ตอนที่ 64 ปรุงยาจีนขาย

33 1-2

            ตอนที่ 64 ปรุงยาจีนขาย

            อู๋ซิ่วเหลียนได้แต่นิ่งตะลึงงัน เธอไม่แม้แต่จะคาดคิดสักนิดว่า เหตุการณ์ทุกอย่างจะกลับตาลปัตรดำเนินไปในทิศทางเช่นนี้

            “หลินชิงอี้ นี่พี่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ! คนที่ตบตีฉันก็คือนัง…”

            “พอได้แล้ว! เธอจะสร้างปัญหาไปอีกนานเท่าไหร่!? ที่ผ่านมาก็เห็นอยู่ว่าทัศนคติของเธอที่มีต่อจิงซูนั้นมันเป็นยังไง พูดมาได้ว่าเด็กผอมแห้งแรงน้อยอย่างนั้นเป็นฝ่ายตบตีเธอ? ใครที่ไหนมันจะไปเชื่อ!”

            หลินชิงอี้ส่ายหน้าไปมาด้วยความสังเวชใจยิ่ง

            อู๋ซิ่วเหลียนปิดป้องใบหน้าที่บวมเป่งของตนเอง พร้อมกับระเบิดเสียงร้องห่มร้องไห้ดังระงม

            เธอพุ่งตรงเข้ากระชากคอเสื้อหลินชิงอี้ไว้ ทั้งเขย่าทั้งทุบตีอย่างไม่ยั้งมือด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา

            “หลินชิงอี้! แกมันไม่ใช่คน!!”

            ด้วยความหงุดหงิดปนรำคาญ หลินชิงอี้จึงสะบัดฝ่ามือปัดร่างของอู๋ซิ่วเหลียนให้ถอยห่าง แล้วจู่ๆก็หันไปบอกกับหลินจิงซูว่า

            “แกมาหาฉันเพราะอยากจะชวนไปทานข้าวเย็นด้วยกันใช่มั้ย? แล้วยังจะรออะไรอีกล่ะ? รีบไปกันดีกว่า!”

            แลเห็นท่าทีที่ไม่แยแสต่ออู๋ซิ่วเหลียนของหลินชิงอี้แล้ว หลินจิงซูถึงกับแอบตกตะลึงอย่างมาก ลอบชำเลืองมองไปทางอู๋ซิ่วเหลียนที่เพิ่งถูกผลักออกจนเสียการทรงตัว และเกือบล้มคะมำลงไปกองกับพื้น สภาพของเธอเวลานี้ไม่ต่างอะไรจากลูกสุนัขที่ถูกทอดทิ้งเลยแม้แต่น้อย

            สิ่งที่อู๋ซิ่วเหลียนรู้และเข้าใจมาตลอดก็คือ หากได้ผู้ชายสักคนมาคอยเลี้ยงดู ชีวิตความเป็นอยู่รอบตัวของเธอย่อมต้องสุขสบายขึ้นทันตาเห็น แต่ทว่าในความเป็นจริงแล้ว สิ่งที่ทำลงไปนั้น ล้วนไม่ต่างอะไรจากการลดคุณค่าของตัวเองเลย

             ในขณะที่หลินจิงซูนั้นแตกต่างออกไป เธอรู้ซึ้งถึงหลักการพึ่งพาผู้อื่นได้เป็นอย่างดี ขอบเขตมากน้อยแค่ไหนจึงจะเรียกว่าเหมาะสม เอ่ยปากขอความช่วยเหลือเมื่อใดจึงจะได้รับประโยชน์สูงสุด และที่สำคัญที่สุดก็คือ การรู้จักตอบแทนบุญคุณ

            ทันทีที่หลินชิงอี้และหลินจิงซูก้าวเดินออกจากประตูบ้านตระกูลหลินไป ทั้งคู่ก็ยังคงได้ยินเสียงร้องห่มร้องไห้ราวกับคลุ้มคลั่งของอู๋ซิ่วเหลียน ที่ดังระงมมาจากในครัวอย่างต่อเนื่อง

            แน่นอนว่าหลินจิงซูไม่เคยรู้สึกสงสารเห็นใจผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว หากอู๋ซิ่วเหลียนอยากจะตำหนิใครสักคน ก็ควรต้องตำหนิตัวเอง

            ทั้งสองมาถึงบ้านโทรมติดริมแม่น้ำ

            ติงเสวี่ยเหม่ยที่เตรียมอาหารเสร็จสรรพ เมื่อหันไปเห็นหลินจิงซูกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับหลินชิงอี้ สีหน้าท่าทางของเธอก็เปล่งประกายชื่นบานขึ้นมาทันที

            “มาเร็ว มาเร็ว อาหารเพิ่งจะทำเสร็จ กำลังร้อนๆอยู่เลย! รีบไปล้างมือแล้วมานั่งทานด้วยกันเร็วเข้า!”

            รอยยิ้มบนใบหน้าของติงเสวี่ยเหม่ยเวลานี้ช่างสดใสและมีความสุขมากจริงๆ

            ก่อนจะเริ่มรับประทานอาหาร หลินจิงซูได้หยิบคว้าสมุนไพรหลากหลายชนิดจับยัดใส่ถุงชา แล้วจัดการเทน้ำร้อนลงไป กลั่นน้ำใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบ

                  หลินจิงซูหันไปพูดกับหลินชิงอี้ว่า

                  “พ่อคะ หนูได้ยินป้าจางเล่าให้ฟังว่า พ่อทั้งขยันแล้วก็ทำงานหนักมาก พอดีครอบครัวของเพื่อนร่วมชั้นหนูทำการค้าเกี่ยวกับยาจีน เธอบอกว่าการหมั่นดื่มยาสมุนไพรจีนทุกวัน จะช่วยบำรุงสุขภาพร่างกายให้แข็งแรง”

                  หลินชิงอี้ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหูผึ่ง สีหน้าแววตาเปล่งประกายเผยให้เห็นถึงความสุขใจ และรีบร้องถามลูกสาวขึ้นทันที

                  “จริงเหรอ? นี่จางหลานพูดถึงฉันแบบนั้นจริงๆเหรอ?”

                  “ใช่ค่ะ ป้าจางบอกหนูเสมอว่า อยากจะรับเป็นแม่ทูนหัวของหนูเพราะรู้สึกถูกชะตาด้วย ก็เลยให้ความสำคัญมาถึงพ่อมากเป็นพิเศษ”

                  หลินจิงซูผลักถ้วยสมุนไพรจีนไปไว้ตรงหน้าของเขา พร้อมกับพูดต่อว่า

                  “พ่อคะ บางทีระหว่างอยู่ที่ทำงาน ป้าจางอาจจะคอยจับตามองพ่ออยู่ก็ได้ ยาจีนถ้วยนี้จะช่วยให้พ่อรู้สึกกระปรี้กระเปร่ามากขึ้น แล้วสูตรนี้ก็ยังมีรสชาติไม่ขมด้วยค่ะ ทานง่ายดี”

                  เฝ้ามองการกระทำของหลินจิงซู ติงเสวี่ยเหม่ยก็รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก กระทั่งสีหน้ายังเผยออกมาให้เห็นชัดเจน

                  “พี่ชิงอี้ เมื่อวานลูกสาวของเราอุตส่าห์ออกไปไล่ซื้อสมุนไพรจากตลาดมาตั้งหลายชนิด ลูกบอกว่าอยากจะต้มยาจีนสูตรพิเศษเตรียมไว้พี่โดยเฉพาะ พี่รีบดื่มก่อนจะเย็นดีกว่า”

                  หลินชิงอี้ไร้ซึ่งความเคลือบแคลงกังขาใดๆ คว้าถ้วยกระเบื้องเคลือบขึ้นเปิดฝา กลิ่นสมุนไพรร้อนกรุ่นหอมหวนตีขึ้นจมูก หลังจากจิบไปคำโตก็ถึงกับดวงตาเป็นประกาย

                  “โอ้? ถึงแม้จะเป็นยาจีนก็จริง แต่ทั้งกลิ่นทั้งรสชาติกลับดีอย่างไม่น่าเชื่อ!”

                  หลินจิงซูยิ้มตอบ

                  “พ่อคะ ถ้าพ่อชอบเดี๋ยวหนูจะทำเตรียมไว้ให้อีกเยอะๆเลย หนูจะเตรียมบรรจุใส่เป็นซองๆไว้ จะได้สะดวกเวลานำออกมาชงดื่ม!”

                  หลินชิงอี้พยักหน้าเห็นดีเห็นงามด้วย ก่อนจะจิบยาจีนในถ้วยต่ออีกหลายอึกใหญ่

                  เฝ้ามองหลินชิงอี้ดื่มยาจีนในมือจนหมดไปเกือบครึ่งถ้วย หลินจิงซูจึงค่อยๆแอบแสยะยิ้มมุมปาก

                  ยาสมุนไพรจีนที่เธอเพิ่งชงให้เมื่อครู่นั้น แน่นอนว่าย่อมมีสรรพคุณช่วยให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่ามากขึ้นก็จริง แต่หลังจากดื่มไปแล้ว มันยังมีสรรพคุณลับอีกอย่างที่ซ่อนอยู่ ซึ่งก็คือฤทธิ์ในการปลุกเร้าอารมณ์ทางเพศนั่นเอง!

                  สูตรยาจีนนี้ ในชีวิตก่อนหน้า เธอเคยได้ยินมนุษย์ป้าในโรงงานอาหารกระป๋องแมวคนหนึ่งพูดเอาไว้!

                  ได้ยินว่าตอนที่มนุษย์ป้าคนนั้นยังสาวและเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ สามีของเธอไม่ค่อยจะสนอกสนใจในตัวเธอเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเรื่องบนเตียง แต่ต่อมา เธอบังเอิญไปได้สูตรยาโบราณจากหมอจีนอาวุโสท่านหนึ่งมา เพียงแค่ชงให้ดื่มถ้วยเดียว สามีของเธอก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เขาดูรักใคร่สนใจเธอขึ้นมาอย่างทันตาเห็น!

                  มนุษย์ป้าเหล่านั้นชอบจับกลุ่มคุยกันในระหว่างพักงานเป็นที่สุด เนื้อหาของบทสนทนาก็ล้วนมีแต่เรื่องลากมกอย่างว่า แต่หลินจิงซูก็จำใจต้องนั่งฟังเพราะรูปแบบสังคมที่บีบบังคับ แต่ชั่วชีวิตของเธอนั้นครองสถานะโสดมาโดยตลอด มิหนำซ้ำยังค่อนข้างตายด้านกับเรื่องความรักอีกด้วย จึงได้แต่ฟังผ่านๆหูไปเท่านั้น

                  เกิดใหม่ในชาตินี้ เธอตั้งใจว่าจะลองปรุงยาจีนสูตรนี้ออกขายดู คาดว่าน่าจะสร้างรายได้ให้กับเธอได้เป็นกอบเป็นกำพอควร ภายหลังทดลองสูตรจนลงตัวสมบูรณ์แล้ว ขั้นต่อไปก็คือหาหนูทดลอง

                  แล้วหนูทดลองยังจะเป็นใครไปได้อีกเล่าถ้าไม่ใช่…หลินชิงอี้!