ตอนที่ 415 เลี้ยงต้อนรับจู้หยานกลับบ้าน

218

            ตอนที่ 415 เลี้ยงต้อนรับจู้หยานกลับบ้าน

            จู้หยานพยักหน้าตอบรับทันที ไม่มีเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องปฏิเสธเช่นกัน ส่วนทางด้านเฉินเฉวียนเย่ก็หันไปขยิบตาให้หลินจิงซูเบาๆ

            ภายในใจของเฉินเฉวียนเย่ตอนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ มีหรือที่หลินจิงซูจะไม่รู้?

            สีหน้าของผู้ชายคนนี้บ่งบอกทุกอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง ในสายตาของเขาเห็นจู้หยานเป็นลูกเขยไปกว่าครึ่งแล้ว

            เมื่อตกลงกับแม่เสร็จสรรพก็เป็นอันได้ข้อสรุปว่า ระหว่างที่ทั้งสองตระเตรียมอาหารที่บ้านนั้น หลินจิงซูจะพาจู้หยานไปเดินเล่นในมหาวิทยาลัยเพื่อฆ่าเวลา จากนั้นต่างฝ่ายต่างก็แยกย้ายกัน

            ตัดมาที่บ้านวิลล่าสุดหรู เฉินเฉวียนเย่กำลังยุ่งอยู่กับการล้างผักและเนื้อสัตว์ เห็นบรรยากาศค่อนข้างเงียบเหงาพอควร เขาจึงพูดติดตลกขึ้นว่า

            “จู่ๆเจ้าหนุ่มนั้นก็กลับมากะทันหันแบบนี้ สงสัยจะคิดถึงจิงซูของเราแน่ๆ”

            ได้ยินคำพูดเปิดประเด็นเช่นนี้ ติงเสวี่ยเหม่ยก็หันไปมองเฉินเฉวียนเย่ด้วยความสนอกสนใจทันที

            “พี่เฉิน นี่จะบอกว่าจู้หยานชอบซูซูจริงๆงั้นเหรอ? เรื่องของเด็กสองคน…มันจะเป็นจริงแน่เหรอ? ฉันเคยได้ยินซูซูบ่นให้ฟังเสมอว่า ตอนที่เขาเรียนอยู่อังกฤษ น่าจะมีสาวฝรั่งสวยๆมาติดพันมากมาย ถึงแม้ลูกสาวของเราจะสวยไม่น้อย แต่จะเอาอะไรไปสู้กับสาวๆฝรั่งพวกนั้นได้ล่ะ? ไหนจะเรื่องฐานะอีก?”

            “คุณชายจากตระกูลใหญ่โตแบบนั้นจะคิดจริงจังกับลูกสาวของเราจริงเหรอพี่เฉิน?”

            ติงเสวี่ยเหม่ยไม่เคยคัดค้านหรือมีอคติกับจู้หยานก็จริง แต่เธอมักจะรู้สีกว่า ช่องว่างระหว่างเด็กทั้งสองคนออกจะกว้างใหญ่เกินไป ยิ่งเป็นตระกูลที่มีอำนาจเก่าแก่มานาน คนจำพวกนี้ยิ่งเข้มงวดกับเรื่องคู่ครองของทายาทเป็นที่สุด ถ้าจะให้พูดจากใจ เธอค่อนข้างมั่นใจว่าลูกสาวของตนไม่มีทางได้ลงเอยกับจู้หยานอย่างแน่นอน

            “แต่จะว่าไป ข้างกายซูซูก็ยังมีหวู่ฮ่าวชิงนะ เท่าที่ฉันเฝ้ามอง เด็กหนุ่มคนนี้ดูจริงจังกับลูกสาวเรามากทีเดียว มิหนำซ้ำคนในครอบครัวยังรับราชการเป็นตำรวจกันทั้งตระกูลด้วย หลายคนเป็นใหญ่เป็นโตในวงการสีกากี เรื่องสถานะก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าจู้หยานเลย ที่สำคัญ ทั้งคู่ยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันด้วย คอยดูแลกันและกันมาตลอด”

            “เฮ้อ~ ตำรวจงั้นเหรอ… ของแสลงที่สุดในชีวิตฉันเลยก็ว่าได้มั้ง ใครจะไปรู้อนาคตล่ะ เรียนจบแล้วต่างคนต่างก็ต้องแยกย้ายไปมีอนาคตของตัวเอง แต่เท่าที่ฉันดูนะ จู้หยานเรียนจบจากอังกฤษเมื่อไหร่ ยังไงก็ต้องกลับมาหาจิงซูของเราแน่นอน ชีวิตคนเราน่ะควรมองอะไรไกลๆเข้าไว้ ไม่ใช่มองแค่เหตุการณ์ตรงหน้า”

            จากบทสนทนาโต้ตอบเหล่านี้ เห็นได้ชัดว่าติงเสวี่ยเหม่ยอยู่ข้างหวู่ฮ่าวชิง ส่วนเฉินเฉวียนเย่นั้นอยู่ข้างจู้หยาน ระหว่างเข้าครัวทำอาหาร ทั้งสองคนต่างหัวเราะกันคิกคักสนุกสนาน พากันคาดเดาไปต่างๆนานาว่า ใครคือว่าที่ลูกเขยตัวจริงในอนาคตกันแน่

            ดำเนินมาถึงจุดนี้ เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น

            ทันทีที่เข้าไปในบ้าน จู้หยานไม่พูดพล่ามทำเพลง ตรงดิ่งเข้าไปในครัวเพื่อช่วยทำอาหารอีกแรง ติงเสวี่ยเหม่ยซึ่งปกติเป็นคนขี้เกรงใจอยู่แล้ว ถึงกับรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธทันที

            “ไม่ต้องจ้ะไม่ต้อง เราน่ะไปนั่งพักผ่อนให้สบายเถอะ ป้าจะปล่อยให้แขกต้องลำบากได้ยังไงกัน? ว่าแต่เห็นสนามหญ้าหน้าบ้านที่ป้าติงกับลุงเฉินช่วยกันแต่งใหม่รึยัง? ไปนั่งเล่นที่นั่นดูสิ ดึกๆดื่นๆแบบนี้ลมค่อนข้างดี อากาศกำลังเย็นสบายเชียวล่ะ”

            หลินจิงซูพยักเห็นด้วย และเดินนำไปที่ห้องนอนของเธอก่อน

            กวาดสายตาไล่มองหนังสือและวรรณกรรมคลาสสิกจำนวนนับไม่ถ้วนบนชั้นภายในห้องของหลินจิงซู ด้วยจำนวนที่มากล้นราวกับห้องสมุดมากกว่าจะเป็นห้องนอนนี้ ทำเอาจู้หยานถึงกับตกตะลึง

            เขายืนนิ่งด้วยความประหลาดใจครู่หนึ่ง จึงหันไปเอ่ยถามหลินจิงซูอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า

            “คิดไม่ถึงจริงๆ นี่คุณชอบอ่านหนังสือมากขนาดนี้เชียวเหรอ?”

            หลินจิงซูยิ้มตอบพร้อมย้อนถามกลับไปอย่างติดตลก

            “ในสายตาของนาย ฉันคงเป็นนักธุรกิจบ้าเงินล่ะสิท่า? พอรู้ว่าฉันมีมุมแบบนี้ด้วย ถึงกับตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?”

              จู้หยานรีบส่ายหน้าโบกไม้โบกมือปฏิเสธโดยเร็ว

            “ไม่ ไม่ ไม่ ผมไม่ได้คิดแบบนั้นซะหน่อย แค่รู้สึกว่าคุณยังมีอีกหลายมุมที่ผมไม่รู้”

            หลินจิงซูแลบลิ้นล้อเลียนอีกฝ่าย ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องปากกาแท่งหรูซึ่งได้รับการบรรจุหีบห่ออย่างสวยงามออกมาจากลิ้นชัก

            “อะ ฉันให้ ฉันตั้งใจจะซื้อเป็นขวัญให้นายตอนไปเรียนต่อต่างประเทศ ตั้งใจว่าจะส่งไปให้ทีหลัง แต่ดันขาดการติดต่อกับนายซะก่อน ในเมื่อตอนนี้ได้เจอกันแล้ว คงถึงเวลาส่งคืนให้เจ้าของที่แท้จริง”

            “จนตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจว่า ทำไมนายถึงต้องรีบร้อนจากไปแบบนั้นด้วย ตอนแรกฉันก็ตั้งใจว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองให้นายซะหน่อย แต่พอรู้ตัวอีกทีนายก็บอกปุบปับว่าต้องบินแล้ว”

            ขณะรับฟัง จู้หยานก็ได้แต่ถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า หากไม่ใช่เพราะต้องช่วยเหลือเรื่องที่หลินจิงซูถูกกล่าวหาว่าทุจริตในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในครั้งนั้น มีหรือที่เขาจะเปิดช่องโหว่ให้ครอบครัวจับตัวส่งไปเรียนต่อที่อังกฤษเป็นการแลกเปลี่ยนได้?

            แต่นับว่าโชคดีเหลือเกิน ที่การเสียสละครั้งนั้นของเขามันช่างคุ้มค่ามากจริงๆ หลินจิงซูสามารถประสบความสำเร็จถึงขั้นนี้ได้ตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้ นั่นหมายความว่า ตัวเธอเริ่มมีอำนาจและแต้มต่อที่จะสู้หน้าคนในครอบครัวสกุลจู้ขึ้นมาบ้างแล้ว

            “จิงซู ความจริงแล้วตลอดเวลาที่เรียนอยู่อังกฤษ ผมอยากจะกลับมาหาคุณทุกวินาทีเลยล่ะ แต่เดิมก็ตั้งใจว่าจะสมัครเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันแท้ๆ แต่ครอบครัวกลับต้องการให้ผมไปเรียนต่อต่างประเทศ เพื่อให้เรียนรู้การเอาตัวรอดและรู้จักปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่ๆได้ นี่ล่ะเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงต้องไปอย่างฉุกละหุก”

            หลินจิงซูพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ หนุ่มสาวในยุคสมัยนี้ จะมีกี่คนที่โชคดีได้ไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างนั้นเหรอ? ยิ่งตระกูลใหญ่ที่มีอาณาจักรธุรกิจของครอบครัวต้องคอยบริหารดูแลเช่นนี้ พวกเขาจะปล่อยให้ทายาทคนสำคัญทำตัวหละหลวม เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยบ้านนอกแบบนี้ได้ยังไง? ด้วยทรัพยากรและเงินทองที่มี พวกเขาย่อมต้องทำทุกอย่างเพื่อให้จู้หยานได้รับการศึกษาที่ดีที่สุดในโลก!

            “เอาเถอะ เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว กลับมาคราวนี้ในที่สุดพวกเราก็ได้ฉลองกันซะที ไม่ต้องเกรงใจล่ะ!”

            ทันทีที่พูดจบ เสียงร้องเรียกของติงเสวี่ยเหม่ยก็ดังมาจากชั้นล่าง ร้องบอกให้ลงไปรับประทานอาหารกันได้แล้ว ได้ยินเช่นนั้น หลินจิงซูก็รีบผลักจู้หยานออกจากห้องโดยเร็ว

            กับข้าวนับสิบจานถูกทยอยนำขึ้นมาตั้งเรียงบนโต๊ะ แม้แต่หลินจิงซูยังอดตะลึงไม่ได้

            “โอ้โห แม่คะ ถ้าจะทำของอร่อยมากมายขนาดนี้ ของกินหมดบ้านแล้วมั้งคะ? ช่วงที่หนูมีโอกาสได้กลับบ้าน ยังไม่เห็นแม่ทำอาหารเลิศหรูแบบนี้ให้กินเลย นี่หนูควรน้อยใจมั้ยคะเนี่ย?”

             เฉินเฉวียนเย่เหลือบมองจู้หยานเล็กน้อย พร้อมยิ้มอย่างสุขใจ

            “สหายเก่าอุตส่าห์กลับมาบ้านทั้งที จะไม่ให้ยิ่งใหญ่ได้ยังไงล่ะ? ถ้ารู้ล่วงหน้าเร็วกว่านี้ ฉันคงยกโต๊ะไพ่นกกระจอกมาตั้งรอแล้วล่ะ! อยากจะเล่นสักตารำลึกถึงความหลังซะหน่อย! ฮ่าฮ่าฮ่า!”