่างนั้น หลินจิงซูกลับไม่ใส่ใจ สิ่งเดียวที่รู้คือเธอมีความสุขอย่างมากที่ได้เห็นจู้หยานยืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ อึดใจเดียวกัน เธอก็รีบลากอีกฝ่ายเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวทันที และสั่งพ่อครัวให้รังสรรค์อาหารนานาชาติชุดใหญ่ออกมา!

            ในเมื่อจู้หยานเองก็ไปอยู่ประเทศอังกฤษที่ห่างไกลมาเป็นเวลานานแล้ว เขาย่อมต้องคุ้นชินกับอาหารตะวันตกเป็นอย่างดีเช่นกัน หากจะเสาะหาใครสักคนมาลองชิมอาหารนานาชาติของโรงแรมแล้วล่ะก็ ยังจะมีลิ้นของใครเหมาะสมไปกว่าจู้หยานอีกเล่า?

            “นายกลับมาได้เวลาพอดีเลย! ช่วยลองชิมสเต็กของโรงแรมให้หน่อยสิ ดูว่ารสชาติจะเหมือนต้นตำหรับในต่างประเทศรึเปล่า!”

            จู้หยานได้ฟังคำร้องขอก็พยักหน้าตอบอย่างไม่ลังเล เขาหั่นสเต็กชิ้นพอดีคำเข้าปากเคี้ยว พลางเอ่ยถามอย่างสบายๆขึ้นว่า

            “คุณมาเป็นประธานของโรงแรมนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วกิจการชานมไข่มุกล่ะ เลิกทำแล้วเหรอ?”

            หลินจิงซูเอ่ยตอบยิ้มๆ

            “ฉันขายสูตรกับร้านให้นักธุรกิจคนอื่นไปหมดแล้วล่ะ แต่ไม่ต้องห่วงเรื่องเงินปันผลที่ผ่านมานะ เดี๋ยวฉันจะจัดการโอนเข้าบัญชีของนายภายในวันนี้เลย”

            “ตอนนี้ฉันถือหุ้นโรงแรมอยู่ส่วนหนึ่ง หลังเลิกเรียนก็เลยต้องมาทำงานที่นี่ต่อ”

            จู้หยานพยักหน้ารับรู้ และดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ เขาในตอนนี้ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย จึงเปรียบเหมือนหนูตะเภาตัวน้อยในกำมือของหลินจิงซู