ตอนที่ 437 คำยืนกรานของจู้หยาน

236 1-2

            ตอนที่ 437 คำยืนกรานของจู้หยาน

            คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของจู้หยานทำเอาหญิงชราถึงกับพูดไม่ออกอีกครั้ง เธอรู้สึกเหนือความคาดหมายจริงๆ ที่หลานชายซึ่งได้รับการศึกษาทั้งในด้านความรู้และมารยาทชั้นสูงมาโดยตลอด ตอนนี้กลับกลายมาเป็นพวกหัวกบฏรุนแรงอย่างที่เธอไม่เคยพบเห็นมาก่อน

            สิ่งนี้ยิ่งตอกย้ำว่า การปล่อยให้หญิงสาวไร้ชาติตระกูลอย่างหลินจิงซูอยู่ใกล้ชิดกับหลานชายของเธอต่อไป นับวันก็จะทำให้เขาทำตัวก้าวร้าวมากยิ่งขึ้น หญิงชรารู้สึกหวาดกลัวเหลือเกินว่า สักวันจู้หยานของเธออาจกลายมาเป็นคนชั้นต่ำเช่นเดียวกับหญิงสาวคนนั้น!

            ฉะนั้น ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไร เธอก็จะไม่มีวันยอมให้หลินจิงซูก้าวเท้าเข้ามาเหยียบบ้านสกุลจู้ได้อย่างเด็ดขาด!

            “จู้หยาน ไม่ว่าแกจะปฏิเสธยังไง ความจริงแกก็คือหลานของฉันอยู่วันยังค่ำ! และแกจะต้องเชื่อฟังคำสั่งของฉันเท่านั้น! ถ้าไม่อยากกลับไปเรียนต่อที่อังกฤษ ฉันก็จะไม่บังคับแกอีกแล้ว อยากจะกลับมาเรียนที่ไหนในประเทศจีนก็ตามใจแก! ฉันยอมอนุญาต เว้นแต่มหาวิทยาลัยที่มีนังผู้หญิงนั่นเรียนอยู่เท่านั้น!”

            “ขอเพียงแกเต็มใจยอมถอยให้ฉันก้าวหนึ่ง ฉันก็จะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสร็จสิ้นภายในวันพรุ่งนี้เลย! ส่วนที่แกอยากจะไปเป็นพ่อครัว ฉันก็ยอมให้! ฉันจะออกทุนเปิดภัตตาคารให้แกเอง! รับรองว่าด้วยเงินสนับสนุนที่ฉันให้ไป แกจะต้องประสบความสำเร็จยิ่งกว่าตอนที่อยู่กับนังผู้หญิงนั่นอย่างแน่นอน! หรืออยากบินไปเรียนด้านการทำอาหารที่ต่างประเทศโดยเฉพาะ ฉันก็ยินดีจะสนับสนุนแกทุกทาง!”

            กับข้อเสนอที่แสนจะวิเศษและสวยหรูที่ย่าของเขาประเคนมาให้ แต่จู้หยานก็ยังคงปฏิเสธด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

            “สุดท้ายคุณก็ไม่เข้าใจอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าเพียงแค่กระดิกนิ้วแล้วได้ทุกอย่างราวกับดลบันดาล มันจะน่าภาคภูมิใจตรงไหน?”

            “อีกอย่างที่คุณควรจะต้องรู้ไว้ก็คือ ไม่ใช่ว่าเธอไม่คู่ควรกับผม แต่เป็นผมต่างหากที่ไม่คู่ควรกับเธอ อีกหนึ่งเหตุผลที่ผมตัดสินใจไปเป็นพ่อครัวในโรงแรมของเธอ ก็เพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็นว่า ผมมีคุณสมบัติมากพอที่จะอยู่เคียงข้างเธอได้! ถ้าเอาแต่พึ่งพาคนอื่นจนได้มาซึ่งความสำเร็จ แล้วตัวผมจะยังมีคุณค่าอะไรเหลืออีก? ผมต้องขอบคุณจริงๆนะครับ ที่ครั้งนั้นคุณยอมช่วยหลินจิงซูเรื่องที่ถูกสวมคะแนนสอบ แต่จากนี้ต่อไป ได้โปรด…อย่ามาวุ่นวายกับชีวิตของผมอีกเลย”

            ทันทีที่พูดจบ แม่บ้านคนสนิทก็รีบโผตัวพุ่งจับประคองร่างหญิงชราที่เป็นลมทรุดฮวบลงกับพื้นไว้ได้อย่างรวดเร็ว สุดท้ายเธอก็เป็นแค่หญิงชราใกล้ตายคนหนึ่ง จะสามารถเผชิญหน้ากับคำพูดรุนแรงของจู้หยานได้อย่างไร? ด้วยความโกรธผสมความอาฆาตแค้น ทำให้เลือดลมภายในกายสูบฉีดรุนแรงจนผิดวิสัย ใบหน้าของเธอแดงก่ำลามไปถึงใบหู วินาทีนั้น เสมือนวิสัยทัศน์รอบตัวพลันมืดดับลง ร่างผอมบางของหญิงชราทรุดลงกองกับพื้น

            “นายน้อย ได้โปรดพอซะทีเถอะค่ะ! สาเหตุที่นายท่านจ้ำจี้จ้ำไชนายน้อยขนาดนี้ ทั้งหมดก็เพื่อประโยชน์ของตัวนายน้อยเองนะคะ! ไม่ใช่ว่าใครที่ไหนจะสามารถขึ้นรับสืบทอดอาณาจักรธุรกิจของตระกูลจู้ได้! นอกจากนายน้อยแล้วก็ไม่มีทายาทคนไหนคู่ควรกับตำแหน่งนี้อีกแล้วนะคะ!! ได้โปรดเก็บเรื่องนี้กลับไปทบทวนดูอีกครั้งเถอะนะคะ!”

            สำหรับเรื่องนี้จู้หยานเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกัน แต่อีกด้าน หากเขาไม่รีบพิสูจน์ให้ย่าเห็นว่า ตัวเขานั้นปีกกล้าขาแข็งมากพอที่จะยืนหยัดต่อสู้ได้ด้วยตนเองแล้ว ทุกอย่างจะกลายเป็นเหมือนที่หลินจิงซูเคยทำนายเอาไว้ ชีวิตต่อจากนี้ของเขาจะไร้ซึ่งสีสันและอิสระภาพชั่วนิรันดร์

            คิดได้เช่นนั้น จู้หยานจึงตัดสินใจหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล และจะขอตัดขาดไม่ติดต่อใดๆกับคนในตระกูลจู้อีก จนกว่าจะถึงวันที่เขาประสบความสำเร็จ เมื่อเห็นท่าไม่ดี หญิงชราก็กัดฟันเฮือกสุดท้าย สั่งการให้แม่บ้านและกลุ่มบอดี้การณ์เคลื่อนไหวราวสายฟ้าแลบ ใช้พละกำลังทั้งหมดที่มีสะกัดกั้นจู้หยานไม่ให้จากไป

            ทว่าเสมือนหลงลืมอะไรไป เพราะตั้งแต่วัยเด็ก จู้หยานเคยร่ำเรียนฝึกซ้อมศิลปะการต่อสู้หลากหลายแขนงมาแล้ว ที่สำคัญ กลับมาจากอังกฤษคราวนี้ พัฒนาการด้านร่างกายของเขาได้เติบโตสมชายชาตรีแล้ว พละกำลังการต่อสู้จึงยิ่งแกร่งกล้ามากขึ้นเป็นเท่าทวี ส่วนเหล่าบอดี้การ์ดและแม่บ้านนั้น ถึงแม้จะได้รับคำสั่งจากผู้เป็นนายก็จริง แต่มีหรือที่จะกล้าทำรุนแรงกับนายน้อยผู้มีค่าดั่งไข่มุก?

            ท้ายที่สุด จู้หยานก็สามารถฝ่าวงล้อมการสกัดกั้นไปได้อย่างง่ายกดาย

            กลับหอพักมหาวิทยาลัยคราวนี้คงท่าไม่ดีแน่ เขายังเหลือเงินก้อนสุดท้ายติดตัว จึงพอที่จะสามารถหนีไปกบดานอยู่ที่โรงแรมหลี่เจี่ยซึ่งเป็นถิ่นของหลินจิงซูได้

            ตลอดช่วงเวลากว่าหลายชั่วโมง จู้หยานได้เดินทางไปที่โรงแรมหลี่เจี่ยรวดเดียวโดยไม่แวะพักใดๆเลย และเมื่อไปถึงที่นั่น ก็พบหลินจิงซูกำลังเฝ้าคอยอยู่ที่หน้าประตูมาเป็นเวลานานตั้งแต่เช้ากระทั่งดึกดื่น

            “จิงซู ดึกดื่นขนาดนี้ทำไมยังมายืนอยู่ตรงนี้อีกล่ะ? กลับบ้านไปพักผ่อนกับครอบครัวเถอะ เรื่องของผมไม่มีอะไรน่าห่วงหรอก แค่ไปทำสัญญากับคุณย่าเพิ่มเติมเติมเท่านั้น คุณย่าบอกว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับชีวิตของผมอีกต่อไปแล้ว สบายใจได้!”

            “ผมกลับมาครั้งนี้เพื่อล่าฝันในประเทศจีน ตราบใดที่ผมยังทำตามความฝันไม่สำเร็จ จะไม่มีวันกลับบ้านเด็ดขาด!”

            เดิมทีจู้หยานคิดว่า หลินจิงซูจะต้องเห็นดีเห็นงามกับอุดมการณ์อันแรงกล้าของเขาอย่างแน่นอน แต่กลับคิดไม่ถึงว่า คำตอบที่ได้รับจากเธอจะเป็นคำตำหนิและแสดงความไม่เห็นด้วยอย่างมาก

             ในฐานะที่หลินจิงซูมีวุฒิภาวะและเป็นผู้ใหญ่กว่าจู้หยานค่อนข้างมาก มีหรือจะไม่เข้าใจว่า เหตุใดย่าของจู้หยานจึงต้องทำรุนแรงถึงขั้นนี้ สำหรับหัวอกของเศรษฐีณีชราภาพคนหนึ่ง สิ่งเดียวที่เธอปรารถนาก็คือ การได้เห็นหลานชายที่มากไปด้วยพรสวรรค์ของตนอยู่ในตำแหน่งชีวิตที่ถูกที่ควร ไม่ใช่อาชีพพ่อครัวที่ถูกใช้เยี่ยงทาสจนแทบไม่มีโอกาสได้เห็นแสงเดือนแสงตะวันแบบนี้

            จึงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรที่ย่าของจู้หยานจะต่อต้านอาชีพดังกล่าวและตัวเธอมากถึงเพียงนี้ แต่ในอีกแง่มุมหนึ่ง จิตวิญญาณความเป็นนักสู้ของจู้หยานก็ช่างแรงกล้าผสานกับความดื้อรั้นในตัว ซึ่งไม่ต่างอะไรจากย่าของเขาเลยแม้แต่น้อย จู้หยายเป็นพวกยอมหักไม่ยอมงอ เมื่อเห็นจุดหมายปลายทางเบื้องหน้าชัดเจนแล้ว เขาก็จะยอมทำทุกอย่างเพื่อมุ่งไปให้ถึงเส้นชัยนั้น!