LOGIN213 1-2
ตอนที่ 407 โชคชะตาหรือความบังเอิญ (1)
หลับจากได้ชิมสเต็กทุกประเภทแล้ว จู้หยานก็แอบขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณภาพเนื้อวัวที่ใช้ไม่เลวเลย แต่วิธีการปรุงของพ่อครัวยังค่อนข้างเลอะเทอะไปหน่อย ใส่เครื่องปรุงมากเกินไปจนรสชาติเพี้ยนจากสเต็กดั้งเดิม”
ทุกๆหนึ่งคำที่จู้หยานลองลิ้มเข้าไปมักจะมาพร้อมกับปัญหาเสมอ และสิ่งนี้ก็ได้สร้างความลำบากใจให้กับหลินจิงซูไม่น้อย
แม้ว่าหลินจิงซูจะมีประสบการณ์บนโลกกว้างในทศวรรษที่ 21 มามากมายเพียงใด แต่เธอก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น ย่อมไม่อาจความเข้าใจในทุกสิ่งได้อย่างสมบูรณ์
ที่สำคัญ น้อยครั้งมากที่เธอจะได้ไปเที่ยวต่างประเทศสักครั้ง และส่วนใหญ่ที่ไปก็เป็นแถบเอเชียทั้งสิ้น เธอไม่ได้มีเงินถุงเงินถังที่จะข้ามฟากไปถึงยุโรปได้ ดังนั้น จึงไม่มีประสบการณ์ในเรื่องรสชาติดั้งเดิมของเต็กเลย
“จริงเหรอ? งั้นพอจะบอกได้มั้ยว่าคนอังกฤษเขาปรุงเนื้อสเต็กกันยังไง?”
จู้หยานยิ้มติดตลกเล็กน้อย
“คุณถามถูกคนซะด้วยสิ ผมเพิ่งเคยไปอังกฤษครั้งแรก อาหารท้องถิ่นของที่นั่นก็เลยไม่ค่อยถูกปาก ส่วนใหญ่ผมมักจะซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารกินเอง แล้วอาหารที่ผมทำกินเองก็เป็นอาหารอเมริกัน หนึ่งในเมนูที่ชอบทำก็คือสเต็ก ถ้าจะให้ผมสอนวิธีทำก็พอได้อยู่นะ”
ประโยคท้ายสุดของจู้หยานเสมือนว่าหลินจิงซูได้ค้นพบผู้ที่จะสามารถช่วยชีวิตเธอได้แล้ว บางทีเธออาจไม่ต้องเสียเงินจ้างพ่อครัวใหม่ก็ได้ แต่ใช้องค์ความรู้ที่อีกฝ่ายมี เข้ามาช่วยยกระดับฝีมือของพ่อครัวที่มีอยู่เดิมให้ก้าวไปอีกระดับแทน!
เธอรีบวิ่งไปเรียกพ่อครัวของโรงแรมให้ออกมาทันที จากนั้นก็ได้แนะนำให้ทุกคนรู้จักกับจู้หยาน ผู้ที่จะมาแบ่งปันประสบการณ์การปรุงอาหารให้พวกเขา นักศึกษาจากประเทศอังกฤษที่จะมาสอนวิธีการทำสเต็กอย่างถูกต้องตามแบฉบับดั้งเดิม
“ความจริงแล้วทุกคนต้องเข้าใจก่อนนะครับว่า สเต็กส่วนใหญ่ในประเทศจีนมักใช้วิธีการทอดซึ่งมันผิดหลักการอย่างสิ้นเชิง ถ้าต้องการปรุงสเต็กด้วยวิธีการที่ถูกต้อง ไม่ว่าจะเป็นนิวยอร์กสตริปหรือฟิเลมิยอง ก็แค่นำเนื้อไปคลุกเคล้ากับเกลือและพริกไทย แล้วค่อยๆบรรจงวางลงบนกระทะเหล็กร้อนๆ พร้อมตบท้ายด้วยการชโลมเนยก้อนที่ใส่ลงไปทีหลังพร้อมกับโรสแมรี่หรือไทม์ ส่วนใครต้องการความสุกแบบมีเดียมแรร์ ก็อย่าย่างเกินห้านาทีเป็นพอครับ”
ได้ฟังจู้หยานร่ายอธิบายพร้อมศัพท์เฉพาะของวัตถุดิบเป็นฉากๆ วินาทีนั้นหลินจิงซูก็เพิ่งตระหนักได้ว่า ความพยายามของเธอที่ผ่านมานับว่าเสียเปล่าจริงๆ แต่ทว่าอีกใจหนึ่งก็มีความสุขไม่ใช่น้อย เพราะปัญหาที่มีมาเนิ่นนานในที่สุดก็ได้รับการแก้ไขเสียที
พ่อครัวเหล่านั้นต่างพากันพยักหน้าชื่นชมจู้หยานผู้รอบรู้อย่างพร้อมเพรียงกัน
“โอ้? ที่แท้วิธีการทำสเต็กแบบดั้งเดิมก็ง่ายกว่าที่คิดเยอะเลย! ว่าแต่ประธานหลินครับ เอ่อ…พ่อหนุ่มคนนี้เป็นแฟนคุณเหรอครับ? ไม่ใช่พ่อหนุ่มที่ชื่อหวู่ฮ่าวชิงหรอกเหรอ?”
“นั่นสิครับ นั่นสิ เห็นที่ผ่านมาประธานหลินกับหวู่ฮ่าวชิงมักจะตัวติดกันตลอด ผมยังคิดว่าเป็นแฟนกันซะอีก ที่ไหนได้ ตัวจริงกลับเป็นหนุ่มนอกจากอังกฤษนี่เอง!”
“นี่ นี่ พ่อหนุ่ม คบกับประธานหลินมานานรึยังล่ะเนี่ย?”
“หวู่ฮ่าวชิงก็ดี พ่อหนุ่มจากอังกฤษก็หล่อ เห้อ…เป็นฉันก็เลือกไม่ถูกเหมือนกัน!”
“….”
เผชิญหน้ากับคำพูดหยอกเย้าของทุกคน หลินจิงซูที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายสุดเฮี้ยบก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะเช่นกัน
วินาทีแรก จู้หยานเหลียวมองหน้าหลินจิงซูด้วยความรู้สึกสับสน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แทนที่จะอธิบายคลายความเข้าใจผิดให้กับทุกคนได้ฟัง เขากลับนิ่งเงียบและหัวเราะเบาๆแทน
กระทั่งหลินจิงซูต้องไล่พ่อครัวทั้งโขยงนั้นออกไป บรรยากาศภายในห้องอาหารส่วนตัวจึงค่อยกลับสู่ความสงบอีกครั้ง
“บอกฉันหน่อยสิ นายกลับมาครั้งนี้วางแผนอะไรเอาไว้งั้นเหรอ? คงไม่ใช่แค่มาหาฉันอย่างเดียวหรอกใช่มั้ย? แล้วนี่ถ้าทางบ้านนายรู้เข้า นายจะทำยังไงต่อล่ะ?”
จู้หยานถักคิ้วขมวดแน่น เท้าความถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ทำให้เขาอดนึกย้อนไปถึงสาเหตุที่ตนถูกย่าบังคับให้ไปเรียนต่อต่างประเทศไม่ได้
ก่อนบินออกจากประเทศจีนในครั้งนั้น จู้หยานได้ให้สัญญากับครอบครัวของตนว่า ทั้งชีวิตนับจากนั้นจะไม่ขอข้องเกี่ยวใดๆกับหลินจิงซูอีก แต่กลับไม่คาดคิดว่า ไม่เพียงเขาจะไม่รักษาสัญญาที่ได้เคยให้สัตย์ปฏิญาณไว้เท่านั้น แต่ยังแอบวางแผนหนีกลับประเทศจีนอย่างกะทันหันอีกด้วย
หากย่ารู้ว่าเขาแอบหนีกลับมาแบบนี้ แน่นอนว่าย่าของเขาจะต้องพุ่งเป้าไปที่หลินจิงซู และโยนความผิดทั้งหมดให้เธออย่างยากจะหลีกเลี่ยงได้
263 ตอนที่ 472 บทสรุปแห่งชีวิต “พูดจริงเหรอครับ? นี่คุณย่าจะเลิกคัดค้านเรื่องของผมกับจิงซูจริงๆเหรอครับ?!” หญิงชราในตอนนี้ได้เปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ รวมถึงทัศนคติที่มีต่อหลินจิงซูด้วย เธอคลี่ยิ้มกว้างพยักหน้าตอกย้ำข้อสงสัยของหลานชายอย่างหนักแน่น ถึงแม้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมักจะแสดงอากัปกิริยาต่อต้านหลินจิงซูอย่างเปิดเผย และไม่ยอมรับอีกฝ่ายเข้าบ้านสกุลจู้ก็ตามที แต่เบื้องลึกในใจแล้ว หญิงชรากลับยอมรับในความใจสู้และเข้มแข็งของเด็กผู้หญิงคนนี้เสมอมา ในบรรดาเด็กสาววัยเดียวกันนั้น เธอผู้นี้นับว่าโดดเด่นมากที่สุดจริงๆ หากเปรียบเทียบกับคุณหนูฐานะรวยอย่างจางซีซี ลองคิดดูว่า ต้องเป็นเรื่องยากเพียงใดที่สาวน้อยชนบทคนหนึ่งจะตัดสินใจเสียสละเงินทองของตนเอง เพื่อมาเป็นทุนการศึกษามอบให้กับทางมหาวิทยาลัย ทั้งหมดที่เธอทำลงไปล้วนมาจากจิตใจที่ต้องการพัฒนาสังคมไปสู่ทิศทางที่ดีขึ้น ซึ่งต่างจากจางซีซีที่ทำไปเพราะหวังให้เพื่อนฝูงรอบตัวและจู้หยานหันมาสรรเสริญชื่นชม เมื่อเธอมองข้ามเรื่องชาติตระกูลของหลินจ
262 2-2ตอนที่ 471 ความจริงในอดีตเสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด ลูกตะกั่วพุ่งแหวกอากาศถากเข้าที่หัวไหล่ของจางซีซีอย่างแม่นยำ ก่อนจะเฉียดร่างของหญิงชราไปอย่างหวุดหวิด กระแสความเจ็บปวดที่โฉบแล่นผนวกกับความตื่นตระหนกตกใจ ทำให้ร่างอรชรของหญิงสาวได้สูญเสียการทรงตัว และเผลอก้าวถอยหลังเหยียบลงบนอากาศก่อนจะพลัดตกจากแท่นบันจี้จัมพ์อย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างของเธอดิ่งพสุธาลงไปด้านล่างในชั่วพริบตา…ชายวัยกลางคนผู้นั้นได้พุ่งเข้าไปโอบร่างของหญิงชราไว้ได้ทันท่วงที และเมื่อพบว่าผู้ที่มาช่วยชีวิตตนเอาไว้เป็นใครนั้น เธอก็ถึงกับดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกตะลึงสุดขีด“จู้เอ๋อร์..ทะ-ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ได้…”จู้เอ๋อร์ พ่อบังเกิดเกล้าของจู้หยานระบายยิ้มอ่อน พร้อมพูดประชดประชันใส่คนเป็นแม่ว่า“แล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะครับ ที่ลูกชายไม่เอาไหนคนนี้มาช่วยไว้ทัน? ความใฝ่ฝันของผมที่แม่ดูถูกแล้วก็สบประมาทมาตั้งแต่ยังเด็ก มันเพิ่งจะช่วยฉุดแม่ออกมาจากความตาย!”พูดถึงความฝันของตัวเองแล้ว จู้เอ๋อร์ก็เหลือบมองปืนพกกระบอกคู่ใจก่อนจะเก็บเข้าซองหนังข้างเอวไป จากนั้น จึงได้แบกอุ้มร่างของหญิงชราที่ยังคงสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเสียขวัญจา
262 1-2 ตอนที่ 470 บุคคลที่คาดไม่ถึง ดูเหมือนแผนการข่มขู่ในครั้งนี้ของหญิงชราจะได้ผลดีกว่าที่คิดไว้มาก จู้หยานถึงกับสูญเสียการควบคุมหัวสมองว่างเปล่าคิดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ สุขภาพร่างกายของย่าเขาตอนนี้ก็ใช่ว่าจะดีนัก หากอีกฝ่ายเกิดเป็นลมเป็นแล้งร่วงตกลงมาจากเครื่องเล่นจะทำยังไง?หากไม่รีบเกลี้ยกล่อมให้ยอมกลับลงมาโดยเร็วที่สุด ทุกอย่างที่กำลังไปได้สวย เกรงว่าคงจะต้องจบสิ้นลงตรงนี้อย่างแน่นอน! กว่าจะสามารถสร้างชื่อเสียงของธุรกิจโรงแรมและสวนสนุก ให้มาเป็นที่รู้จักของผู้คนถึงจุดนี้ได้ ทั้งเขาและหลินจิงซูต่างก็ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากนับครั้งไม่ถ้วน แล้วจู้หยานจะยอมปล่อยให้ย่าของเขาทำลายทุกอย่างลงง่ายๆแบบนี้ได้อย่างไร? “เข้าใจแล้วครับคุณย่า ผมยอมทุกอย่างแล้ว! คุญย่าได้โปรดหยุดสร้างปัญหาสักทีเถอะนะครับ! ผมรับปากจะกลับไปดูแลปรนนิบัติคุณย่าเหมือนเช่นเคย ผมจะกลับไปเป็นหลานชายที่เชื่อฟังของคุณย่าเหมือนเดิมครับ! แต่ผมมีเรื่องขอร้องสักอย่างจะได้มั้ยครับ? ผมไม่อยากแต่งงานกับจางซีซีจริงๆ ผมจะยอมแต่งงานกับใครก็ได้…ที่ไม่ใช่
261 ตอนที่ 469 ทุกอย่างกำลังไปได้สวย แต่ใครจะคาดคิดว่า จู่ๆหลินจิงซูก็ตัดสินใจทำเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างมาก เธอเลิกใส่ใจกับคำก่นด่าสาปแช่งใดๆ แล้วเดินขึ้นไปหยุดยืนอยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์ซึ่งมีความสูงถึง 20 เมตร และยังไม่ได้ผ่านการทดสอบแต่อย่างใด จากนั้น ก็ได้หยิบเชือกยาวมาผูกที่ข้อเท้าทั้งสองข้างของตนไว้อย่างรวดเร็ว ทันทีที่พบเห็นภาพฉากนี้ ทั้งหลิวหมิงและฝูงชนโดยรอบ ต่างก็พากันแตกฮือและตื่นตระหนกกันสุดขีด โดยเฉพาะจู้หยาน เพราะเมื่อวานมีเพียงเครื่องเล่นชนิดนี้เพียงเครื่องเดียวเท่านั้น ที่พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้ทำการทดสอบเรื่องความปลอดภัย เผชิญกับสถานการณ์ที่เหนือความคาดหมายเช่นนี้ จู้หยานก็ตื่นตระหนกสุดขีด เขาพยายามแผดเสียงร้องตะโกนเรียกหลินจิงซูที่ตอนนี้อยู่บนแท่นบันจี้จัมพ์สูงจากพื้นดินถึง 20 เมตรทันที “จิงซู! ใจเย็นๆก่อนนะ! อย่าด่วนหุนหันพลันแล่นทำอะไรแบบนั้นเลย! มีอะไรก็ค่อยๆพูดค่อยๆจากันเถอะนะ ประธานหลิวหมิงไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผลขนาดนั้น! ลงมาก่อน แล้วค่อยมาปรึกษาหารือเรื่องสวนสนุกใหม่ดีมั้ย? เพราะถ้าคุณเป็นอะไรไปตอนนี้
260 ตอนที่ 468 สั่งหยุดโครงการ ในยุคนี้ แม้แต่ความคิดเรื่องผุดสวนสนุกในโรงแรมก็ยังไม่มีด้วยซ้ำไป แม้แต่จู้หยานที่เป็นนักเรียนนอก อย่างมากที่สุดก็เคยเห็นเครื่องเล่นขนาดเล็กเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น หากจะให้พูดตามตรงก็คือ ตอนที่หลินจิงซูพูดถึงม้าหมุนหรือรถบั๊มอะไรนั่น จู้หยานยังไม่รู้จักสักอย่างเลย! แค่รูปหน้าร่างตายังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับเรื่องจะสั่งซื้อเล่า? เพราะคำว่า ‘สวนสนุก’ ที่จู้หยานได้นำเสนอไปนั้น ภาพในหัวของเขามีเพียงสไลด์เดอร์ตามร้านอาหารฟาสต์ฟู๊ดเป็นต้น โดยคิดว่าหากเกิดนำของเล่นเหล่านั้นมาติดตั้งภายในโรงแรม ซึ่งหมายถึง ‘ภายในโรงแรม’ จริงๆ อาจจะช่วยดึงดูดแขกที่เป็นครอบครัวมีลูกเล็ก ให้เข้ามาเล่นมาหาซื้อของกินและเข้าพักที่โรงแรมหลังจากนั้น จู้หยานคิดว่าเขาและหลินจิงซูเข้าใจไปในภาพเดียวกันมาตลอด จนกระทั่งได้เห็นหลินจิงซูวาดเครื่องเล่นสุดผาดโผนลงบนแผ่นกระดาษ เขาจึงได้กระจ่างแจ้ง ดูเหมือนคำว่า ‘สวนสนุก’ ในความหมายของหลินจิงซูจะยิ่งใหญ่อลังการกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก!
259 ตอนที่ 467 เริ่มสร้างสวนสนุก ได้ฟังแผนการตลาดครั้งใหญ่ของจู้หยานแล้ว กระทั่งหลินจิงซูยังต้องรู้สึกทึ่งอย่างมาก ไม่รู้ว่าเป็นความตั้งใจหรือความบังเอิญของจู้หยานกันแน่ เพราะธุรกิจประเภทที่มีสวนสนุกเคียงคู่ไปกับโรงแรมที่พักนั้น กำลังเป็นกระแสนิยมซึ่งสามารถพบเจอได้มากในศตวรรษที่ 21 โมเดลธุรกิจในลักษณะนี้ ได้รับแรงบันดาลใจมาจากสวนสนุกชื่อดังอย่างดิสนีย์แลนด์ แตกต่างกันตรงที่ดินนีย์แลนด์จะยึดเอาสวนสนุกเป็นธุรกิจหลัก และบริการที่พักเป็นธุรกิจรอง หลังจากที่ได้สนุกสุดเหวี่ยงกับความบันเทิงในสวนสนุกมาตลอดทั้งวันแล้ว ก็จะปิดท้ายด้วยขบวนพาเหรดที่เต็มไปด้วยตัวการตูนในฝัน และหากใครไม่ต้องการลากสังขานเหนื่อยล้าเดินทางกลับบ้าน ก็สามารถจองห้องพักในราคาแพงหูฉี่กับทางสวนสนุกได้! ไม่นึกเลยว่าจู้หยานที่เป็นคนในยุคนี้ จะมีหัวคิดที่ล้ำสมัยเทียบเคียงคนรุ่นใหม่ได้จริงๆ! หากธุรกิจนี้ประสบความสำเร็จขึ้นมาจริงๆ บอกได้คำเดียวว่า โรงแรมหลี่เจี่ยของหลินจิงซูและหลิวหมิงจะถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน และจะทะยานขึ้นกลายเป็นอาณาจักรธุรกิจที่ยิ่งใหญ่แล







