ตอนที่ 408 โชคชะตาหรือความบังเอิญ (2)

            213 2-2

            ตอนที่ 408 โชคชะตาหรือความบังเอิญ (2)

            จู้หยานไม่ต้องการให้หลินจิงซูต้องคิดมากในเรื่องเหล่านี้ เขาจึงส่ายหน้าปฏิเสธ และตัดสินใจที่จะปิดบังเรื่องนี้ต่อไป

            “ชีวิตที่อังกฤษเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก ผมไม่มีแม้แต่เพื่อนหรืออาจารย์ที่จะสามารถเปิดอกพูดคุยด้วยได้เลย เพราะแบบนี้ไงก็เลยอยากกลับจีน แต่ครอบครัวมักเข้มงวดกับผมเสมอ ถ้าผมบอกไปตามตรงมีเหรอจะได้กลับมาที่นี่?”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับทราบถึงเหตุผลที่จู้หยานหยิบยกมาพูดให้ฟัง

            “เฮ้อ คงจะดีไม่น้อยถ้านายได้กลับมาเรียนต่อที่นี่ ถึงการศึกษาในต่างแดนจะพัฒนาไปไกลมากแล้วก็ตามที แต่การศึกษาในบ้านเราก็เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นมากแล้วนะ”

            “ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่า พวกที่ไปเรียนต่างแดนจะเก่งกว่าเด็กที่เรียนในจีนทุกคน เพราะทองคำก็ต้องเป็นทองคำอยู่วันยังค่ำ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สามารถเปล่งประกายได้ทั้งนั้นจริงมั้ย?”

            คำพูดของหลินจิงซูได้ปลุกความฮึกเหิมในตัวจู้หยานขึ้นมา แต่น่าเสียดายที่ความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ ยังนับว่าน้อยเกินกว่าจะปะทะชนกับครอบครัวตนเองได้

             ความรู้สีกดีๆที่มีต่อกันนั้น แม้จู้หยานจะมั่นใจว่าตนได้แสดงออกให้หลินจิงซูได้รับรู้มากเกินพอแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น โอกาสที่ทั้งสองจะได้ครองคู่กันก็มีน้อยเหลือเกิน

            เพราะเหตุนี้เอง เมื่อจู้หยานค้นพบว่า หลินจิงซูในตอนนี้ได้ประสบความสำเร็จมากเพียงใดแล้ว เขาจึงรู้สึกมีความสุขอย่างมาก

            “คุณพูดถูกแล้วล่ะ ระหว่างเดินทางมาที่นี่ ผมเองก็ได้เห็นคุณผ่านรายการทีวีด้วยนะ เห็นว่ามอบทุนการศึกษาให้กับคนด้อยโอกาสไปตั้งมากมาย เพื่อสนับสนุนให้ทุกคนได้มีโอกาสร่ำเรียนต่อไม่ใช่เหรอ?”

            “เรื่องดีๆมักต้องการผู้นำ ซึ่งก็คือคุณนี่ล่ะจิงซู ความช่วยเหลือของคุณในครั้งนี้ จะช่วยต่อลมหายใจให้กับคนในประเทศอีกหลายล้านชีวิต เวลานี้คนในสังคมเริ่มตระหนักแล้วว่า ผู้คนเข้าถึงการศึกษาได้ยากเย็นแค่ไหน เชื่อเถอะว่า คนอีกจำนวนไม่น้อยที่คิดเหมือนคุณ จะช่วยกันแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจัง”

            “ผมขอพูดในฐานะนักเรียนนอกนะ ทุกคนต่างก็รักบ้านเกิดของตัวเองกันทั้งนั้นล่ะ ไม่ว่าใครก็ต้องอยากกลับมาพัฒนาประเทศของตัวเองให้เจริญรุ่งเรืองไม่แพ้ชาติใดในโลก”

            ช่วงเวลาที่แสนอบอุ่นนี้ จู้หยานกับหลินจิงซูต่างพูดคุยและหัวเราะไปด้วยกันอย่างมีความสุข

            หลินจิงซูไม่เพียงใจเปิดห้องสวีทให้อีกฝ่ายได้พัก แต่ยังตั้งใจว่าจะพาเขาไปดูมหาวิทยาลัยที่เธอกำลังเรียนอยู่อีกด้วย

            ช่วงค่ำในคืนเดียวกัน ทั้งสองก็ย้ายไปนั่งคุยกันต่อที่โซนบาร์เครื่องดื่ม

            หลินจิงซูตัดสินใจเปิดตัวแสดงทักษะการเป็นบาร์เทนเดอร์ให้จู้หยานชมเป็นการส่วนตัว

            คล้อยหลังจบการแสดงที่น่าอัศจรรย์ใจ ลองไอซ์แลนด์รสชื่นใจก็ถูกนำมาเสิร์ฟตรงหน้าจู้หยาน

            รับชมทักษะบาร์เทนเดอร์ที่ช่ำชองของหลินจิงซู จู้หยานก็ได้แต่แอบทึ่ง

            “นึกไม่ถึงเลยว่านอกจากเขย่าชานมไข่มุกเก่งแล้ว ยังจะเป็นบาร์เทนเดอร์ได้อีกด้วย! บาร์นั่งดื่มแบบนี้กำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในต่างประเทศ แต่ไม่คิดว่ากระแสความนิยมจะขยายมาถึงจีนแล้ว”

            “แต่เรื่องที่ผมสงสัยมากที่สุดก็คือ คุณไปร่ำเรียนการเป็นบาร์เทนเดอร์มาจากไหนกัน? เพราะเท่าที่รู้มา ขนาดที่ประเทศอังกฤษยังมีแค่ไม่แห่งที่ที่สอนเรื่องนี้?”

            เห็นว่าจู้หยานเริ่มจับผิดสงสัยในตัวเธอ หลินจิงซูก็ส่ายหน้าทันที

            “ถึงฉันจะเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้นของโรงแรม แต่ก็ใช่ว่าจะขี้เกียจได้ซะหน่อย ตรงข้าม ฉันยิ่งต้องรับผิดชอบมากกว่าใครๆ เริ่มจากเรียนรู้ทักษะการเป็นบาร์เทนเดอร์นี่ล่ะ อีกอย่างนายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่า พ่อเฉินน่ะชอบดื่มขนาดไหน เขาก็ต้องมีความรู้ในเรื่องพวกนี้พอตัว”

            หรี่ตามองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง จู้หยานจึงค่อยพยักหน้าอย่างแช่มช้าพร้อมหยิบแก้วลองไอซ์แลนด์ขึ้นจิบ แม้รสชาติในแรกสัมผัสจะรับรู้ถึงกลิ่นชาผสมผสานกับผลไม้อย่างชัดเจน แต่ทว่าช่วงปลายกลับยิ่งรับรู้ได้ว่า มีปริมาณแอลกอฮอล์ผสมอยู่ในปริมาณสูงเพียงใด

            ดื่มไปได้เพียงแค่ครึ่งแก้ว ทั่วทั้งใบหน้าของจู้หยานก็เริ่มแดงก่ำ

            เหมือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าจู้หยานเป็นพวกคออ่อน หลินจิงซูจึงเตรียมจะออกไปหาอะไรเปรี้ยวๆมาให้เขากินเพื่อกระตุ้นให้ตื่น

            “ขนาดไปอยู่ไกลถึงอังกฤษแล้ว นายก็ยังคออ่อนเหมือนเดิมเลยเหรอ? ที่โน่นคนดื่มเบียร์แทนน้ำกันทั้งนั้น คิดว่ากลับมาคราวนี้นายจะดื่มได้เก่งขึ้นซะอีก”

            ประโยคคำพูดชวนสะกิดใจนั้น ทำให้จู้หยานต้องเหลือบมองหลินจิงซูด้วยความสงสัยแคลงใจ

            “รู้ได้ไงว่าคนที่นั่นดื่มเบียร์แทนน้ำ? คุณเองก็ไม่เคยไปอังกฤษไม่ใช่เหรอ? หรือจะบอกว่าอ่านเจอจากหนังสือเล่มไหนอีกล่ะ??”

            เผชิญกับคำถามนับไม่ถ้วน หลินจิงซูได้แต่อธิบายด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆ

            “นะ.. นี่นาย! เราสองคนสนิทกันถึงขั้นนี้แล้ว ทำไมต้องจับผิดกันแบบนี้ด้วย? ที่ผ่านมาฉันเองก็ตั้งหน้าตั้งตารอโทรศัพท์จากนาย แต่ไม่เห็นจะโทรหากันบ้างเลย!”

            ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเช่นกัน เมื่อจู้หยานได้ยินอะไรแบบนั้น เขากลับยิ้มแย้มออกมาด้วยความสุขใจ จนลืมความสงสัยในองค์ความรู้มากมายของหลินจิงซูไปเลย

            “จะให้ผมทำยังไงได้ล่ะ? พอโทรสายไปที่ร้านชานมไข่มุกก็ไม่มีคนรับ พอกลับมาก็เพิ่งรู้ว่า คุณขายธุรกิจให้คนอื่นไปหมดแล้ว”

            “ถ้าไม่ใช่เพราะผมบังเอิญเช็คอินที่โรงแรมนี้พอดี ผมก็คงไม่รู้ว่าจะไปตามหาคุณได้ที่ไหน”

            จังหวะนั้นเอง หลินจิงซูก็คล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้เช่นกันว่า ตนเองได้ย้ายที่อยู่มาหลายครั้งแล้ว

            หากไม่ใช่เพราะความบังเอิญที่จู้หยานมาพักที่โรงแรมนี้พอดี ท่ามกลางมหาสุมทรอันกว้างใหญ่เช่นนี้ ก็คงมีโอกาสน้อยมากที่ทั้งคู่จะได้มาพบเจอกันอีกครั้ง