ตอนที่ 438 พูดคุยกันก่อนที่จะไม่อยู่ให้พูดคุย

                  236 2-2

                  ตอนที่ 438 พูดคุยกันก่อนที่จะไม่อยู่ให้พูดคุย

                  ภายใต้สถานการณ์ที่คนหัวแข็งสองคนปะทะกันนี้ วิธีแก้ไขที่ดีที่สุดก็คือ การเต็มใจยอมถอยกันคนละก้าว ไม่ใช่แค่ฝ่ายหญิงชราที่ต้องถอย แต่ตัวจู้หยานเองก็ต้องรู้จักถอยให้เป็นด้วยเช่นกัน

                  หลินจิงซูที่มองในมุมกว้างกว่า ได้แต่จับจ้องสีหน้าของจู้หยานด้วยความลำบากใจเล็กน้อย

                  “ฉันคิดว่าครั้งนี้ย่าของนายพูดถูกนะ ถ้านายรักและคิดที่จะทำตามความฝันของตัวเองจริงๆ ก็ควรรีบกลับไปเรียนต่อให้จบ ระหว่างนั้นก็ฝึกฝนเรื่องการทำอาหารควบคู่กันไปด้วย”

                  “นายเรียนอยู่ที่อังกฤษมานานมากกว่าครึ่งปีแล้ว แต่จู่ๆจะมาทิ้งการเรียนไปเฉยๆอย่างกะทันหันแบบนี้ ความจริงฉันเองก็ไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้ นายน่ะเป็นคนที่มีเลือดนักสู้อยู่เต็มตัว แต่เวลาไม่เคยคอยท่านะ หรือนายจะต้องรอให้ประสบความสำเร็จในเรื่องนี้ก่อนเหรอ ถึงจะยอมกลับไปเรียนต่อให้จบ?  ถึงตอนนั้น นายคงจะเป็นผู้ใหญ่หัวหงอกคนเดียวในชั้นเรียนแล้วล่ะมั้ง?  ฉันขอถามอะไรนายหน่อยนะ ถ้าทุกอย่างที่นายวาดฝันไว้มันตรงกันข้ามกันล่ะ ถ้านายไม่ประสบความสำเร็จในอาชีพ นายก็ยังจะเป็นพ่อครัวโรงแรม แล้วใช้ชีวิตเอ้อระเหยแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆจริงเหรอ?”

                  “นายเชื่อฉันเถอะนะ ขนาดเจ้าหน้าที่ในกระทรวงศึกษายังต้องฟังย่าของนายเลย ถ้าย่าของนายสั่งคำเดียวว่าไม่  นายยังคิดว่ามหาวิทยาลัยนี้จะยอมให้นายเรียนต่องั้นเหรอ?”

                  เผชิญกับคำสั่งสอนชุดใหญ่ของหลินจิงซูเข้าไป ทำเอาจู้หยานถึงกับยืนนิ่งไม่อาจโต้เถียงได้อยู่นาน ใครจะคาดคิดเล่าว่า กระทั่งหลินจิงซูที่อยู่ฝ่ายเดียวกันยังผลักไสไม่เห็นด้วยแบบนี้ หรือเป็นไปได้ไหมว่า ความฝันของเขาที่จะเริ่มต้นธุรกิจอาหารนั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงแค่ความฝันเลื่อนลอยจริงๆ?

                  แค่ต้องการจะเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันกับหลินจิงซู จู้หยานก็ยังไม่มีโอกาสทำได้เชียวหรือ?

                  หรือว่าเรื่องนี้…ได้ทำให้เขากลายมาเป็นตัวปัญหาในสายตาของหลินจิงซูไปเสียแล้ว? เธอจึงต้องการผลักไสเช่นนี้

                  “จิงซู คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า คนเราต้องรู้จักฝันให้เป็นและทำตามที่หัวใจเรียกร้อง? ก็นี่ไงล่ะความใฝ่ฝันของผม! ตอนนี้พ่อครัวทุกคนในโรงแรมก็ล้วนแต่เชื่อมั่นในตัวผมแล้วทั้งนั้น พวกเขาต่างยินดีและต้อนรับผมอย่างอบอุ่น! ไหนจะโครงการบุฟเฟ่ต์อาหารฟิวชั่นผสมผสานระหว่างสไตล์ตะวันตกกับจีน ที่พวกเรากำลังจะช่วยกันสรรสร้างขึ้นในอนาคตข้างหน้าอีกล่ะ? ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ผมต้องทำ จะให้ผมยอมแพ้ไปตอนนี้ได้ยังไงกัน!”

                  จู้หยานจำต้องพูดอะไรสักอย่างเพื่อทวงคืนความเป็นธรรมในสิ่งที่เขาควรได้ ทุกวาจาคำพูดล้วนกลั่นออกมาจากใจจริง และใช่ว่าไม่ทราบ ทุกสิ่งที่เขาหยิบยกขึ้นมาอ้าง ล้วนแล้วแต่เป็นประโยชน์ต่อโรงแรมของหลินจิงซูเช่นกัน แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังส่ายหัวปฏิเสธกลับไปว่า

                  “ฉันว่านายควรกลับไปคุยกับย่าให้รู้เรื่องก่อนจะดีกว่า ย่าของนายก็อายุมากแล้ว เอาแต่ดื้นรั้นต่อต้านกันไปมาอยู่แบบนี้ สุดท้ายจะไม่ส่งผลดีต่อใครทั้งนั้น”

                  หลินจิงซูสูดลมหายใจเข้าลึก ถือโอกาสสั่งสอนในฐานะผู้ใหญ่คนหนึ่งต่อ

                  “แล้วฉันจะบอกอะไรให้ฟังนะ ถึงแม้ตอนนี้นายกับย่าจะโกรธเกลียดกันแค่ไหน แต่เมื่อวันหนึ่งที่อีกฝ่ายจากไป วันนั้นที่ทำได้เพียงแค่ยืนมองป้ายชื่อหน้าหลุมศพ ความรู้สึกในตอนนั้นจะต่างจากตอนนี้อย่างลิบลับราวกับหนังคนละม้วนเลยล่ะ อะไรที่ที่ยังพอพูดคุยกันได้ในตอนนี้ ก็ควรพูดคุยกันดีกว่า ก่อนที่อีกฝ่ายจะไม่อยู่ให้ได้พูดคุย”

                  “ส่วนเรื่องเรียน นายควรลองพยายามอ้อนวอนย่าของนายดีๆ เผื่อว่าย่าจะยอมอลุ่มอล่วยให้นายเรียนที่นี่ต่อไปได้ ส่วนเรื่องไปเรียนอังกฤษ เท่าที่ฟังจากนายเล่า ฉันก็ไม่เห็นว่าย่าของนายจะเร่งเร้าอะไร ระหว่างนี้นายก็ทำทุกอย่างให้ดีที่สุด พิสูจน์ให้ย่าของนายเห็นว่านายสามารถทำได้เหมือนที่พูดจริงๆ”

                  จู้หยานพยักหน้าตอบอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก แต่ภายในใจกลับแอบปฏิญาณกับตัวเองอย่างแน่วแน่ว่า ตนจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ย่ากลับเข้ามาบงการชีวิตได้อีกเด็ดขาด ทั้งตอนนี้และตลอดไป!

                  หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็เข้าเช็คอินที่โรงแรมโดยไว เพราะต่างฝ่ายต่างก็เหน็ดเหนื่อยกับสิ่งที่ต้องเผชิญมาตลอดทั้งวัน

                  เนื่องจากเวลานี้ค่อนข้างดึกดื่นมากแล้ว ประตูหอพักของมหาวิทยาลัยก็ปิดไปนานแล้วเช่นกัน ส่วนจะให้กลับไปบ้านวิลล่าในยามวิกาลเช่นนี้ ก็รังแต่จะเป็นการรบกวนพ่อเฉินกับแม่ของเธอที่กำลังนอนหลับอยู่ สุดท้ายแล้ว หลินจิงซูจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องเช็คอินห้องพักไปพร้อมกับจู้หยาน

                  ในยุคสมัยนี้ การที่หญิงสาวออกไปเที่ยวจนดึกจนดื่น แล้วเข้าพักโรงแรมร่วมห้องกับผู้ชาย ย่อมเป็นเรื่องที่น่าบัดสีบัดเถลิงยิ่งกว่าอะไร และจะต้องตกเป็นขี้ปากคนอื่นในเวลาต่อมาอย่างแน่นอน

                  แต่คนอย่างหลินจิงซูผู้มาจากศตวรรษที่ 21 บ้านเมืองในเวลานั้นได้เจริญไปถึงไหนต่อไหนแล้ว? ทำไมเธอยังต้องใส่ใจกับขี้ปากคนอีก?

                  เมื่อเข้าไปในห้องพักที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำ จู้หยานก็ตรงดิ่งไปที่โซฟาทันที และบอกกับหลินจิงซูว่า คืนนี้เขาจะนอนที่โซฟาเอง

                  ทว่าหลินจิงซูกลับส่ายหน้าและตอบกลับไปว่า

                  “อย่าลืมสิว่าฉันเป็นผู้บริหารที่นี่ กับแค่ขอเตียงเสริมเพิ่มไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว”