ตอนที่ 416 แขกไม่ได้รับเชิญ

219

            ตอนที่ 416  แขกไม่ได้รับเชิญ

            หลินจิงซูกลอกตามองบนแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ถ้าคิดจะตั้งโต๊ะเล่นกันจริงๆ คราวนี้จะพนันด้วยอะไรอีกล่ะ? มือคู่นี้อีกสักรอบมั้ย?

            “ดูแต่ละคนสิ พอเห็นจู้หยานก็พากันกระดี๊กระด๊าใหญ่เชียว แม่นี่ล่ะตัวดีเลย ทำแต่ของโปรดให้คนอื่น แต่ไม่ยักจะมีของโปรดหนูสักจาน หนูควรงอนแม่มั้ยคะเนี่ย”

            หลินจิงซูพูดไปก็หลุดหัวเราะไปด้วย เห็นชัดว่าจงใจหยอกเย้าติงเสวี่ยเหม่ย ขณะเดียวกัน ทางด้านเฉินเฉวียนเย่กลับไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ เอ่ยปากชักชวนให้จู้หยานลงมือรับประทานอาหารมากมายตรงหน้า

            “อย่าไปสนใจพวกผู้หญิงทะเลาะกันเลย เรามาเริ่มกินกันดีกว่า!”

            จู้หยานพยักหน้าและคีบตักของโปรดใส่ปากอย่างมีความสุข

            บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเวลานี้เป็นไปอย่างอบอุ่น ครอบครัวสี่คนต่างพูดคุยกับสรวนเสเฮฮาอย่างมีความสุข เห็นจู้หยานเปิดใจเข้ากับทุกคนได้ดีแบบนี้ หลินจิงซูก็พลอยยิ้มแย้มอย่างมีความสุขตามไปด้วย

            อยากให้ช่วงเวลาแบบนี้คงอยู่ตลอดไปจัง…            

            หากย้อนกลับไปในครั้งนั้น จู้หยานไม่ต้องไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ เธอกับเขาก็คงร่วมกันก่อร่างสร้างธุรกิจด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ว ทั้งได้เล่าเรียนศึกษาไปด้วยกัน พร้อมช่วยกันทำมาหากิน ทุกอย่างคงจะวิเศษมากทีเดียว

            ทว่าความเป็นจริงกลับไม่งดงามเช่นนั้น จู้หยานมีเวลาจำกัดและต้องโบกมือลาจากกันอีกครั้งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ถึงตอนนั้น คงเป็นเรื่องยากแล้วที่เธอกับเขาจะได้พบเจอกันอีก

            เมื่อหลินจิงซูนึกถึงเรื่องเหล่านี้ เธอพลันรู้สึกเศร้าสร้อยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ได้แต่เฝ้ามองใบหน้าที่ยิ้มแย้มปนเสียงหัวเราะของจู้หยานตรงหน้า เขาดูมีความสุขและสดใสมากจริงๆ

            ใครจะไปคิดล่ะว่า วิญญาณป้าแก่ๆในร่างสาวน้อยคนนี้จะรู้สึกห่วงใยต่อชายหนุ่มตรงหน้า หากอีกฝ่ายมีรอยยิ้มแบบนี้ได้ทุกวันก็คงดีไม่น้อย

            “จิงซู ความจริงที่ผมกลับมาครั้งนี้เพราะมีเรื่องสำคัญอย่างจะบอกกับคุณ”

            สังเกตเห็นร่องรอยจริงจังที่โฉบแล่นผ่านใบหน้าของจู้หยาน หัวใจของหลินจิงซูก็บีบตัวแน่น หรือเจ้าหนุ่มนี่คิดจะสารภาพรักกับเธอ? ไม่สิ…คงคิดมากไปเองล่ะมั้ง?

            แม้ภายนอกเธอจะดูเป็นสาวน้อยผู้ใสซื่อบริสุทธิ์ไร้พิษสงใดๆ ทว่าแท้ที่จริงแล้ว จิตวิญญาณในร่างนี้ก็คือหญิงสาวผู้เจนจัดเรื่องทางโลก หากว่ากันด้วยเรื่องอายุ เธอก็แก่กว่าจู้หยานไม่รู้กี่รอบ ต่อให้ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายเพียงใด เธอย่อมสามารถเอาตัวรอดได้อย่างคล่องแคล่ว

            ไหนเลยจะคาดคิดว่า กับเพียงแค่คำพูดประโยคสั้นๆเมื่อครู่ของจู้หยาน กลับทำเอาเธอถึงกับใจสั่นสับสนได้มากเพียงนี้!

            “มีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ หรือถ้ายังไม่พร้อม ก็ค่อยโทรมาบอกหลังจากกลับไปอังกฤษอีกรอบก็ได้นะ”

            จู้หยานได้แต่ยิ้มขื่นพร้อมกับส่ายหน้า

            “เพราะกลัวว่าหลังจากนี้จะไม่มีโอกาสได้พูดอีกแล้วนี่สิ ถึงแม้ตอนนี้คุณจะมีหวู่ฮ่าวชิงคอยอยู่ข้างๆกาย เขาดูจะเป็นผู้ช่วยที่ดีและมีประโยชน์มากกว่าผมก็จริง แต่ผมขอสัญญาว่า หลังจากที่เรียนจบจากอังกฤษ ผมจะกลับมาที่นี่อีกครั้งเพื่อมาเป็นคนของคุณ”

            “คุณเป็นเจ้านาย ส่วนผมคือลูกน้อง ถ้าเราสองคนได้ร่วมมือกัน รับรองได้ว่าความสำเร็จในอนาคตจะต้องยิ่งใหญ่เกินจินตนาการแน่!”

            ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง…หลินจิงซูอดกลอกตามองค้อนอีกฝ่ายไม่ได้

            สิ่งสำคัญที่เจ้าหนุ่มนี่เก็บไว้ไม่ยอมพูดมาตั้งนาน ที่แท้ก็เป็นเรื่องความร่วมมือในอนาคตนี่เอง!

            “ถ้าเป็นเรื่องนั้นนายต้องคิดให้ถี่ถ้วนหน่อยนะ วันไหนที่ฉันประสบความสำเร็จมากกว่านี้ บางทีตอนนั้น นายอาจไม่ได้อยู่ในสายตาของฉันแล้วก็ได้ ธุรกิจโรงแรมพวกนี้แต่เดิมก็ไม่ใช่ของฉันอยู่แล้ว ฉันก็แค่ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งเท่านั้น และแน่นอนว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น”

            “ถึงตอนนั้นที่นายเรียนจบมาจากอังกฤษ ฉันอาจเปิดบริษัทใหม่เป็นของตัวเองได้แล้ว แล้วถ้านายคิดจะร่วมงานหรือร่วมทุน ก็ค่อยว่ากันอีกที”

            เห็นท่าทีหยิ่งผยองหมายสูงเช่นนี้ของหลินจิงซู กลับกลายเป็นว่าจู้หยานยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวเธอมากยิ่งขึ้นไปอีก

            ครั้งแรกสุดที่พบเจอกัน เพราะเขาสังเกตเห็นถึงศักยภาพบางอย่างในตัวของหลินจิงซูคนนี้ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาอยากที่จะช่วยผลักดันและสนับสนุนเธอเรื่อยมา แต่ใครจะไปคาดคิดว่า วันนี้เธอกลับปีกกล้าขาแข็งเหนือกว่าตัวเขาไปแล้ว

            เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่โดดเด่นไม่เหมือนใคร จึงไม่น่าแปลกใจที่ใครต่อใครต่างหลงเสน่ห์

            “ถือซะว่าเห็นแก่พ่อเฉินที่ดูจะชื่นชอบนายเป็นพิเศษก็แล้วกัน ถึงวันนั้นที่นายเข้ามาสัมภาษณ์งาน เดี๋ยวฉันจะบวกให้หนึ่งคะแนนฟรีๆ”

            จังหวะเดียวกันนั้น ติงเสวี่ยเหม่ยก็เอ่ยปากเรียกคนทั้งสองให้มากินผลไม้

            คล้อยหลังมื้ออาหารค่ำ หลินจิงซูก็อาสาเดินไปส่งจู้หยานที่โรงแรม

            แต่ยังไม่ทันได้เข้าไปด้านใน ก็พบหวู่ฮ่าวชิงกำลังยืนคอยอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมแล้ว ซึ่งเวลานี้เขาควรต้องกลับไปพักผ่อนนานแล้ว จู่ๆหวู่ฮ่าวชิงก็ตรงดิ่งเข้าไปหาคนทั้งคู่ พร้อมปั้นสีหน้าที่ดูไม่มีความสุขเอาซะเลย ปากก็เอ่ยถามหลินจิงซูด้วยน้ำเสียงไม่สู้พอใจว่า

            “ประธาน ไปไหนมา? ทำไมถึงกลับดึกๆดื่นๆแบบนี้?”

            พฤติกรรมที่อีกฝ่ายทำราวกับตัวเองเป็นเจ้าชีวิตของเธอแบบนี้ หลินจิงซูไม่สู้จะพอใจเท่าไหร่นัก 

            “จะให้เราสองคนไปไหนได้ล่ะ? ก็ต้องไปกินข้าวที่บ้านของฉันอยู่แล้ว ถ้านายจะขยันขันแข็งไม่คิดกลับบ้านไปพักผ่อนแบบนี้ ก็ช่วยทำตัวให้เป็นประโยชน์ กลับเข้าไปดูแลบาร์ดีกว่าจะมายืนจังก้าอยู่หน้าโรงแรมไม่ดีกว่าเหรอ?”

            พูดจบหลินจิงซูก็ไม่สนใจอะไรอีก เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปโซนบาร์ทันที

            แต่เมื่อไปถึงก็พบว่า เครื่องดื่มทั้งหมดบนชั้นดูเหมือนจะถูกเหมาซื้อไปจนเกลี้ยงแล้ว

            แขกเหรื่อที่ยืนรออยู่หน้าบาร์ต่างก็มาด้วยความต้องการ ขอเพียงแค่ค็อกเทลอร่อยๆสักแก้ว แต่ช่างน่าเสียดายที่วัตถุดิบทั้งหมดได้ถูกกว้านซื้อไปหมดแล้ว

            หลินจิงซูถึงกับขมวดคิ้วแน่นที่ได้รับรายงาน ตั้งแต่ทำธุรกิจค้าขายมาจนถึงตอนนี้ เธอไม่เคยพบเจอลูกค้าที่มีนิสัยหยิ่งผยองและวางอำนาจบาตรใหญ่ถึงเพียงนี้มาก่อนเลย

            ลูกค้าคนนั้นเป็นใครกัน? กล้าดียังไงมาใช้เงินฟาดหัวกว้านซื้อวัตถุดิบผสมค็อกเทลทั้งหมดไปแบบนี้? จ้าวเสี่ยวย่า? ไม่ ไม่มีทาง ด้วยสภาพคล่องทางการเงินของครอบครัวเธอในตอนนี้ ไม่มีทางที่จะสามารถทำเรื่องพลิกฟ้าแบบนี้ได้อย่างแน่นอน หรือจะเป็นพวกมาเฟียประจำถิ่นงั้นเหรอ?

            สารพัดความคิดหรือจะสู้การเผชิญหน้า หลินจิงซูเปิดประตูเข้าไปในห้องอาหารส่วนตัวที่ลูกค้าคนดังกล่าวอยู่ จนกระทั่งเมื่อได้พบ เธอถึงกับต้องประหลาดใจอย่างที่สุด เพราะภาพที่ชวนสะดุดตาที่สุดคงหนีไม่พ้น เส้นผมขาวโพลนของอีกฝ่าย ปรากฏว่าเธอคนนั้นเป็นเพียงหญิงแก่ชราคนหนึ่งเท่านั้น

            หลินจิงซูไม่คิดมาก่อนเลยว่า ลูกค้าตัวดีที่ว่าแท้จริงจะเป็นเพียงแค่หญิงชราหนึ่งเท่านั้น เธอเอ่ยถามด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างมาก

            “คุณเองเหรอที่กว้านซื้อเครื่องดื่มทั้งหมดในบาร์ของเราไป? รู้บ้างรึเปล่าคะว่า การทำแบบนี้ทำให้แขกคนอื่นเดือดร้อน?”

            หญิงชราที่อยู่ตรงหน้าดูอย่างไรก็ไม่ใช่คอเหล้า หรือแค่อยากจะผลาญเงินเล่นงั้นเหรอ? นี่เป็นนิสัยแปลกๆของพวกคนรวยสินะ?

            ฝ่ายหญิงชราชายมองอีกฝ่ายด้วยหางตา พร้อมสูดหายใจเย็นยะเยือกเฮือกหนึ่งจึงค่อยพูดขึ้นว่า

            “เธอใช่มั้ย เด็กสาวที่คอยล่อลวงหลานชายของฉัน? เป็นเด็กเป็นเล็กก็ควรใส่ใจกับเรื่องการเรียนให้มากๆ ไม่ใช่มาเปิดบาร์ทำธุรกิจแบบนี้ ดึกๆดื่นๆไม่คิดจะกลับบ้านกลับช่อง แต่ทำตัวใจแตกเที่ยวกับผู้ชายไปวันๆ! คิดจะปลอกลอกหลานชายฉันไปถึงเมื่อไหร่? ฝันไปเถอะนังเด็กไร้ยางอาย!”

            “ทีแรกฉันก็เห็นแก่ผลการเรียนของเธอที่จัดว่าเข้าขั้นดีเยี่ยม ถึงได้ยอมไปคุยกับคนในกระทรวงศึกษาให้ ไม่อย่างนั้นเธอจะมีชีวิตอย่างทุกวันนี้ได้เหรอ? แล้วดูสิ่งที่เธอทำตอนนี้สิ ยังคิดจะตามตื๊อหลานชายของฉันไม่เลิก! เธอนี่มันเหลือเดนแล้วจริงๆ!”

            เผชิญหน้ากับคำก่นด่าสาปแช่งไม่หยุดจากหญิงชราผู้นี้ หลินจิงซูก็ถึงกับปั้นหน้างุนงงสับสนอยู่ครู่ใหญ่

            “หนูไม่ทราบหรอกนะคะว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่ แต่หนูไม่ใช่ถังขยะที่คุณจะมาใช้ที่ระบายเรื่องในครอบครัวแบบนี้ หนูไม่รู้หรอกว่าหลานชายที่คุณกำลังพูดถึงคือใคร แต่อย่าคิดว่ามีเงินแล้วจะทำกับใครยังไงก็ได้ คุณไม่ใช่พระเจ้านะคะ”

            “ต่อให้เป็นพระเจ้าจริงๆ คุณก็ไม่มีสิทธิ์ทำกิริยาต่ำตมในที่สาธารณะแบบนี้! รวยซะเปล่าแต่ไร้มารยาทก็ไม่ไหวนะคะ ลองเอาเงินที่มีไปซื้ออาหารบำรุงเซล์สมองทานดูบ้าง เผื่อจะช่วยให้ฉลาดขึ้นหน่อย! ถ้ายังกล้าก่อปัญหาไม่เลิก ฉันจะเรียกรปภ.มาลากตัวคุณออกไปเดี๋ยวนี้!”

            ถูกหลินจิงซูตอบโต้เหน็บแนมชุดใหญ่แบบนี้ ก็ยิ่งทำให้หญิงชราคนนั้นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ดูท่านังเด็กนี่จะรับมือยากกว่าที่คิดไว้จริงๆ! วินาทีนั้น เธอตัดสินใจลุกขึ้นจากเก้าอี้ พร้อมกับร้องตะโกนเสียงดังลั่น

            “จู้หยาน! ฉันอุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว! ไม่คิดจะโผล่หน้ามาทักทายกันบ้างรึไง? ถ้ายังมีความเป็นลูกผู้ชายอยู่บ้าง ก็หัดออกมาเผชิญหน้ากับสิ่งที่ทำลงไปด้วย! ฉันอุตส่าห์ส่งไปเรียนถึงอังกฤษ แต่ก็ยังแอบกลับมาหานังเด็กนี่นี่อีก! รู้รึเปล่าว่า แกทำให้ฉันผิดหวังมากขนาดไหน!”

            ทันทีที่พูดจบ จู้หยานโผล่พรวดเข้ามา พร้อมกางสองมือปกป้องหลินจิงซูด้วยสีหน้ามืดทมิฬ

            “คุณย่าครับ หยุดหาเรื่องจิงซูได้แล้ว! ทั้งหมดเป็นความผิดของผมเอง! กลับถึงบ้านแล้วผมจะอธิบายทุกอย่างให้คุณย่าฟังเอง!”